SalihaBetül'ün Maceraları

Her Bakımdan Doyurucu: İstanbul...

2012-02-06T03:18:00.002+02:00

Yarı yıl tatilinin başlaması ile babaanneyi İstanbul'a uğurlamıştık, diğer torunları ile hasret gidermek istediği için.. Bu hafta sonu eve dönecekti, bizim O'nu almak için İstanbul'a gitmemiz gerekiyordu, babacık bu hafta her haftakinden farklı olarak C.tesi çalşmayacaktı.. vs. vs. işte.. Bize bahane çoktu. Hemen acil elem planı geliştirilmeliydi, iş yine başa düştü..

Sabah baba-kız başbaşa vakit geçirsinler yine diye kendimi feda ettim onlara bir tiyatro oyunu ayarladım.. Maksat hem bir de İstanbul'un tiyatro sahnelerini görmekti. Yaşına uygun oyun bulamamıştık evet, ama yine de internetten biletleri aldım Çiçek Prenses oyununa.. Onlar oyundayken ben de aynı binadaki Prof. Dr. Süheyl Ünver Kütüphanesinde kitabımı okudum.. 1 saat kadar kendi kendime kalmak yine çok iyi gelmişti doğrusu.. Oyun bittiğinde memnuniyeti yüzünden okunuyordu.. Onun memnuniyeti bizim memnuniyetimiz oldu. Eşime göre konu çok güzel fakat yaşına uygun değilmiş.. Bunu biliyorduk, şaşırmadık, aksine oyundaki kimi tespitleri ve soruları ile avunduk..

Sonra attık kendimizi yollara.. En kısa yoldan Harem'e geçip arabalı vapurda aldık soluğu.. Elimizde simitimiz ile.. Martıları besledik, mis gibi havayı içimize çektik, denizi doğayı martıları izleyip konuştuk.. Daha evvel Armutlu tatilinde deniz anaların bol bol gören SalihaBetül, İstanbul'un deniz analarını tanıyamadı.. Dikkatlice denize bakıp, "Annecim, insanlar ne pis, di mi.. Baksana denize poşet atmışlar" dedi.. Onların deniz anası olduğuna dair hiç bir açıklamamızı dinlemek istemezcesine; "baksana baksana, poşetin sapı bile var" deyip bizi bizden aldı.. Ve tabii ki Rapunzelin Kulesi de vardı.. Bu kez çok üzerinde durulmadı, zira artık öykü beyninde iyice oturmuştu.. Sözün özü bol muhabbetli, baba ile çok başbaşalı, süper güneşli bir yolculuk oldu. Çok sevdik, çok eğlendik..

Ardından izlediğimiz rota çok karışıktı. Bizi çok rahatlatacak, gevşetecek, hiçbir amacı olmayacak, bol yeme içmeli bişiyler yapmak istedik, kısmen yapabildik.. Neler yapmadık ki.. Önce biraz Mısır Çarşısı, Eminönü, Sirkeci, ara sokaklar, arka sokaklar.. Oradan eşimin uzun zamandır gidelim deyip durduğu Karaköy Güllüoğlu.. Ardından yediklerimizi eritelim niyetinden bağımsız, sadece canımız öyle çektiği için Karaköy'den çıktık yola.. Galata köprüsü, balıkçılar, oltalar, vapurlar, ikindiyii geçen vakit, batmaya yakın akşamüstü güneşi vakti.. Nasıl dikkatlice izledi balık tutanları.. Bir tek o değil, o sallanan köprüde yürümek bizim bile içimizi boşaltmıştı.. Boşaltıp yerini güzelliklerle doldurmuştu.. Tüm köprüyü oflamadan yürüyüp vapur iskelelerine yaklaştığımızda; babasını tutup bir yere oturttu, "hadi babacım anneme yorulmuş gibi yapalım" dedi.. Asıl maksadını bir türlü göstermedi.. Kendine güldürdü yine afacan.. Ve akşam dönüşünü o kızıllık vaktine denk getirmeye çalıştık ki biraz daha doyalım güzel manzaraya.. Vapurun üst katına çıktık.. onlar sohbete ben fotograf makineme doyamadık..

Üsküdar'da vapurdan inip, ısrarlarıma dayanamayan ve yorulmadan Harem'e yürüyen zavallılar bizdik.. Kabul ediyorum tüm suçlusu bendim.. Ama yine yol boyu sohbete değmişti bence..Kız kulesini ışıklı ve daha yakından da görmüş oldu bu vesile ile.. Her açıdan iyi oldu bence. Çok keyifliydi.. Nihayet amcanın evine, çok sevgili kuzenlerine kavuşmuştu SalihaBetül.. Birlikte çok güzel vakit geçirdiler, minimum itişip kakışma ile geçirdiler saatlerini. Günün sonunda birlikte kikirdeyerek giydiler pijamalarını, dişfırçasını getirmediğimiz SalihaBetül ufak bir kriz yaşatsa da az hasarla girdiler Ece'nin yatağına. Kapıdan gizlice tüm hane halkı izledik herhalde sırayla.. Ha evet pardon ben ve Ece'nin annesi ikişer kere baktık kapıdan :) Nihayetinde uyudular mı: evet uyudular.. En son odaya girdiğimde bu haldeydiler..

Pazar günü, amcanın sürpriz hamlesi ile Florya Akvaryum'a gitmek üzere planlar yaptık.. Ve maaile yapılan kahvaltı, ardından içilen türk kahveleri ardından çıktık yola. Biraz tıkanır gibi olan trafik bizi korkutsa da çok da vakitsiz olmadan vardık. Evet, girdik gezdik filan ama başta ben olmak üzere yetişkinler genel olarak hiç ama hiç beğenmedik.. Hatta ben o kadar beğenmedim ki hafiften gıcık bile oldum.. Zaten akvaryumlara, kafeslere cidden inanılmaz önyargılıyım, insanlığın bilmesi, ögrenmesi için bile olsa bir canlının kendi doğal yaşamından alıkonulmasına insanların kameralarla bir oraya bir buraya koşmasını doğru bulmuyorum. Fakat sen yapmadın mı diyecek olursanız da, verecek güzel bir cevabımın olmadığını söyleyebilirim.. Her ne kadar her fırsatta asıl olması gereken şeyi çocugumuza anlatmış olsak da bu oraya para verip güçlendirdiğimiz gerçeğini yok saymıyor.. Çok uzatmak doğru değil, bunlar işin "bence" kısmı.. Akvaryumla ilgili olarak vasat oldugunu söyleyebilirim. Hatta giriş ücretine göre "değmez" bile diyebilirim.. En güzel kısmı Yağmur ormanları kısmı idi. Tam çıkışta herkeste olumlu bir iz bırakmak için olsa gerek, turun en sonuna eklenmiş.. Girer girmez bizim kız bayıldı.. "vuaaaw babacım burası çok maceralı bir yeer" diye de sevinç çığlıkları atladı.. İçerisi tam da yağmur ormanları iklimini yansıtmak için ısıtılmış, nemlendirilmiş ve o nemin oluşturduğu yağmurların hafiften kendini hissettirdiği bir tropik orman olarak tasarlanmış.. İtiraf ediyorum burayı begendim.. İçeride yalnızca 60 kg oldugu söylenen bir dev fare, bir minik timsah ve piranalar vardı.. Tropik ağaçların içinde gezinip keşfe çıkan miniklerin zevkini izlemek ise en güzeliydi..

Gezi bitiminde yol üstünde gördüğümüz Has Kral Hatay sofrasına girmemek olmazdı..Üstelik sevgili eşim son günlerde kara yolu ile umreye gittiklerinde tadıp da tadına doyamadığı arap, lübnan, ürdün mutfağına en yakın mutfağa merak salmışken, onu bu kadar mutlu edeceğini biliyorken.. Bu kez pişman olmadan, keyifle bozduğumuz diyetlerimin fotograflarını paylaşmaktan dolayı kızmayacağım kendime. Bir anı bunlar deyip gülümseyeceğim sadece.. Hem gezme açısndan, hem sohbet muhabbet açısından doyurucu, keyif ve eglencenin yanısıra gözleri ve mideleri aynı anda doyuran bir hafta sonu oldu bize..İşte tüm haftasonunun kısa, öz ve leziz özeti budur efendim.

Güzel bir hafta olsun, hayırlı bir ikinci dönem olsun inşallah...

Ne Zaman Büyüdük..

2012-02-02T01:58:00.001+02:00

Pazartesi teyze geldi Aydın'dan.. Tutturdu gelin, özledim diye.. Gece baba çalışacak olunca, haydi deyip kalkıp gittik.. Kar yağıyordu, ne olur ne olmaz diye minibüsle gittik.. Sakarya-İzmit minibüsleri tam bir facia.. Pişman olduk.. Sonra kar yağdı.. yağdı, yağdı.. Ne yağdı ama.. Birikti üstelik; donan karların üstüne.. Ve geçen senenin aksine aralıksız yağıp yerden de kalkmadı.. Kalkmayacakmış gibi de duruyor hani.. Teyzenin evine inen hafif yokuş da buzlanmıştı.. Oradan kayan mahallenin çocuklarını görüp bi aşka geldi bizimki.. Heyecanlandı, kaymak istedi.. Önce ellerinden tutup kadırdık, ııh olmadı. Alışveriş poşetlerinden birini boşaltıp oturttuk üstüne.. Arkasından ittirerek bazen de bacaklarından çekerek kaydırdık.. Aman ne kahkahalar attı, ne mutlu oldu anlatamam.. Biz de çok değil belki bi 10 sene öncesine kadar sanki böyle bir ekşında çok mutlu olmayacakmışız gibi SalihaBetül sıkılsa da eve gitsek moduna girmiştik..

Düşünüyorum da çocukken kar yağdı mı sevinçten uyuyamazdık, üşümek nedir, ıslanmak nedir hiç düşünmezdik bile.. Başlarda kar yağdıkça; "aman ne güzel, pek tatlı yağıyorlar" dedirtirken; yağdıkça yağınca "akşama biter herhalde" dedirtti bana.. Akşam oldu perdeler kapandı, görmeyince bitti sandık.. Ama yok, çaylarımızı yudumlarken perdeyi aralayıp bir bakalım dedik, sokak lambasındaki romantik yağış yerini tipiye bırakmıştı.. Bunu gören evin çocukları (teyze-Harun-SalihaBetül) sevinç çığlıkları atıp dışarı çıkma planları yapmışlardı bile.. Hiiç üşenmeden kalktılar, sıcacık evi bıraktılar, giyindiler kuşandılar ve aşağıya indiler.. O an düşündüm hiç bir kuvvet beni yerimden kaldıramazdı.. Tamam itiraf ediyorum, belki bir ihtimal eşim yanımda olsaydı ve hadi inelim deseydi çıkardım ama onlar aşağıda eğlendikçe en ufak bir kıpırtı hissetmedim içimde ya hu.. Aklımda varsa yoksa yarın eve nasıl gideriz? vardı.. Ha bir de baştan aşağıya ıslanmış olması muhtemel SalihaBetül'ü giydirmek, üşüyüp üşümediğini merak etmek, öksürür mü ya da keyfi kaçar mı diye tasalanmak da vardı..

Evden yeni çıkan SalihaBetül ve eve girmek istemeyen SalihaBetül arasındaki farkı bulunuz...

Ne kadar çok kararmış içim ya hu.. Belki yanan boğazımın etkisidir, belki de pazartesi atkısız şalsız dışarı çıkıp o sert rüzgarı yedikten sonra çatlayan dudaklarım, yanaklarımın verdiği gerginlik.. Kim bilir.. Ah ben asıl sebebini biliyorum bunun, okulun açılmasına birkaç gün kala arabayı çıkaramayışımız, gönlümüzce yapmak istediklerimizi yapamayışımız bence.. Evet evet kesin bu, yoksa konunun benim yaşlanmamla ne alakası olabilir ki...

Felsefe Pazarı

2012-01-31T02:34:00.000+02:00

Pazarları ve Pazar günleri evde olmayı sever olduk.. Bizim kız babasının çalışma saatlerinden şikayet edeli beri evde maaile olmaktan, vakit geçirmekten ekstra haz alır olduk ailecek.. Bu pazar da evdeydik.. C.tesi geç atmamdan kaynaklı Pazar çoook geç kalkmalarım meşhur oldu benim.. Tabi bunda pek sevgili eşimin buna imkan oluşturmasının ve hazırlanmış sofraya uyandırmaya alıştırmasının da katkısı büyük.. Epey güzel bir kahvaltı ardından her zamankinden farklı hiç ama hiç söylenmeden ben işlere giriştim, SalihaBetül ve babası da onlara hazırladığım oyun masasına.. Ben bulaşıkları yerleştirdim, evi dertop edip çamaşır filan hallettim çok büyük bi hızla.. onlar da pek keyifle oyun hamurlarına daldılar.. Ben işleri çok büyük bir huzurla bitirmiştim ki; artık değil onlara ilişmek, yanlarına gidip rahatsız bile etmek istemedim. Süper anne hazzının gazı ile hayatımda ilk defa hazır paket suflelerden -markette süper indirimdeydi, dayanamayıp almıştım- yaptım.. Zaten hepi topu pişmesiyle filan yarım saat oldu.. O esnada bi yandan suflenin bulaşıklarını hallederken öte yandan da makineye kahveyi koydum.. Çok pis gaza gelmiştim, çıkardım en sevdiğim ama hep üşengeçlikten kullanmayı unuttuğum kahve fincanlarımı ve katıldım aralarına.. Sufle kaplarınn rezilliğini görmezden gelin artık..

Geldiğimde hamurlar kalkmış kitaplarla uğraşıyorlardı... Ne güzeldi.. Ben coşmuştum, e bizim bey de coştu, hadi yemege gidelim deyip hepimizi coşturdu :) Kendimden utanarak yazıyorum ki diyetin içine ettim. AntakyaSofrası adında yeni keşfettiği çok zararlı biryere gittik. Neler yediğimizden filan asla bahsetmeyeceğim, o sebeple bu konuyu hemen kapatıyorum.. Ha buraya nereden gelmiştik.. Yemege giderken bizim kız birden bizi sustururcasına bir ses tonu ile "Anne, biz bugün uyumadık mı?" diye soruverdi.. "Ee şey kem küm -neden sordu acaba??- evet uyumadık kızım. Ne oldu, niye sordun?" diyebildim.. "Bugün neden uyumadık ki biz?" deyip sanki hani bi de "cık cık cık" dedi gibi geldi bize ama bilemedik işte.. Neyse ki dünün hikmeti bugün çıktı meydane.. Sabah uyanır uyanmaz; "annecim, dün çok güzel bir gündü di mi.. Ben hiç uyumak istemedim" dedi.. Gülsem mi ağlasam mı.. En iyisi biraz ağlayayım, biraz sevinçten, biraz üzüntüden biraz da huzurdan..

Şimdilik Tatilin Getirdikleri...

2012-01-28T19:31:00.001+02:00

Tatilimiz hızla geçiyor.. Çarşambaya kadar okuldaydık, kimi zaman akşamladık ama bitirdik işleri, soluklanmayı hakettik.. Uzun zamandan sonra perşembe pazarına bile gittik.. Yağmur yağmıyordu ama tehlikenin geldiği belliydi.. Pazarda gezdik, pek birşey almadık ama eşelendik, her kumaşı elledik, tüm tezgahları gezdik, hiçbirinin hatrını kırmadık.. Biraz da taze sebze meyve aldık. Tam arabayı parkettiğimiz avm nin oto parkına gelmiştik ki birden yağmur bastırıverdi.. Ama ne yağmur. Poşetlerimizi arabaya attığımıza razı gelip attık kendimizi avm nin sinema salonuna. Gene koşa koşa yetiştik, patlamış mısırlarımızı da alıp girdik salona. 3 Boyut zararlı mı, bişiy olmaz mı çelişkilerimi bir kenara atıp, gözlüklerimizi de alıp girdik Çizmeli Kedi'ye.. Yerimiz son anda yetişmeye çalıştığımızdan kötüydü biraz, idare ettik.. SalihaBetül gıkını çıkarmadan oturup seyretti yine filmini. Ben gözlüklerden endişe etmiştim, çıkarıp atar sıkılır da sanmıştım ama utandırdı. Arada ögreten adam modunda filmle ilgili açıklamalar yaptıgımda ise şişşşt diye uyardı beni..İyi gitmişti herşey. Yumurta'dan, sürekli kılıç savaşı yapmalarından, çalmalarından, minik kazı kaçırmalarından ve nihayetinde minik kazın dev annesinin gelip şehre zarar vermesinden hiç ama hiç hoşlanmadı(k). Son bomba olarak uçurumun kenarından sarkan ve düşme tehlikesi yaşayan minik kaz için ise "Çok duygulandım, ağlıycam annecim galiba" dedi; dudakları titreterek.. Sonuç itibariyle yağmurdan korunup, değişik bi tecrübe edinmiş olduk ama ben şahsi olarak hiç ama hiç begenmedim.. O Çizmeli Kedinin masum gözlerine rağmen...

Bunun dışında evde bol dinlenmeli, misafir ağırlamalı geçiyor tatilimiz. Evde daha çok kitap okuyup, evcilik onuyoruz.. Normal zamanda vaktimiz pek olmadığından yapamadığımız suluboyaları çıkardık meydana, patates baskısı bile yaptık.. Kaldı 1 hafta diyoruz şimdiden.. Günler ne getirecek bilinmez.. Sağlık sıhhat huzur olsun da..

Annelere Özgürlük..

2012-01-23T01:44:00.000+02:00

** Biraz sonra anlatacaklarım çok kişiseldir, abartmalarımdan dolayı da sıkılacak olanlardan af dileyeyim öncelikle..
Anlatacaklarım dün gece gördüğüm bir rüya değil.. Hayalim hiç değil.. Kendiliğinden gelişen, belki hayalini kur desen bu kadarını benim bile beceremeyeceğim bir tatlı Pazar günü işte...
Sabah babası ile erkenden kalkıp bisikletle mahalle berberi klasiklerini gerçekleştirmişler. Geldiklerinde hala uyuyordum ki uyanıp saate baktığımda ben bile utandım, ne yalan söyliyim.. Sonra yola çıktık, önce onları tiyatroya bırakıp, çıkış saatini beklemek üzere kuruldum bir sıcak kafe koltuguna.. İçimi nasıl bir özgürlük duygusu kapladı, nasıl da hafiflemiştim.. Benim özgürlüğümün özetiydi bunlar pek tabii.. Günler değil, haftalar, aylar da değil dile kolay 3 yıldan fazladır eline bir "roman" (kitap demiyorum yalnız, roman.. durum o kadar vahim değil anlaşılsın diye:)) almadıysan, hele de okudugun sayfalar süresince kimseyle hiç birşey konuşmadan safi, tertemiz sessizlikte bulduysan kendini...Tıpkı benim gibi... Sonra yine müsade isteyip masana kurulan bir ton ton teyze ile sohbetin dibine vurup memleketi kurtarmaya çalışırken diğer yandan bir çocugun peşinden koşmadıysan benim gibi... Masadaki şekerler hiç etrafa saçılmadı ise... Bu minik ayrıntılar bile kendine getirir seni.. Az mı şeylerdir bunlar..
Ya sonra?? Sonra baba kız eve giderlerken babanın torpili ile arabaya atlayıp başlamasına az bir süre kala ışık hızı ile vardım avm ye.. arabayı kalabalıktan ötürü park edemeyip yetişemeyeceğimi düşünürken, normalde bir çocukla asla olamayacağım kadar hızla biletimi alıp kuruldum salona.. Ben bile inanamadım kendime .. Çok mu abartyorum. Yok abartmıyorum, düşündükçe "Dur kızım, biraz sessiz olalım....vs" cümleleri kurmadan ve neredeyse 3 saat boyunca hiç ama hiç konuşmadan efendi gibi izledim filmimi.. Ses tellerim artık konuşmamaktan, laf anlatmamaktan dolayı bir minik öksürüğe bile ihtiyaç duydu.. Sonra eve geldiğimde dışarıdan evin yanan ışığının içimi ısıtması.. Kapıyı açtığımda heyecanla bana bensiz iken yaptıklarını anlatmaya kurulu bir çocuk ve gülümseyerek onu seyreden güleryüzlü bir eş.. Peki daha üstünü başını çıkarmadan; miniğinin sana sürprizlerini sıralaması mı, yoksa eşinin bişeyler içer misin diye sorması mıdır en keyif veren...
İşte benim istediğim bundan fazlası değil-miş-.. Bir çocugu mutlu etmenin yolu onun annesini mutlu etmekten geçermiş.. Sanırım hayatımda aldığım en güzel en manalı karne hediyesi oldu benim için.. Teşekkürler... (Karne hediyesi dediğim şey elbette mecazi anlamda)

**Ben yokken neler yaptıklarını çok merak etmedim açıkçası.. Mutlu olduklarından pek emindim.. Hiç kıskanmadım... Önce Robinson dans öğreniyor u seyretmişler. Sonra da evde mimarinin, fantastik oyunların dibine vurmuşlar.. Ee alan memnun satan memnun, biz çıkalım kerevetine :)

Günün Tespiti Budur Efenim

2012-01-19T01:32:00.000+02:00

Hüsn-i Hat öğretmeni gelemediğinden ders iptal edilmiştir. Okula da gitmiyoruzdur.. Ağır ağır edilen kahvaltıdan sonra anne güzel bi müzik açmış kahvesini yudumlamaktadır. Hergün dışarı çıkmaya alışkın SalihaBetül bu yavaşlığı, bu ahenki begenmemiş olacak ki;

"Annecim, bugün bize misafir mi gelicek"

"Yoo annecim, kimse gelmiycek"

"Ee peki neden o zaman evde bekliyoruz.."

"Bugün evde oturma günü annecim.."

"Yaa of yaa, misafir gelsin evimize, benim canım çok sıkıldı.."

Tüm gün normalde izleyemediği(!) çizgifilmlerin canına okudu. Bulaşık makinasını yerleştirmeme yardım edip yine kek yapalım istedi. Günün sonunda; "evde olmaktan hoşlandın mı ?"sorusuna, "evet, evde oturmak güzelmiş" dedi..

En iyi yol bildiğin yoldur, Unutma...

2012-01-17T02:39:00.003+02:00

Pazar günü geçtiğimiz hafta çılgınlık yapıp fırsat sitelerinden birinden aldığımız kahvaltı için düştük Kırkpınar Sapanca yollarına. Ne akla hizmet bilmediğimiz görmediğimiz hatta adını bile duymadığımız bu yerden kahvaltı satın aldık ki diye düşünmeden edemiyoruz hala.. Neyse ettik bir hata işte :) Sabah önce bir önceki gece ekstra geç yatmamız sebebi ile yataktan sürünerek kalktık, yine de gülümsemeye devam etmeye çalıştık.. Sonra "En iyi yol bildiğin yoldur" düsturuna uymayıp sabah sabah biraz dag tepe bayır gezip kar manzaralarına da biraz kızgınca bakıp bulduk alacağımız arkadaşlarımızın evini (Erkay ve Gül). Sonra tekrar yollara.. Kahvaltı mekanından hiç bahsetmek istemem, zira pek nahoştu.. Bol bol fotograf çekmek ve fotograf çalışmak için buluşmuştuk arkadaşlarla. Bazıları yarı aç -ben epece tok:)- kalkıp masadan ancak kendini ısıtan sobanın etrafına sığındık.. Olsun ben ondan da keyif aldım doğrusu.. Yani anlayacağınız bol bol Pollyanna dan bahsedip adını zikrettik..Biz sobanın etrafında iken çocuklar (SalihaBetül, SudeNur ve EflinBerr) t.v. nin karşısına çektiler sandalyelerini ve maalesef barbie li bi çizgi filme baktılar.. Zaten son günlerde rapunzel, prenses..vs. sevgisi tavan yapan SalihaBetül şimdi de barbie oldugunu iddia eder oldu.. Mavi ve uçabilen, kanatlı barbie imiş.. Her neyse, cık cık...
Sonra vakit öğle vaktine yakın ikiye bölündük..
Biz yine yola devam deyip vurduk kendimizi Kartepe yollarına. SalihaBetül attı kendini karların içine.. Bu kez daha hazırlıklı.. termal taytlı, kar pantolonlu.. Yine çoook kalabalıktı, curcuna... Bir de sabahki kahvaltı resmen negatif etkilemişti bizi.. Güzel bir yemek yemeden kendimize gelemeyeceğimizi farkettiğimizde kardan çıkıp yine bir sobanın etrafında bulmuştuk kendimizi.. Elimizde çaylarımızla... Biraz soluklanıp gideceğimiz yeri planladık, bol bol sohbet edip gelecek haftalara dair planlar yaptık.. Yeni yeni rotalar geliştirdik, içinde yöresel tadlar barındıran, bol yemeli içmeli.. Sonrası yine zaten gerçekten "en iyi yol bildiğin yoldur" düsturu ile gittiğimiz restoranda gülen yüzümüz ile günü kapatmamızdı.. Biraz yorgun ama gene hep tok, oldukça tok.. Bin şükür.. Bu haftanın dersi de bu oldu hadi bakalım...

Yağmur, ne güzelsin sen..

2012-01-11T23:10:00.002+02:00

Sabah kalktık.. Birkaç gündür yarısı dolmayan okulun ögretmenleri de hasta olunca haftasonuna kadar tatil ilan eyledik okulu.. Ne mutlu o kadar hastanın içinde hala hasta olmayan, hafif hafif atlatan bize.. maşallah aynı zamanda pek tabii.. Bugün hüsn-i hat günüydü zaten, biz de düştük yollara. Alışveriş, fotograf, yeme içme, kikirdeme.. Pek eğlendik.. Yağmura yakalandık. Bulutlara bakıp yanaklarmıza düşmeleri ile bi kere daha kikirdedik.. Bol bol ıslandık.. Pek tabi arada itişip kakıştık.. Olsundu, bizim aşkımız böle bişeydi..

Hüsn-i hat okulunda sohbete doyduk. Hemen sandalyesini çekti, döktü boya kalemlerini, başladı boyamaya.. Uzun bir süredir çöp adamlarımız bildiğin boyunlu, omuzlu insanlara döndü demiş miydim? Demedim sanırım ya.. Bir de sıkılmadan yüzlerce kalp çizme peşinde.. Her yere kalp çiziyor, bıkmadan usanmadan.. Romantik kızım benim:)

Akşam evde babası ile doydular birbirlerine. Bana da kahve eşliğinde aylaklık etmek düştü. Pek keyifliydi. Daim olsun inşallah.. Akşam üstü arabada uyumuş olmasının etkisi olarak uyku saatini geçirdi. Yarın ola hayrola. Sabah yatakta dürtünce de böyle kikirdeyebilecek misin bakalım..

Baba özlemi

2012-01-07T18:01:00.001+02:00

Bir akşam bahçe kapısından girerken yol boyu daldan dala atlayan sohbetlerin bir yenisi başlamıştır. Anne başına geleceklerden bihaber.. SalihaBetül ise heyecanını artırarak..

"Keşke ben bu evde yaşamamış olsaydım annecim"
"Neden öyle dedin güzel kızım?"
"Keşke babamla yaşasaydık, sen de bu evde yaşasaydın.. Bizi ziyarete gelseydin"
Anne oldukça üzülmüş, ne cevap vereceğini bilemeden boynunu eğip apartman kapısını açmak için egilmiştir. Annesinin üzüntüsünü gören SalihaBetül ise pişman olmuş mudur bilinmez ama fikrinden dönmüştür..
"Tamam tamam üzülme, sen de bizle yaşasaydın"
"Ama biz zaten üçümüz bu evde yaşıyoruz ya"
"Biz bu evde üçümüz yaşamıyoruz ki.." "Senle ben yaşıyoruz annecim"
"Babacık da bizimle yaşıyor güzel kızım neden böyle dedin"
"Haayır, babam işyerinde yaşıyor, bu evde yaşamıyor"
Anne artık sohbeti kesip konuyu değiştirmiştir. Kafasında peydahlamış kuyrukları birbirine değmeyen tilkileri ile başka soruların cevaplarını vermeye çalışmıştır.

O günden beri düşünmeden duramıyorum.

Düşünmeden duramayacak bişiy yok da ben abartıyormuşum gibi görünüyor olabilirim.. Fakat bu olayların üstüne bi de şu olay yaşanınca..
Bu cuma okuldan sene başlarken aldığımız klasörle geldi minik kuş.. İçi resimleri, faaliyetleri ve çer çöp dolu.. Yani teşbihte hata olmaz.. Resimlerini inceledik, üzerinde konuştuk, uzun uzun anlatmasnı istedik.. Her birinde bir anne bir de kız var mutlaka.. Bir de arabamız.. Kah derede yüzüyormuşuz, kah uçurtma uçuruyormuşuz.. Babası ben nerdeyim kızım diye sorduğunda ise "Ee sen iştesiin?" deyiverdi. Tabii karşı savunma hep bir ağızdan çocugun üstüne üstüne "ama ben/baba hep işte değil ki!!" deyivermişiz. O zaman da kıvırtgan mode = on hesabı "sen işten geliyosun babacım işte, bak arabanın içindesin" diye kıvırdı..

Eveet al sana bir mesela daha..... İyi ki ben çalışırken onu yanımda götürebiliyorum diye şükrediyorum.. Çalışan anneciklerime de kendime istediğim sabır ve dış mihraklara dayanma gücünden fazlasıyla diliyorum.. Çünkü insan çocugu olunp çalışınca onun üzüntülerinde, eksikliklerinde-kendince-, hoşa gitmeyen ifadelerinde zaten hep kendini görüyor, hatayı hep kendinde arıyor. Çalışınca, arada yoğun çalışınca bu suçluluğu daha da katlanıyor.Birşey yapılmalı mı, yapacak mıyız.. Ne yapmalı.. Hayat mükemmel değil, ne de olsa. ve her şeye rağmen biz onun bu dünyada en sevdiği annesi ve babasıyız.. kendi deyimiyle.. bu dünyayı ne kadar anladıysa artık.. ve başka anne babası varmış gibi..

İstanbul, Kızkulesi, Rapunzel ..vs.

2012-01-01T01:17:00.002+02:00

Anne kız İstanbul günüydü bugün.. Teyze de gelecekti, biz de zaten onun için düşmüştük yollara.. Ama son anda dahil olamadı.. Tüm gün havanın serin olması sebebi ile Kadıköy ile sınırlı kalmayı planlamıştım aslında ama daha sahile adım atar atmaz vapurların cazibesine kapıldı(k). Kendimizi birden vapurda bulduk.. Aynen böyle oldu gerçekten, o kadar hızlı, o kadar akıcı idi ki herşey. Bileti almak, sıra beklemeden kalkmak üzere olan vapura binmek gerçekten birkaç dakikamızı alıvermişti..

Hava soğuktu ama üst kata çıktık yine de. Vapurun kalkması ile martı besleme operasyonunu da başlatmış olduk.. Öyle güzel kapıyorlardı ki kısa sürede poğaça stoklarımız tükenmişti.. Birkaç tanesi neredeyse "en çok ben açım, bana atın" der gibi yaklaşıyorlardı, SalihaBetül de keyiften dört köşe son parçaları daha da küçültüp besliyordu martıları..

Tam KızKulesinin önünden geçiyorduk ki, SalihaBetül "Anneeea, ben rapunzelin kulesini gördüm" diye haykırdı.. Denizin içinde olmasını bir türlü anlamlandıramadı. "Yüzüyor mu?" diye sorup durdu. Uzaklaşıp gözden kaybolsa da tüm gün mütemadiyen rapunzelin kulesinden bahsetti, sorular sordu. "Prens onu artık kurtardı, o yüzden mi bakmıyor pencereden? "Annecim, neden bu kuleden çıktılar ki onlar, suları mı kesilmişti?"-nasıl bir baglantı kurdu hiç bir fikrim yok, suların kesikliğini denizin ortada olması ile bağdaştırmadığını düşünüyorum ama bilemiyorum yine de.- ah bir de rapunzelin saçları.. En kısa zamanda uzun sağlıklı saçlar diliyorum Allah'tan kızıma, çok müzdarip çok..

Sonra ver elini Beşiktaş, biraz Taksim, kıyısından İstiklal, kaçıp uzaklaşırcasına Karaköy-Galata ve son durak Mısır Çarşısı.. Benimle boncuk, kurdele, kağıt ne kadar ıvır-zıvır varsa onun içinde bıkmadan usanmadan saatlerce yürüdü.. Sonra babası için neredeyse tüm çarşıdaki baharatçı, kuruyemişçi, çaycı ..vs. de 2 sene önce babasının Ürdün'den getirdiği El-Gazaleyn adındaki çaydan aramaca,ellerimiz boş dönmece.. Yine bol bol yürümece.. Hiç yoruldum demeden ve her nedense bu kez biryerlede oturalım demeden...

İkindi ve akşam namazları için Eminönü Yeni Camii de namaz arası.. Ardından herşey beklenilenden daha çok yolunda yine çok akıcı Harem Deniz otobüsüne yetişebildik..

Deniz otobüsündeki otomobilleri farkedip ona da hayret etti. Arabanın içindeki yolcular için ise ayrı bir şaşırdı. Neyse ki başka bir konumuz vardı, onun üzerinde pek durmadık.. "Anneciiim, dışarı çıkabilir miyiz? Belki rapunzel kulesinden pencereden bakar, gene onun evini görürüz annecim" deyip soğuk havaya karşı sıcacık bol tarçınlı saleplerimiz ile çıktık dışarı. Bol sohbet, muhabbet ama hala rapunzelle ilgili soru işaretleri ile döndük evimize.. Yepisyeni bir derdimiz var anlayacağınız, hayrolsun...

Bir Kar Rüyası

2011-12-26T02:49:00.000+02:00

Herşey C.tesi sabah uyandığında gördüğü rüyayı anlatmasıyla başladı.. Rüyasında kar yağıyormuş, babasına kartopu atıyormuş.. Babası zaten dünden razı, Pazar ne yapacağını buldu kolay yoldan :) "Peki ben napıyorum kızım, yoksa ben gelmemiş miydim?" diye sorunca ne dese begenirsiniz. "Sen evde bize yemek pişiriyorsun annecim, senin görevin yemek yapmak bu rüyada"

"Peki!!"

Pazar günü evde mi kaldım, yok canım! Kendimi zorla rüyaya dahil ettirdim.. Kahvaltıdan sonra çıktık yola. Dağ yolu trafiği yoğundu. Bir ara zirveye ulaşamayacağımızı bile düşündük. Neyse ki ulaştık, kara, kar topuna doyduk. Bol bol yuvarlandı minik kuzu.. O kadar mutlu, o kadar memnundu ki halinden ıslanmak, kara batmak ya da soğuk olumsuz etkilemedi. İlk defa telesiyeje bindi, biraz korkar gibi oldu, sıkı sıkı tutundu ilk başta, ama sonra hemen alıştı.. Kısa alanda gidip orada da biraz kar oynayıp tekrar yukarı çıktık. Durup durup kendini karların içine attı. Karın içinde gömülmek, ayrıca henüz buzlanmamış tül gibi kar taneleri ile oynamak da çok keyiflendirmişti..

Eve dönüş vakti geldiğinde kardan adam yapamadığımız için biraz üzüldü. Fakat artık tadında bırakıp kardan adamı başka bir zamana bırakmamız gerekti. Ayrıca açık hava, oksijen hepimizi çok acıktırmıştı. Neredeyse yarım ekmek arası sucugu yedi bile diyebilirim-maşallah- Sobanın başında ısınıp, son çaylarımızı da yudumladıktan sonra manzarayı seve seve sıcacık evimize geri döndük..

Söylemeden geçemeyeceğim; bir çok rüyamızı ertelemeden, hemen hayata geçirebilmemizi sağlayan Allah'a şükürler olsun.. Herkesin rüyaları gerçek olsun inşallah...

Buyrun enfes Kartepe'den kareler..

Niyet-Diyet

2011-12-25T03:15:00.000+02:00

Hava çok soğuktu.. Aslında evde yapacak şeyler vardı, ama yağmur da yağıyordu bir yandan.. Ne yapsak bilemez halde iken elbette giyinip soğuğa karşı kuşanıp çıktık yola. Gezdik gezdik, yorulduk; "Yine bir yerlerde oturalım annecim.." dedi. Girdik bir pastaneye. Camekandan un kurabiyesini görip tutuldu resmen, her nedense.. "Bundan istiyorum annecim" dedi başka birşey demedi. "Peki" dedim. Kendime de diyeti kırıp bir salep ısmarladım. Yan masada gençler doğum günü kutluyorlardı, Allahım ne tesadüf dedim :) Gözlerini bir an üstlerinden ayırmadı.. "Olmaz öyle dedim, böyle yerlerde başkalarna bu kadar dikkatli bakmamalısın, rahatsız olabilirler." Anladı gibi ama bilmiyorum tabii. Gerçi gençlerin kendilerinden başka birilerini gördükleri de yok gibiydi hani... Derken salep ve un kurabiyesi geldi. Gelir gelmez "Tarçıııııın" diye haykırdı. "Annecim tarçınlı gibi kokuyor". Hayret dedim, tarçını da nerden biliyordu ki.. "Evet zaten tarçınlı" dedim, "tatmak ister misin" diye ekledim. Kafasını salladı ve o salep bana yar olmadı, olamadı.. İyi de oldu.. "Niyet" bozmak senin neyine, öyle değil mi ama :)

Sonra yine gezdik, epey yürüdük. Çokça kikirdedik.. Bazen itişip kakıştık. O üstünü çıkarmak istedi, ben agzının yanısıra burnunu da örtmek istedim. Sebep bu yani, başka birşey değildi:) Babası akşam iş çıkışı aldı bizi, hep birlikte eve döndük. Ertesi güne sözler verildi, hayaller kuruldu.

Nereden geldi bilmiyorum, söz "Hadi kek yapalım"a geldi. İmece usulü görev paylaşıldı. Bizimki profosyonel, teyzesinin ona diktiği önlüğü giyip şapkayı taktı.. Ben elmaları havuçları soyup doğradım, portakalı limonu sıktım, onlar babasıyla fındıkları kırdılar. Sonra geçti mikserin başına, babasına hava atarcasına:) Şu tarifi birebir uyguladık. Sadece kuru meyve yerine elmayı küp küp, havucu rendeleyerek ekledik. Ha bir de portakalın yanı sıra limon suyu ve olmazsa olmaz tarcın da ekledik. Bol bol da fındık.. Ve diyebilirim ki inanılmaz yumuşaklıkta, elmalardan dolayı içi hafif ıslak bu kez diyet bozduran bir kek oldu. Niyeti bozmuştum yani anlaşılan:)

Doğum Günü Ayı : Aralık

2011-12-24T02:59:00.001+02:00

Aralık ayı pek şanlı pek eglenceli geçiyor bizim için.. Bu hafta 2 doğum günü partisi ile tamamladık haftayı.. Biri MeryemAzra'nın -ki aslında Ekim doğumlu- diğeri ise ZeynepBerfin'in-ki o da Kasım doğumlu aslında :)- geciken doğumgünleri idi..

Kuzucuk ZeynepBerfin'in Pamuk Prenses temalı doğum gününde ilk zorlu kıskançlık sınavını verdi.. İlk önce PamukPrenses kostümü giyen ZeynepBerfin'i kıskandı; "kostümü ben giymeliyim annecim" dedi.. Partinin yapıldıgı salona girerken ögretmenlerinin diğer arkadaşları ile birlikte ona biçtiği cüce kostümünden hiç ama hiç hoşlanmadı.. Suratı bir karış taktı yine de o şapkayı.. Tek bir fotograf karesinde mutlu çıkmamış olması bundandı.. Sonra pastanın üstündeki süsleri, yine temalı tabak bardak ve peçeteleri... Neyse ki ZeynepBerfin'in annesinin kızlara armagan ettiği prenses taçları imdadımızı yetişti de bizim kız havaya girdi. Sonrası zaten klasik "the party mood" :) Yine doyana kadar dansettiler, eğlendiler, yoruldular. Çok keyifliydi. İlk kez bir arkadaşının doğum gününde arkadaşına doğumgünü hediyesini verdi, çok heyecanlandı..

MeryemAzra'nın doğumgününde ise biraz daha olgundu. En azından kostümü kıskanıp trip yapmadı. Tim Seldin'in Harika Çocuk Nasıl Yetiştirilir kitabında yer alan Montessori Metoduna uygun bir doğum günü kutlaması yapıldı. MeryemAzra eline dünya küresini alarak çocukların oluşturdugu güneş sembolünün etrafında 5 tam tur attı. Her turda ögretmeni annesinin getirdiği hatıra kutusunun içinden her yıla ait onun en sevdiği oyuncağını, kıyafetini ve fotografını çıkardı. Tüm çocukların incelemesini sağladı.. Bu 5 yıl için sembolik olarak böyle devam ettikten sonra tüm çocuklardan MeryemAzra için bir cümle söylenmeleri istendi. Benim minik kızım da tüm arkadaşlarının ve konukların önünde "Onun doğum gününü kutlamak isterim" dedi ve incecik sesiyle ekledi: "onu çok seviyorum" İnsanlık ve sizin için önemsiz fakat annesi ve ortakları için çok duygusal bir tabloydu.. Sanırım birkaç damla gözyaşı dökecektim eger ona gülümsemek zorunda kalmasa idim..

Şükür Günü

2011-12-19T02:07:00.000+02:00

C.tesi tam da planladığımız gibi bu 3 seneyi birlikte geçirdiğimiz tüm dostlarımızla ailemizle birlikte kutladık 3 yaş doğumgününü.. Bu bir şükür toplanması idi benim için. Bu şükrü de davet ettiğimiz dostlarımızla oturup yiyip içerken sohbet edeceğimiz, çocukların ise gönüllerince egleneceği, mutlu olacağı bir şekilde yapmak istedik.. Allah gönlümüze göre uygulattı, bin şükür..

Sabahında teyzesi ve Harun'u görerek keyifle mutlu bir şekilde başladı güne. Gün içinde hazırlıklarımız esnasında balonlarla oynarken şarkılar söyledi, kendi kendine dans etti. Teyzesinin tüm gece sabahlayarak tamamladığı oyuncak fil Elmer ve çanta ile sevinçten havalara uçtu. Sonra gelen kargo ile sevinci ikiye katlandı. Taa İzmirden caaanım arkadaşım Eda ve kızımın da caaanım arkadaşı Anita'dan gelen yine süper hiper bir el yapımı kedi ile daha bir dünya armagan ile tam doğum günü havasına girdi. Hediyelerin henüz fotograflarını çekemedim yoğunluktan, inşallah o ayrı bir kayıt konusu;)

Baykuşları çok seviyor diye süslemelerde sevimli baykuş figürleri kullandık (Sağolsun Hülya tüm yardımlarını sabırla sergiledi bizim için..), aynı figürler ile gelen çocukları mutlu etmek için baloncuk makineleri hazırladım. ve puantiyeli şekerlemeler:) Baykuşlu bir pasta hazırlattık. Tabi pasta siparişi verirken gönlü çilekli olanlara kaymıştı ama onu da babasının getirdiği meyveli pasta ile hallediverdik:)

Akşam üzeri olup da artık süslemeler bitince iyice havaya girmişti. Pastayı görüp kıyafetini de giyince gözlerindeki mutluluğu görmemek imkansızdı..

Hoplaya zıplaya dans ederek en sevdiği en görmek istediği arkadaşları ile sıcacık evimizde kutladık işte doğum gününü. Bir ara mutfaga kaçıp meyve suyu kutusunu kafaya dikerek susuzluğunu gidermesiyle gülmekten kırdı geçirdi.

Artık eglence doruktayken manevi anneannesine gidip gelinliğini giymek istediğini söylemiş. Meğer sonradan öğreniyoruz ki bu sohbeti daha evvel yapmışlar. Partiye gelinlikle devam edip geceyi uykusuzluktan gevşemiş bir halde ona buna gülerek hatta kahkahalar atarak tamamladı.

Diliyorum ki güzelliklerle hatırlayacağı bir doğum günü olmuştur .. ve yine dilerim ki hayırla, huzurla, sağlıkla ve kuracağı sağlam dostları ile kutlayacağı nice güzel günleri, güzel yaşları olur.

3 -Üç-

2011-12-16T01:33:00.000+02:00

Bugün tam 3 yaşına bastı.. Akşama kadar "Ben artık büyüdüm, Kayyudan bile daha büyüğüm biliyo musun " deyip hoplaya zıplaya gezdi. Ara ara parmakları ile "3" yapıp "Bak say, işte bu kadar yaşımdayım. 3 yaşımdayım" dedi. İlk defa babaannesi ile çarşıya gittiler. Babaannesinin anlatığına göre elini hiç bırakmamış, ne almaya kalksa "Hayıl, almayalım. benim ihtiyacım yok" deyip aldırmamış. Yalnızca benim dışarıdayken almadığım şu muhtemelen GDO lu haşlanmış mısırları görüp "babaannecim, mis gibi mısır koktu, bundan yiyemeyiz di mi, çok zararlı" deyip ajitasyon yapmış.. Babaanne elbette dayanamamış -ben olsam ben de dayanazdım sanırım, laf aramızda- ve almış. Yol boyu sohbet etmişler. Eve geldiğimizde mısırlar henüz bitmemişti. Bittiğinde ise "Ben mısıra bayılırım babannecim, suyunu bile içerim" dedi. Ne desek ne etsek bilemedik. Biraz da sarsıldık ne yalan söyliyim..

Doğum günü kutlamamızı rahat rahat yapalım diye c.tesi belirlemiştik. Fakat babası pasta ile gelince sevinçten ne yapacağını şaşırdı. Babası mutfakta tezgahın üstüne koydugu kutuyu açarken pastanın neli oldugunu görebilmek için acele acele çekmecelerden birini açıp kendine basamak yaptı. Sonrada "Ollley çilekliymiş" deyip mutluluktan hoplayıp zıpladı. Bu kadar mutlu edeceğini bilseydim verir miydim o baykuş pasta siparişini.. En kocamanından bi çilek yaptırmaz mıydım. Ama bu kadar da hızlı karar değiştirilmez ki kuşum..

3 Yaşına Girmeden..

2011-12-14T00:43:00.001+02:00

"Çok yaramazsın SalihaBetül çok çok çok" dedim.. Sırıtarak "Sen de çok abartmacısın annecim" dedi.. O gerçekten yaramaz mı ve ben abartmacı mıyım, bilemiyorum.. Bildiğim en önemli şey ne gördü ise kaydettiği, hafızasına ince ince işlediği, yeri geldiğinde de o minik çekmecelerden çıkarıp yerli yerinde kullandığı..

Büyüdü bıcırığım artık.Kendime köfte ona karnıbahar yapmışken -ki en sevdiği yemek karnıbahardı gecen haftaya kadar:)- "Annecim senin köftelerinden yiyebilir miyim, canım karnıbahar çekmiyor da.." dediğini duydum yaa. Ve 3 Yaşına girmek üzereyken asla severek yediğini görmediğim o köfteleri gayet keyifli yediğini gördüm ya.. Büyümüş gerçekten.

Her akşam uyku saatinde sorun çıkarmayıp sadece ayagımda sallattığı için ettiğim şikayetleri duymuşcasına büyüdüğünü iddia edip gidip yatagında uyuyabileceğini söyledi yaa. Ve dediği gibi gidip yatagına yattı ve uyudu yaa. Gece kalkıp aramıza girmiş olması hiç itici gelmedi.. Daha sevimliydi sanki.. En bombası ise göstermiş olduğu bu büyüme emaresi o gece ile sabit kalmadı. Şimdilerde arada ayağımda sallamamı istiyor, önce yatagında yatmaya teşvik ediyorum, sonra uyumazsa okula gidemeyeceğimizi söylüyorum.. Korkuyor resmen.. "Uyumalıyım, yoksa yarın dinlenmiş kalkamam ve okula gidemem" deyip giriyor yatagına. Arada kesmiyor, uyku saati geçiyor ve direniyor. O zaman ayagıma alıp en sevdiği şarkıyı açıyoruz. 5. sn de sanırım uykuya dalıveriyor.

3 yaşına girmeden tüm bunları yapıyor olması benim için büyük nimet. Aslında kendisi başlı başına bir nimet değil mi zaten?

Güzel Günler

2011-12-12T00:12:00.001+02:00

Bir haftasonu daha böyle geçti gitti işte. Hava durumu mayıstan hallice idi.. Yer yer üşüttü ama bulutların ardından göz kırpan güneş ısıttı içimizi.. Cuma gece teyzoş geldi. Normalde geç yatınca geç kalkan SalihaBetül sevinçten ne yapacağını şaşırdı ve sabahın erken vakti dikildi ayaga. Neyse ki beni taciz edemeden teyzesi ile oyalandı.. Ögleden sonra 3 kız alışverişler yapıldı. Her girdiğimiz magazada ayakkabı, elbise ..vs. seçti getirdi "ben bunu biyendim, alalım alalım" dedi. Hopladı zıpladı bol bol şımardı. Şımarmanın getirisi kimi zaman da huysuzlandı. Günün sonunda o kadar yoruldu ki 3. karede olduğu gibi giyinme kabininde teyzesinin çantasının üstüne oturmak suretiyle böyle dinlendi:)

Ertesi gün de geç kalkmanın ve artı bonus baba ile uyanmanın tadı çıkarıldı. Kahvaltı sonrası kikirdeme ritüelleri gerçekleştirildi. Kılık kıyafet kuşanıp atladılar bisiklete, tuttular sahilin yolunu.. Biz de acele etmedik, filtre kahvelerimizi yapıp termosa doldurduk. Arabayla tuttuk sahil yolunu. Bizimkileri bulmak pek güç olmadı, zira parktan yankılanan "Ben tombik değilim. Bi daha sizle oynamıcam" çığlıkları pek tanıdıktı.Tombik mevzusu da neyin nesi mi, anlatıyım: Bisikletin arkasında rüzgar girmesin diye giyilen şişme mont ve eşofman ziyadesi ile tombik gösteriyordu SalihaBetül'ü ve parktaki ondan biraz büyük çocuklar aslında sevdikleri için "tombik aşşaa, tombik yukarı" diyorlardı. Bizimki de bir öfkeli bir sinirli böyle karşılık veriyorlardı. Karşısındaki banklara kurulduk, kahvelerimizi yudumlayarak seyrettik bu tatlı hallerini. Gün babaanne ve teyzenin de yer aldığı sahilde maaile çay keyfi ile tamamlandı, yerini fotograflara bakıp gülümsemelere bıraktı.. Daha güzel günlerimiz olsun güzel kızım...

Yağmur Vuslatı

2011-12-08T00:30:00.000+02:00

Haftalardır kıvranıyordu yavrum ne zaman yağmur yağacak diye.. Çünkü henüz bir türlü siftahını yapamadığı yağmur çizmelerini giyecek ve gönlünce su birikintilerine basacaktı. Sabah yağmurun yağdığını haber verdiğimde "yuppi" diye zıpladı :) "Bugün okula gitmeyelim lütfen" diye ekledi. Zaten gitmeyecektik. Ve belki de ilk defa arabayı babasının almış olmasına çok sevindi(k). Akşama kadar suyunu çıkardı sözün özü..

Doğumgünü şerefine...

2011-12-05T00:56:00.001+02:00

C.tesi anne-kız günüydü.. Tüm gün gezdik, alışveriş yaptık, sohbet ettik.. Hem de ne sohbet:) Muhtemelen önceden birileri ile konuşmuş olacak ki "Yarın senin doğum günün mü annecim?" diye sordu. Ben de "evet" dedim. "O zaman dur ben babama mail atayım sana çiçek alsın" dedi. Patladm gülmekten.. Çarşının ortasında yerlere serildim yeminle:) Sonra ekledi, "Ama benim doğum günümde de sen eşine söyle, bana çiçek alsın, tamam mı?" Tamam kuzum.. çiçeklere boğarız biz seni..

Ne der ki insan bu minik bücürün boyundan büyük ettiği laflara.. Epey uzun süre yürüdükten sonra ki ben bile yorulmuşken, önünden geçmekte olduğumuz bir kafeyi işaret edip "of anne ya, çok yoruldum. Biraz oturalım şurda bişiyler içelim mi, ne dersin?" Oturduk el mahkum.. Cheesecake çok severmiş, ömr-ü hayatında bir kere yemiş olmasına rağmen onu isterim diye tutturdu.. ki kandırılması kolay bi çocuktur benim çocuum.. Kıyamadım aldım.. Çok severmiş gerçekten, canım benim..

Sürprizlerle dolu ertesi gün, yaşanan tatlı saatler, konuşulanlar, gülünen ve kıkırdananlar ... hepsi yine şükrettirdi.. hepsi yine çok güzeldi, tatlı hatıralar klasöründe favori kaytlar arasına girdi ... Ve yine sonsuz teşekkürler ki 30 yaşıma huzurla adım atmış bulunmaktayım ... İkisine de...

Elephant's Bath-Filin Banyosu

2011-11-29T00:13:00.000+02:00

Daha evvel Bir Kar Masalı'ndan tanıdığımız ÖzgürAnne ve OİP yine harika bir iş çıkarmışlar.. İndirdiğimiz günden beri kah balon patlatıyor SalihaBetül kah banyodaki fil e HELLO dedirtiyor. Hem türkçe hem de ingilizce olması ve ayrıca hem applestore da hem de android markette olması mükemmel.. Siz de indiriniz, destekleyiniz efenim.. Tekrar elinize sağlık, iki süper bayandan böylesine güzel bir iş çıkması çok gurur verici..

Uçurdum da Uçurdum

2011-11-25T00:31:00.000+02:00

Neredeyse 1 ay olmuştu uçurtmamızı yapalı.. Uçurmak bugüne kısmetmiş. Uçurtma Tepesine gittik, akşam pestilimiz çıkmışcasına döndük evlerimize. Çoluk çocuk hepimiz acaip eğlendik. Bizim kız, arkadaşının uçurtması ağacın dalına takılıncca topladı tası tarağı. "Ben uçurmiycam, istemiyoruuum" diye diretti bi de. İyi dedik sen bilirsin. Ne de olsa 10 dan fazla uçurtma var sırada uçurulacak. Tadını çıkardık mavinin, yeşilin.. denizin, gökyüzünün, çimenin.. İyi oldu.

Velhasıl tekrarlanası bir gün oldu dedik hep bir ağızdan..

Durum Raporu I ve Sapanca'da Sonbahar

2011-11-21T02:27:00.000+02:00

Haftalar önce alıp montajlamıştık bu bisiklet koltugunu. Kaskı ise daha öncesinde alınıp odasındaki yerini almştı. Gelene gidene heyecanla takıp gösteriyordu. Babasının gideceği gün test etmek kısmet oldu. Biraz güneş varken ve ben yine evde son hazırlıkları planlarken babası ile mahalle berberine gidip geldiler, ve biraz da park.. Fotograflarda görüldüğü gibi hep ağzı kulaklarındaydı o gün. Kış gelmeden ilk siftahı da yapmış oldular böylelikle..

Babası gidene kadar hiçbirşeyin farkında değildi SalihaBetül; şöyle ki o arabadan bavulunu alıp servis aracına binene kadar her hali normal seyirde idi. Hatta babası araca binmeden önce onu birkaç kere öptü, o yine de uğurlar gibi değildi işte. Ta ki o ve ben dışarıda kalıp, babası bize içeriden el sallayana kadar. Tam bir film sahnesi gibi ilerliyordu ve SalihaBetül de sanki rolünü süper oynuyordu. Başını hareket ettirmeden sadece dudakları "babam onlarla gitmesin" dedi.. Kırptığı gözünden de yaşı damlayıvermişti, yani çok içtendi söyledikleri.. Sonra ben onu aldım, yol boyu sohbet etmeyi teklif ettim. "Sohbet Edelim mi?" sorusunu hiç "hayır" olarak geri çevirmemişti ki, o zamanda çevirmedi. Babasının iş için Kore'ye gittiğini anlattım. O bana "Kore neresi?" diye sordu. Daha evvel de birçok kez söylemiştim aslında ama ilk defa neresi oldugu ile ilgilendi. Ne de olsa evvelinde soyut bir kavramdı ve babasının gidişi ile birden bire gerçek oluvermişti işte.. Bu sorusuna karşılık ben de daha evvel anlattığım japonlardan dem vurarak o civarda biryerlerde oldugunu ve insanların çekik gözlü olduklarından bahsettim. O da enteresan bir biçimde "Bence onlar babamı aralarına almak istemeyebilirler" dedi bilmiş bir ifade ile. "Nassı yani" deyivermişim. "Hani Müzisyen İnek Sırma kitabında da İnek sırmayı bazı inekler aralarına almak istemiyorlardı ya, onun gibi mesela" dedi uzun uzun. Öyküyü bilmeyenler ve merak edenler için burada.. Kısa bir şoktan sonra asıl konuya kanalize olmasını sağladım. O gecemiz çok zor geçmedi, vaktinden biraz geç uyuyup sabah da vaktinden biraz geç kalktık.

Hava harikaydı, biz de hazırlandık Sakarya'ya doğru yola koyulduk. Amacımız aslında evde oturup craftingin dibine vurmaktı abla-kardeş. Ama sonra havanın güzelliği bizi caydırdı ve göle doğru sürükledi. Kırkpınar ve Sapanca civarında yürüyüş yaptık, kuru yaprakların içinde yürüdük.. Babamızın yoklugunu hep ama hep hissettik. Neyse ki gezintinin ortasında sesini duyduk, yanımızdaymış gibi hissettik, sevindik. Teknolojiyi sevdik.. SalihaBetül ise çok keyifliydi. Tek derdi şırıl şırıl akan burnu ve onu çok yoran öksürükleri idi. Ama teyzesi ve Harun'la birlikte olmak, bir de mis gibi böğürtlenlerin tadını çıkarmak iyi gelmişti. Akşam eve dönerken bir ara babasının evde mi olduğunu sordu. Belki babam evde uyuyordur da dedi. Ben yine hatırlattım. "hmm tamam anladım" deyip onu çok özlediğini ekledi. İlk günü teyzesi ve Harun sayesinde mutlu mesut atlattık. Darısı gelene kadar ..

Yalnız Sapanca sonbaharda ne kadar güzelmiş Allahım. Enfesti hem hava, hem doğa.. Herşey...

Sonbahar...Ayrılık..

2011-11-18T00:44:00.001+02:00

Sonbahar gitmemişken, mis gibi yağmurlu bir hava bulmuşken, fotograf makinem yanımda ve yağmura rağmen güneş o doğal ışığını mahrum etmemişken bu güzelim yapraklı ağaçların önünde poz vermeden duramadık. Babası c.tesi binlerce km uzağa uçuyor, biraz içimiz buruk. O her gördüğüne pek bir heyecanla ve coşkuyla anlatıyor ve farkında değil henüz ama ayrılınca beni çok yoracagına kalıbımı basarım. Ne diyelim kendi acımızı unutup onu teselli etmeye çalışacağız artık, yapacak bişey yok. Güle güle gitsin gelsin inşallah...

Hüsn-i Hat Günü..

2011-11-17T01:04:00.001+02:00

Dün Kocaeli Belediyesi Konservatuarı Hüsn-i Hat, tezhib ve Ebru icazetnameleri töreni vardı SDKM'de. Okulda çok iş vardı ve bizim de arabamız yoktu. Ama yine de caymadık, azmettik.. Okuldaki işleri kısmen halledip nerede ise törenin başlama saatinde çıktık yola. Salona biraz uzak mesafeden minibüsten inip başladık yürümeye. Aman o ne çene, yolda bir saniye susmadı. Her sigara içene laf atmalardan tutun, kırmızı ışık yandı durmalıyızlarla devam etti 5 dk lık yol.

Neticede varmıştık çok şükür. Elbette tören bitmiş, iş kokteyl kısmına gelmişti. Hemen can arkadaşları bulup tebrik ettik. Merve Öğretmenini, Nejla teyzesini.. Onların sevinci ile sevinçlendik, gururlandık. Darısı bizim başımıza deyip hayaller bile kurduk. Sergiyi gezdik, eserlerin güzelliği, inceliği karşısında da bir heyecan yaşadık. Bugünlerde pek fotograf çekme isteği taşımasam da o kadar ısrar etti ki, bu minyatür eserin önünde bir de fotografını çektik. Arkadaşları çok özlemişiz, ikimiz de.. O kendine has bir kokusu olan atolyeye gitmek istiyor bir an önce gönül, hayırlısıyla..

Bayram Dediğin...

2011-11-11T01:37:00.000+02:00

Bayramlık giymeden sürekli sokakta, pazarda, dağda, bayırda, çimende bazen ağaç tepelerinde geçirdik bu bayramı biz. Arefeden yola çıktık, kalabalık yollarda her zamankinden daha temkinli ve yavaş seyrettik tüm yolu.. Yola çıktıgımız günün sabahında başladı akmaya burnu.. Sesi de gitti. Bildiğin hastaydı, ama keyfine diyecek yoktu..

Bayram sabahı gece geç yatmasına rağmen erkenden uyandık. Kahvaltıyı yapıp babasının peşinden kurbanın kesildiği çiftliğe gidecektik. Fakat kahvaltı uzun sürüp bir türlü sonlanmayınca geç kaldık, gidemedik. Çiftlikteki yeni doğmuş buzagılar, kuzular içimizde kaldı doğrusu. Biz de büyük anneannenin bahçesiyle ve sokakla yetindik.. İlk gün tam performans sokaktaydılar. Akşam eve geldiğinde tepeden tırnağa sokak çocugu kıvamındaydı. Ve pek tabii çok mutluydu. Bir ara benim yoklugumu fırsat bilip babası ile çatapat bile oynamışlar. Çok tehlikeli bulup asla onaylamadım, fakat yapacak birşey yoktu.

İlerleyen günlerden birinde pazara çıkıp taze sebze meyve aldık. Mis gibi meşhur pidelerden yedik. Sıcacık balkonda güneşlendik. Akşamına da İzmir'den gelen arkadaşlarımız Eda eşi ve kızları Anita ile minik oğulları Mirza ile buluştuk. Hafif hastalık huzursuzluğu olan SalihaBetül pek de cana yakın ve sıcakkanlı değildi fakat yine de çok güzel bir akşam geçirdik.

Söylemeden geçemeyeceğim. bayramda para vermek isteyenleri "çocuklar para ellemez" deyip kibarca reddetti ve şekerle yetindi.. Bizim zamanımızda böyle miydi yahu dedirtti..

Tatilimizin son gününde ise benim ömrü hayatımda sadece bir kere gittiğim babamın babasından kalma zeytinliğe gittik. Hem piknik, hem doğa ile içiçe olmak hem de orada olan babaannem, dedem, amcamın kabirlerini ziyaret etmek için.. Vakit öğleden sonra idi, vaktimiz pek yoktu. Gelir gelmez baba mangalın başına geçti, ben elimde bir poşetle ağaç tepelerinde zeytin toplamaya koyuldum.. SalihaBetül ve dedesi ise dağ keçisi misali tepeleri açtılar, ordan oraya tırmandılar. Ellerinde mis gibi sarı zambaklarla döndüler. Döndüğünde beni göremeyen SalihaBetül ağacın tepesinde görünce çok şaşırdı ve yanıma gelmek istedi. Babasının bir hamlesi ile aşağıdaki dallardan birine oturuverdi:)

Bizim için çok güzel, eğlenceli bol dinlenceli bir bayram tatili olurken anneanne ve dede ile de hasret giderdiğimiz için çok mutlu olduk.

Kısa güne sığdırılanlar

2011-11-03T23:47:00.000+02:00

Bu hafta ne kadar da hızlı geçti Allahım.. O kadar yorgun, uykusuz ve güçsüzdüm ki.. Ve doğrusu bu sabaha da öyle uyanmıştım. Okula erkenden gidip eksik kalan işleri organize edecektim, SalihaBetül de kahvaltısını okulda yapacaktı. Kahvaltılık kalmadığını hesap edemeyip süt, 2 bıldırcın yumurtası haşlaması ve bir iki dilim börekle geçiştirdik.. Kahvaltıyı geçiştirmesini hiç sevmem, sevimsizliğim iyice arttı. Yola çıktıktan sonra başlayan sağnak yağmurun ve bu sebeple kapanan trafiğin sevimsizliğime katkılarını! söylememe gerek bile yok sanırım. Ve sonra uçurtma müzesine gitmeye çalışırken evlendirme dairesinin önünden 3 kere geçip ısrarla navigasonla gitmeye çalışmamız, oysa burnumuzun dibindeki müzeyi arayıp bir yol tarifi istesek işimizin ne kadar kolaylaşacağını hiçbirimizin akıl edememesi... Offf Allahım offf dedirtti değil mi size de..

Elbette 11:30 daki randevumuza 1 saat gecikme ile geldik. Fakat kapıda öyle sıcak ve güzel bir karşılama vardı ki, tüm sevimsizliğimden utanıverdim birden. Ben de gülümsedim onlarla birlikte. Her yer tadilattan dolayı pek bir karışık pek bir düzensiz görünmüştü gözümüze, fakat MehmetNaci Bey ve yardımcı ögretmenleri öyle güzel anlatıyorlar ve enerji veriyorlardı ki ve de çocukları öyle güzel idare ediyorlardı ki sonradan haksızlık ettiğimi düşünmeye başlamıştım bile..
Her ne ise, önce atolyeye girdik. Kesmesinden yapıştırmasına kadar tüm uçurtmaı ablaları kadar yardım alarak yapan SalihaBetül takdirimi kazandı.. Ve doğrusu tam bir anaokulu çocugu gibi davranması, sadece sorulan sorulara cevap verip tüm kurallara uyarken taşkınlık yapmaması ile öğretmenlerini de sevindirdi. Uçurtmayı yaparken sürekli "İlk önce ben bitiricem annecim, ben kazanıcam" demesi ise korkuttu. Biri bu çocuga hayatın bir yarışma olmadığını anlatması gerek acilen, ben anlatıyorum da, o pek anlamıyor sanırım..

Müze kısmı ise harikaydı kanımca. Ben müze deyince daha büyük daha farklı hayal etmiştim. Anlatan anlatmak istediğini bilince ve hayallerinin farkında olunca o minicik mekan bir derya deniz oldu bizim içim. Dilerim ki tüm hayalleri gerçek olsun, daha büyük daha orijinal mekanlarda çıksın çocukların karşısına. Velhasıl bizimkiler çok keyif aldılar, çok eğlendiler..

Dönüşte ise yağmurun henüz dinmiş olmasına ve sert rüzgarla karşılaşmamıza ragmen Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesini ziyaret ettik. Daha girer girmez Alice harikalar diyarında duygusu yaşatan bu doğa harikası yer kalbimizi derinden fethetti. Bugüne kadar neden gelmeyi erteleyip durmuşuz diye hayıflanmamıza sebep oldu. Hem rüzgar sertleştiği için hem de gitme vakti geldiği için bizimkiler Keşif bahçesini tam olarak keşfedemeden ayrılmak zorunda kaldık. Çıkarken hep arkamıza bakıyorduk nedense.. Havalar ısındığında daha geniş bir zamanda ve belki atolyelere katılarak tekrar gelme planları yaptık. Tatsız başlayıp güzel noktalandı benim için gün. Çok eğlendik, çok keyifli vakit geçirdik. Şimdi ise sıra bu yorgunluğu atma zamanı. Yollarda tekrar görüşmek üzere..

Uyanma Vakti

2011-11-03T01:53:00.001+02:00

Bi rehavet çöktü üzerime, nedendir bilinmez.. Biraz yoğun günler geçirdik. Yaşananlardan, yorgunluktan, tembellikten biriktirdiklerimi yazasım gelmedi bir türlü.. Geçicidir, arada olur.. Ama tatil moduna girdik sayılır. Önce uçurtma müzesine sonra da bayram tatili için Aydın'a doğru yola koyulacağız.Hadi bakalım..

Pazar; baba bayramı...

2011-10-23T02:10:00.000+03:00

Yarın bayram olsunmuş, babası evde olsunmuş.. Nasıl da düşkün babasına, nasıl iyi anlaşıyorlar ve nasıl da geçinemiyoruz biz.. Gözlerini açıp, dişlerini sıkarak konuşuyor bazen, ben de aynen.. Düzelir mi aramız, düzelir inşallah..

Ama bazen hiç bişiy olmamış gibi oluveriyoruz. Keşke birbirimize kızdığımızda da koruyabilsek sükunetimizi.. Henüz 3 yaşına girmemiş bi bebeden neler de bekliyorum, öyle değil mi?

Fotograf geçen haftalardan. Kask, SalihaBetül hanıma bir taşıma koltugu sipariş edildi. Taşıma sepeti ise kuruluma hazır beklemekte... Havalar henüz çok yağışlı ve soğuk değil iken baba-kız muhabbetlerini artırsınlar diye.. Artık onlar bisiklet keyfi yaparken bana düşen elimde kahve onları seyreylemek ... Hadi hayırlısı...

Elma Şekeri

2011-10-21T03:09:00.000+03:00

Son günler tuhaf geçti.. geçiyor.. Hava güzel, gri, soğuk.. Çok şükür evimiz yine yeniden sıcak.. SalihaBetül bi inat bi inat.. Çok sıkıcı bazen. Sabrım taşıp zıvanadan çıkıyorum zaman zaman.. Hatta çoğu zaman.. Boyundan büyük laflar ediyor boyundan büyük mimiklerle. Yazamadım, not alamadım.. unuttum çoğunu. Kızdım kendime. Yani ben hem çok çalışkan hem de çok tembelim.. Nasıl oluyorsa.. Böyle işte..

Hep kötü değil canım.. tamam.. arada elma şekeri kırmızıları da oluyor.. Elma şekeri tadında..

Annelik..

2011-10-10T23:02:00.000+03:00

Nasıl güzel yağmur yağıyor Pazardan beri. Hala istediğimiz gibi keyifle cup cup diye sulara giremedik gönlümüzce. Olsun... Nasıl olsa ekime yeni girdik, gireriz...

Bu sabah da evden çıkarken çok güzel yağıyordu. Apartmandan garaja kadar ben önde o arkada her zamanki gibi yürüyorken arkamdan coşkuyla seslendi SalihaBetül: "Annecim, baksana! Ben kanguru oldum. Azra (koynundaki bebegin adı) da benim yavrum." Sokuşturmuş montunun içine, okula gelene kadar bıcır bıcır konuşmaya devam etti. "Ben onun annesiyim. Şimdi yağmur yağıyo yaaa, ben onu yağmurdan korumak için karnıma soktum. Kanguru gibi. Islanmasın diye.." İyi "anne" olur bu kızdan :) Nasıl da yavrusunu düşünmüş

Sonra olmayı unuttuğumuz hepatit aşısının ikinci dozunu olmaya gittik. Gitmişken de belki hiç bahsetmemiş olsam da aslında uzun zamandır kendime dert ettiğim, geniz eti var mı bu çocukta sorularıma cevap bulabilmek için kbb ye gittik. Tahminler çok yanıltıcı değilmiş, ama operasyon yapılacak kadar ve dert edilecek kadar bişiy hiç değilmiş. Doktor biraz vesveseli buldu sanrım beni, oysa hiç öyle değilimdir :) Büyümesini engellemek için oldugunu söylediği bir karışım ilaç hazırladı. Çıkarken bile annesi lütfen sakın endişelenmeyin diyordu adamcağız, artık nasıl evhamlı bir anne imajı cizdimse.. Demek annelik böyle bişiy, dışarıdan hissediliyor insanın evhamı, o istemese de..
Sağlıklı, mutlu ve artık ekimle beraber bol bol ıslanıp kikirdemeli günler hepimizin olsun ...

Aramızda mısır..

2011-10-08T21:10:00.000+03:00

Sabah geç kalktık; çünkü bir önceki gece MeryemNur ile kudurmaktan uyumadı. O kadar yorgundu ki günün sonunda, arabaya biner binmez uyudu. Uykusunu alıp kendi kendine uyandığında ve her nedense çok uykusu gelip henüz uyumamış oldugunda çok tatlı bir geveze oluyor. Sabah uyanıp yatakta konuşurken "Annecim kulağına bişiy söylicem" dedi. Eliyle kulağıma yanaşıp "bugün hava çok güneşli, yani sıcak. Yani sana dondurma alıcam, tamam?" dedi. Zaten son günlerde mı eksiz sorar oldu bazen soruları. Tamam mı yerine tamam, olur mu yerine olur gibi. Neyse kikirdedik ana-kız. Sonra ekledi: "Ama babama söylemek yok çünkü bu aramızda mısır" Mısır mı? Ah ya, yani aramızda bir sır :)

Evet hava güneşliydi ama dışarı çıkmadık. Hergün çıkınca insan evinde kalmak istiyor böyle zamanlarda. O televizyonu açmak istedi. Hafta içi hiç seyretmediği için izin verdim. Peppe varmış şansımıza. Hemen kuruldu koltuğa. Sonra aklına daha evvel t.v. karşısında yediği kurabiye süt ikilisi geldi. Kurabiye istedi. Böyle bir teklif beklermişcesine hiç düşünmeden kabul ettim. Ne zamandır denemek istediğim pudingli kurabiye tarifini denedik şurdan. Tüm malzemeleri o koydu kaseye, ben yalnızca yoğurdum. sonra o yuvarladı ben ise biraz şekil verdim. En son damla çikolataları da ekleyip kirpi şeklini vermeye çalıştık. Benzemiş mi bilemiyorum ama yaparken de yerken de çok eğlendik. Babaanne de onayladı tadını.. Doğrusu nefis olmuşlardı. Sonra geçen akşam getirdiği browni tabagına biraz kurabiye koyup birlikte alt komşuya ikram ettik. Tabağın boş iade edilmeyip içi dolu geri götürülmesi ne güzel bir adettir diye düşünüp gülümsedim. Sayesinde güzellikler yaşadığımız bir gün geçirdik. Ne iyi oldu.

Yaşasın Okulumuz!

2011-09-30T22:43:00.000+03:00

Okul güzel geçiyor, keyifli, heyecanlı. Yeni sorumluluklar, düzenlemeler, kırtasiye dolu dolaplar, kimi zaman dolan gözler ama hep güldürülmeye çalışan minik suratlar. Yeni ajandalar, planlar, programlar, umutlar ve her boşa çıkan paket, kutu, ambalaj..vs ye etkinlik gözüyle bakmalar.. İlk haftası tatilde olunca güzel başladı bizim için okul. Ne de olsa ikinci hafta ilkine nazaran daha düzenli oluyor.

İlk gün yabancı yüzler görüp utanan SalihaBetül üzerinden saat geçmeden kaynaşmaya başlamıştı bile. Tüm sanat aktivitelerine katıldı, hat bile yazdı. İngilizce dersinden çıkınca yanıma gelip "Ben incicizce sayabiliyorum annecim, ama çocuklar sayabilemiyolaaar" deyip mutluluğunu paylaşmak istedi. Sabah güzel kahvaltı yapıp öğlen de mis gibi yemeğini yedi. İkindi kahvaltısı da dahil olmak üzere tüm yeme düzeni kışlık moda geçti. Okul yemek konusnda çok yarıyor SalihaBetül'e çok şükür. Düzene girdi velhasıl..

Fotograf ikindi kahvaltısından.. kendi mısırını bitirip "dadeşim" dediği AliEfe'yi doyurmaya koyulmuş. Üstüne bir mısır daha yemiş. Bu yaz o kadar severek yedi ki haşlanmış mısırı, anlatamam. Sözün özü seviyorum bu okulu ve bize kattığı düzeni.

Teneffüs Arası Bitmiştir..

2011-09-28T00:41:00.000+03:00

Evet efenim tatil bitti, artık evimizdeyiz.. Bir yandan da okuldayız... Telaşlardayız.. Çok fena. Ev aldı başını gitmekte, geldiğimizden beri çamaşırdı yerleşmeydi, bir türlü bitmedi. Okulda yeni yüzler, yeni heyecanlar. En azından o güzel..

Tam son kaydımı yazamamışken birden bunların içinde buluverdim işte kendimi. Toparlamaya çalışıyorum.SalihaBetül bile farkında artık tatilin bittiğinin. "Annecim, tatildeki evimiz ne güzeldi di mii?" diye soruyo uzata uzata. "Ama artık deniz bitti, tatil bitti, artık okula gidicez" diye ekliyor.

Tatil deyince deniz demekmiş gibi anlaşılsa da son cümlemden, tatil demek babaya doymak demekti. Bol bol kumla oynamak, kovası ile ağır iş işçisi gibi denizden su çekmek, uyduruktan kuleler evler ağaçlar yapmak. Elbette Marmara'nın serin sularında üşüyüp, dudakları morarana kadar denizden çıkmamak da vardı. Zorla ikna edip çıkardıktan sonra babasının tişörtünü giymek istemesi de cabası idi. O'nu rüzgardan babasının tişörtü korurmuş, onu giyerse hiç üşümezmiş.. Sonra deniz çıkışı kumlu ayaklarına terliklerini giymeyi reddedip, ayaklarımızı yıkadığımız çeşmeye yalınayak koşmak istemekti. "Ben kendim yıkarım babacım, artık büyüdüm ben, abba oldum" deyip sanki hiç suyla oynamamış gibi suya doymaktı..

Yağmurlu bir günde akşam üstü termos çayını denize nazır üstü kapalı çardaklarda içmek isteyen anne babayı yanyana oturtmayan bir SalihaBetül'ü de unutmamak gerek. Israrla "Annecim, tamam senin eşin, ama benim canım bitanecik bal babam" diye babasını benden daha çok sevdiği konusunda ikna etmeye çalışması da cabası idi. İşim zor, rakibim kuvvetli.

Yine yağmurlu günde bugün de havuza gitmeyelim deyip Bursa'ya gitmemiz de ayrı bir hikaye idi. Öğleden sonra ile akşam üstü arası Bursa Hayvanat Bahçesini gezmemize izin verdi hava. Leylekler, deve kuşları, zebralar ve flamingolar ile hasbihal edip su şırıltısı dinlemek pek keyifli idi. Ne kadar da çok kuş vardı. SalihaBetül'den çok babası keyif aldı desem abartmış olmam sanırım. Bilseydim daha evvel getirirdim diye hayıflanmama sebep oldu. İyi de oldu. Sonra çok sevdiğimiz yeni üniversiteyi kazanan Elif'i de okuldan alıp Küçük Saray'ın yolunu tuttuk. Bize göre Bursa'nın en iyisi, tartışmasız. Pideli Köftelerimizi yerken, SalihaBetül -ki köfteden hiç hazzetmez- neredeyse 1 porsiyon köfteleri götürürken, ben şaşkınlıkla sevinçten havalara zıplama arasında gidip gelirken ani bastıran meşhur Bursa yağmuru bizi endişeye gark etti. Yapacak bişiy yoktu, birer porsiyon daha pideli köfte yiyecektik:) Şaka bir yana epeyce mahsur kaldıktan sonra kısacık mesafede duş almışcasına ıslanıp evimizin yolunu tuttuk.

Sonrası klasik tatil manzaraları ve anıları zaten. C.tesi Pazar teyze ve Harun'un sürpriz ziyareti dışında:) Söyleyecek daha fazla birşeyim de yok. Tatilimizden ve tesisten çok keyif aldığımızı da ekleyeyim Armutlu, Yalova, Gemlik manzaraları eşliğinde..

Tatilin Hatırlattıkları / Alıştıramadıkları

2011-09-22T00:58:00.000+03:00

Bu tatilin en güzel yanı onları başbaşa eğlenirken izlemek benim için.. Sonra içim kıpırdadığında kalkıp eşlik edebilmek..Bazen de mızıkçılık yapmak, oyun bozmak.. Sırf "üf anne yaa" desin diye :) Beni oyuna almamak istediğinde üzülüp kırılmıyım diye bana yalandan işler bulmasına şaşırmak. E bazen de bu rahatlığın, kafa dinlemenin! tadını çıkarmak.. Ya da çıkaramamak. O yokken ya da babası ile vakit geçiriyorken yapabileceğim birçok şeyin hiç birini yapmak istememek, her şeyde onun varlığını aramak.

Ah bi de elbette akşam bisiklet turu yapmak. Hem de 3 kişi birden.. Nasıl güzel bişey, nasıl keyifli.. SalihaBetül "daha hızlı, daha hızlı babaaa!" dedikçe ve benim yüreğim artık pek genç değilmişcesine endişe ile atınca anladım. Artık ben de yaramaz bir kız çocugunun annesi olmuştum. Tıpkı bir zamanlar annemin yaramaz kızı olduğum gibi. Yıllar sonra "ben süpper bisiklet sürerim" deyip bisikletin başına geçip neredeyse çöp kutusuna çarpacakken hissettiklerimden ise hiç bahsetmiyim. Evet günün sonunda ben de kullandım, kazasız belasız da bisikleti teslim ettim ama o alışma süreci de neyin nesi idi? Sahi insan bisiklet sürmeyi unutur muydu? Daha unuttuğum neler var kim bilir?

Balkonda Beş Çayı

2011-09-18T20:19:00.000+03:00

Henüz ilk 24 saatimizi tamamlamış bulunuyoruz. İlk izlenimler memnun edici. Dün bu saatlerde gelip, ilk yemeğimizi balkonda denize karşı yiyerek keyifle başladık tatilimize. Akşam bir saha turu yaptıktan sonra tüm gün -sabah deniz, öğleden sonra havuz olmak üzere- sudaydık.. Şimdilik herkes halinden memnun -elektrikli ocakla bir türlü yıldızı barışmayan ben hariç:)-

Hafta ortasına doğru yağmur bekleniyor olması dahi keyfimizi kaçırmış değil.. Aman kaçmasın.. He bu arada akşamüstü çaya gelmek isteyen dostlarımıza kapımız açık.. Yanında da bu minik el yapımı(!) kurabiyeler ikramımız..

Yine Yol Göründü..

2011-09-16T00:43:00.003+03:00

Geldiğimizden beri geçen 2 hafta boyunca çamaşır, yerleşme, gelen misafirler derken nerede ise hiç evden çıkmadık. Artık gelen giden bitti gibi.. Dün babaanneyi gönderdik memlekete, sıla-i rahim için. Sıra bizde.. Biraz dinlenmek, enerji toplamak için. Önce kafamız nereye eserse oraya gidelim dedik, sonra işimizi sağlama almakta karar kıldık. Gidebileceğimiz belli başlı yerlerde de hüsrana uğrayınca -okul sezonunda tatile gitme planı yapan tek akıllı biz değilmişiz vesselam- Armutlu çıktı nasibimize. Daha evvel hiç devremülk tatili yapmadığımızdan endişe ile karışık satın aldık ya, bakalım inşallah pişman olmayız.

Daha alışveriş yapılacak, valiz hazırlanacak.. Hazır olan tek şey SalihaBetül'ün oyuncak çantası.. Onu da alalım bunu da alalım derken koca bir torba oldu şimdiden. Yarın yeni şeyler ekletmez umarım, zira orada da oyuncak toplamak en son istediğim şey:) Bakalım yarın olsun hayrolsun...

Umre Hatıraları..

2011-09-13T20:26:00.000+03:00

Söze nerden başlasam, nasıl anlatsam bilemiyorum; fakat aklımdakileri henüz taze iken bir an önce yazmam gerektiğini biliyorum. Öncelikle şunu söylemeliyim ki çok uzun bir yazı olacak ve yüksek oranda kişisel hatıra barındıracak.. Bilgi vereyim istedim..

Grubumuz 10 u çocuk olmak üzere 27 kişiden oluşuyordu. Daha evvel birbirini tanıyanlar da vardı, tanımayanlar da ama artık herkesin çok manalı bir arkadaşlığı oldu, zaten iyi arkadaş olanlar da dost oldular.

Sabah aydınlanmadan hava alanına doğru yola çıkmıştık. Herkesin yüreği aynı heyecan ve duygusallıkla atıyordu.. Gözlerden belliydi.. Hepimiz güzel şeyler umuyorduk, en ufak bir aksiliği aklımızdan bile geçirmiyorduk. Hava alanına inince önceden sıkı dost olan Meryem ve SalihaBetül hoplaya zıplaya ortalığı birbirine kattılar. Yaramazlıkları ile değil de sevimlilikleri ile:) Henüz uyuyan EflinBerr onlara katılamadı ama daha sonraları epey tadını çıkardılar; cümbür cemaat. Valizler verildi, pasaport kontrolleri..vs derken uçağa varıp yerleştik.

Doğdugundan beri birçok kere uçağa binmişti SalihaBetül, her uçak mevzusu çıktığında uçağa binip Aydın'a gittiğini hatırlarmış gibi anlatır dururdu. O sebeple pek unutmuş sayılmazdı. E aynı zamanda gitmeden telefonla izlenen Kayyu serilerindeki uçak macerası da faydalı olmadı değil. Son uçağa binişi ile aradan 1 sene geçmiş olmasına rağmen..Oturur oturmaz kemerini bağlamak istedi. Kemerini çözersek uçaktan düşeceğini sandı ve bu durumdan biraz korktu. Uçak havalanırken ya da uçarken hiç bir sorun yaşamadık, neyse ki.. çok şükür.. Camdan dışarı seyretmeyi teklif ettiğimde de epey çekingen davrandı, gene "düşebilirim ama" dedi. Buna da alıştı neyse ki.. Zaten dile kolay 3,5 saatlik yolda illa ki o kemer açılacaktı, sıkılıp kurtlanacaktı. Hemen önümüzde oturan Meryemlerin koltuğa geçip boyama, evcilik.. artık Allah ne verdiyse oynadılar. Biz de Meryem'in annesi ile az da olsa sohbet edip dinlenebilmiş olduk.

Cidde'ye vardığımızda çöl sıcağını iliklerimize kadar hissettik. Yakıcı, kavurucu ama asla bunaltmayan, terletmeyen bir sıcak. Dile kolay "0 nem". Hemen olmasa da -Meryemin kaybolan pusetinin bulunmasından dolayı gecikmeli- otobüsümüze binip Mekke'ye otelimize doğru yola koyulduk. Nihayet dünyanın en güzel şehrine telbiyeler eşliğinde yüreklerimiz heyecanla atarak girdik. Mescidin minarelerini görebilir miyiz diye gözlerimiz hep otobüs camlarının ardındaydı. O da oldu, dahası da.. çok şükür.. Otelimize yerleştik, tam iftar vaktinde hem de. İftarımızı da yapıp hep birlikte Kabe'ye doğru yol aldık. Benim ilk görüşüm, ilk koklayışım değildi bu güzelliği ama bir öncekinde acaba bir daha görebilecek miyim diye çok sormuştum kendime. Onun şükrü kaplamıştı heryerimi.. Ayrıca o zamanlar en çok ettiğim duam da gerçekleşmişti işte. Yine eşimin elini tutuyordum, yine kayınvalidem de vardı.. ve işte; annem babam kızkardeşim.. En çok onlarla birlikte olabilmenin duasını etmiştim bir önceki ziyaretimde. Ne mutluydu ki duama sığdıramayacağım kadar, benim akledemeyeceğim kadar güzel insanları da katmıştı yanımıza. Minik güzel kızım da vardı. Ve onun kendisi kadar saf masum arkadaşları.. Kardeşimin eşi, farklı şeyler paylaştığımız arkadaşlarımız.. Aklıma gelir miydi ? Sanmıyorum.. Ama beni yaratan beni neyin mutlu edeceğini belli ki benden çok çok daha iyi biliyordu işte.. Çok şükür.. Şimdi gerçekleşmiş duamla yine boynum bükük, yine mahçup, elbette verdiği sözleri zaman zaman unuttuğundan utangaç bir şekilde karşında idim.. Yanımda eşim, minik masum kızım, ailem, arkadaşlarım..Yaşanan duygu yoğunluğunu tarif edebilmek kelimenin tam anlamı ile imkansız. Diliyorum ki her dileyen tadsın bu duyguyu..

İlk günün heyecanı ve aceleciliği ile ufak tefek kaybolmalar, buluşamamalar oldu. Biraz üzüldük o gece, biraz endişelendik, meraklandık ama neyse ki nerede olduğumuzu hatırlatan o güzel koku hep burnumuzda idi. Tadsız birşey olmadan sadece endişe ile tamamladık ilk gecemizi. Sabah namazına yakın otelimize dönüp dinlendik.

Ertesi gün yine iftar vaktinde gittik mescide. Tam gitmek üzere hazırlanırken Meryem'in ablası Meysa ve diğer abla kardeş Suda Nur ile Eflin Berr ile birlikte otelde kalacaklarını duyan SalihaBetül ben de onlarla kalıcam diye tutturdu. Ne yaptıysak o fikrinden caymadı, ne dedilerse de benim içim rahat etmedi. Ama bizim kız öyle bakışlar atıyordu ki ve uslu duracağına dair öyle sözler veriyordu ki denemekte fayda var diyerek bıraktım. Giderken "Meysa sizin öğretmeniniz, o ne derse yapıcaksınız ve sözünü dinleyeceksiniz" diye tembihledik. Yanlarına da bir telefon bırakarak elbette. Teravih namazıydı, gece namazıydı arada bir de tavaftı derken su gibi akıp geçti bize zaman ama acaba oteldekiler için aynı durum mu söz konusuydu diye düşünmeden edemedi bir yanımız. Otele döndüğümüzde gördüğüm sahne karşısında gözyaşlarımı tutamamıştım. Çünkü bizim küçük annemiz bütün çocukları yedirmiş içirmiş ve uyutmuştu. Kendisi de bir yataga uzanmış bizim gelişimizi bekliyordu. Hatta öyle ki kucağıma aldığımda SalihaBetül'ün sırtına havlu bile koymuştu. Gerçekten inanılmaz duygulanmıştık hepimiz de. Allah'ın en büyük yardımı daha ilk günden gelivermişti işte.

Fakat takip eden günler pek böyle geçti diyemem zira öğretmen disiplininden pek hoşlanmayan SalihaBetül artık "kalıcam" diye değil ben de gelicem diye tutturdu. Ne de olsa otel odasıydı, sıkıcıydı.. Kısıtlı oyuncak ve geçirmesi gereken çook uzun bir zaman vardı. Bu durum çok da zoruma gitmedi doğrusu zira o oteldeyken içim pek rahat etmiyordu. Artık birlikte gelip gidiyorduk SalihaBetül ile. Eşim grupla ilgilendiğinden bizim bebek bakımını paylaşmak gibi bir lüksümüz de olmadı malesef. Hal böyle olunca iş başa düştü. Sabah namazı ile yatıp öğle vakti kalktık.Çocuklu anneler daha az şanslı olarak iftara kadar otelde bekledik genelde. Çocuk bakımını paylaşan çiftler kendi aralarında düzenlediler ibadet saatlerini. Eşim grubu toplayıp genelde ikindi vakti çıktı yola, biz ise iftardan sonra. Çocukların yemeklerini yedirip akşam namazına yetişiyorduk. Eşlerimizle de mescitte buluşuyorduk. Onlar götürdüğümüz sandiviçleri mescitin avlusunda yerlerken biz de dinleniyorduk. Onlarla birlikte birşeyler içip çocukların mutluluğunu, avluda koşuşturup durmalarını izliyorduk.Akşamın ardından yatsı ve teravih.. Teravihler elbette hatim ile kılınıyordu ve 9 da başlayıp 11 de bitiyordu. Her teravihte 1 cüz kuran okumak inanılmaz güzeldi.. SalihaBetül bu arada bazen telefondan ya da navigasyondan çizg film seyrediyordu, bazen bebeği Şenay'la oynuyordu..Bazen de pür dikkat imamı dinliyormuş bizim minik kuş.. zira her rekatta okunan fatihayı bizim hiç bir katkımız olmaksızın ezberlemesi bundanmış..

Bazen de farklı dili konuşsalar da farklı ülkelerden olsalar da güzel arkadaşlar kardeşler ediniyordu kendine.İlk karede SalihaBetül ve Marokko (Fas)'dan minik Muhammed, ikinci karede bizim buralarda da sık görmeye başladığımız taşıma stili ile annesinin sırtındaki Nijeryalı minik AbdulRezzaq var. 3. kare biz namaz kılarken çizgi film izleyen Meryem, Meysa ve SalihaBetül var. 4. karede ise Mısırlı güzel kardeşler Melek ve Mina. Melek ve Mina ile öyle iyi anlaşmışlardı ki anlatamam. Namaz kılarkenki kahkahaları, kikirdemeleri arada "şiiişşşt" müdahelesi bile aldı:) Mızıldadığı çok çok nadirdir. O zamanlarda da kucağıma alıp devam ettim.

Genelde servisimiz oluyordu otelden mescite ama son günler o kadar kalabalık olmuştu ki artık insan trafiğinden araçlara pek yer kalmıyordu yollarda ve mecburen yolların kapanması söz konusu oluyordu. Otelimiz mesafe olarak uzak değildi fakat hafif bir yokuşu vardı. Bu sebeple özellikle dönüş yollarında kimi zaman arıza çıkardığı da olmuyor değildi.. O kadar da olsundu..Kimi zaman kucağımda ya da omuzumda, eğer yakalayabildiysek babasının kucagında ya da omuzunda bazen de çok tercih etmesek de bebek arabasında gidiyorduk. Bazen daha önce hiç görmediği morlu pembeli bir dondurma ile ödüllendiriyorduk bu harika performansını, bazen de marketten aldığımız minik bir m&m paketi ile.

Etrafta gördüğü şeylere karşı öyle dikkat kesiliyordu ki bazen beklediğimiz bazen de beklemediğimiz şekilde tespitler yapıyordu. Yolculuğa çıkmadan evvel Afrika'nın yaşadığı dramla ilgili bir konuşma yapmıştık. Fotograflarını gördüğü Afrikalı kara çocukların gerçekleri ile karşılaşınca, hatta yetişkin zenci insanları görünce epey dikkatini çekti. Bir ara babaannesine "bunlar bizim arkdaşlarımız babaannecim, biliyo musun. Onlar siyah. Ama Allah onlara ekmek vermemiş. Bizim vermemiz gerekiyor" manasında bişiyler demiş. Sık sık onların da bizim kardeşimiz olduklarını ve onları çok sevdiğimizi konuşup durduk. Kah o bana hatırlattı, kah ben ona..

Sonra sürekli hareketli olunması gereken Mescit içinde zaman zaman duraksayan insanları harekete geçirebilmek için mescit görevlilerinin sık sık söyledikleri "Yallah hadji (Haydi hacı)" sözünü duymuş ve farketmiş. "Annecim baksana ne diyor" diye bana da söyledi. Çok güldük. Şimdilerde de ara sıra yallah hacı diye tekrar edip duruyor..

Mekke sokaklarında gördüğü büyük küçük tüm insaların başları örtülü idi. Büyüklerin durumuna alışkın olsa da kücük çocukların başörtü takmasına çok şaşırdı. Bir gün dayanamayıp "annecim şu kıza bak. başına ne takmış öyle" dedi. "Sen de takmak ister misin?" diye sorunca "yok ben başörtü takmam, şapka takıcam" dedi, kırdı geçirdi. İlerleyen her gün her gördüğü çocuktaki örtüleri gösterince bir dükkanın önünden geçerken takıp fotograf çektik. Şapka takarım demişti ama o kadar çok sevindi ki her önüne gelene anlattı durdu.

Günler hızla ama hep dop dolu geçiyordu. Ve işte herşeyin bir sonu vardı.Bayram sabahına gelmişti sıra. Bu sefer Türkiye'dekinden farklı olarak ailecek cümbür cemaat bayram namazı için Kabe'nin yolunu tutmuştuk. Hayatımda ilk kez bir bayram namazı kılmıştım. Sanırım yaşadığım en manalı ve en güzel bayram sabahıydı. Herkes en güzel kıyafetlerini giymişti. Çocuklar için hediye keseleri hazırlanmıştı. Kısacası tam bir bayram yaşanıyordu. Bayram namazının arkasından tekbirlerle günün daha da aydınlanmasını izledik. hiç tanımadığımız insanlarla kucaklaşıp daha çok bayramları burada kutlayabilmenin duasını ettik. Sonra otelimizin yolunu tuttuk zira vakit dönme vaktiydi.

Medine'ye doğru yol alacaktık. Otele gelip son hazırlıklarımızı da tamamladıktan sonra biraz dinlenip odamızı boşalttık. Medine'ye gidiş yolunda tüm yol boyunca uyudu SalihaBetül. Hatta öyle bir uyuma ki uyandırabilene aşkolsun. Medine Mekke'den farklı olarak biraz daha sakin geçti. Günlük ibadetlerimiz, ziyaretlerimiz dışında pek yoğunluğumuz olmadı.Fakat her yönü ile kutsalığını hissettiren bu güzel şehrin de tadını çıkarmaya çalıştık. Saat 03:00 gibi gece namazı için mescidin yolunu tutuyorduk. Artık antrenmanlı olan SalihaBetül ise henüz 03:00 olmadan karnım acıktı benim diye uyanır olmuştu. Hep birlikte mescidin yolunu tutuyor, sabah namazımızı da kılıp otelimize geri dönüyorduk. Kahvaltı için saatin 07:00 olmasını sabırsızlıkla bekliyorduk anne-kız. Sonra SalihaBetül'ün tabiri ile yemekçi amcaya. Kahvaltıdan sonra uyuyordu ve ikindiye kadar asla uyandıramıyordum. Birkaç kere ögleden sonra uyandırmaya direndim de resmen burnumdan getirdi "uyumak istiyorum" diye. Ben de ona uymaya çalıştım işte.

Son olarak şunu söylemeliyim ki her türlü ortamda sorun çıkarmadan uyuduğu için, olur olmadık asla ama asla ağlamadığı için, bir dediğimizi asla iki etmediği ve en çok da bol bol yürüyebilip sızlanmadığı için çok çok minnettarım güzel kızıma. İyi ki O da bizimle gelebilmiş. Zaten hiç yanıbaşımdan ayırmadım da bundan sonra da her yere götürülebilirliğini ispatlamış oldu güzel kızım. Maşallah :)

Home again...

2011-09-07T23:56:00.000+03:00

Döndük.. Ağzımızın tadıyla.. Gülümseten anılarımız oldu.. Zaman zaman zorlandığımız, yorulduğumuz da olmuştur elbet, ama hatırlamıyorum şimdilerde pek.. Daha dönmeden bi dahakine şöyle olsun, böylesini yapalım tecrübeleri ile donandık.. içimiz şimdiden bir sonraki yolculuğun özlemi ile dolu...

Giderken "çocukla umreye gideceklere tavsiyeler" diye çokça yardım aramıştım nette. Fakat hiç ama hiç elle tutulur bişeylere rastlayamamıştım. O sebepledir ki SalihaBetül ile yaptığımız 2 haftalık umremizin ayrıntılarını ve çok fazla fotograf çekememiş olsak da bazı fotograflarını paylaşmak istiyorum.. En kısa zamanda.. İnşallah..

Yolcu Yolunda Gerek

2011-08-20T00:06:00.000+03:00

Yarısını geçtiğimiz gecenin sonunda, sabaha yaklaştığı anlarda yola çıkmış olacağız inşallah.. Banyosunu yapıp erkenden uyudu minik kuzu.. Ben hala şu mu bu mu, acaba bunu da mı koysam valize telaşındayım. Hem özlediğim topraklara kavuşma heyecanı hem de ne de olsa bebek sayılacak bir 2,5 lukla farklı bir ülkede 2 hafta geçirecek olmanın heyecanı var içimde. Allah yardımcımız olsun inşallah, inşallah herşey yolunda gider ve imtihanlara takılı kalmayız. Selametle...

Yollara Düşmeden...

2011-08-18T02:05:00.000+03:00

Biliyorum..Yolumuz uzun, bazen meşakkatli ve hatta yorucu ama hep çok heyecanlı olacak, eminim.. Artık ciddi ciddi geri sayıma başladık, tüm aile heyecandan midelerimizde kelebeklerle geziyoruz. Bunda artık valizlerin kapanmaya hazır olmasının da etkisi var elbet.. Ve tabii ki hem gidilen yerin kutluluğundan, hem de orada 3 yıl önce en görmek istediklerimle, en olmak istediklerimle birlikte olmaktan... bu heyecan.. memnuniyet.. keyif.. şükranlık..

Fotograf SalihaBetül ile birlikte kurduğumuz şehrimize ait. Hem yolculuğumuz ve yol ile ilgili olsun hem de neler tasarladığımızı hatırlatsın diye çekildi. Hayvanat bahçesi, otoparkı, kendi tasarımı binaları bile var. Gün geçtikçe gelişiyor tasarımlarımız, daha neler göreceğiz bakalım :)

Güzellik

2011-08-14T02:54:00.000+03:00

Dedesi her geldiğinde yüzü gülüyor kuzunun. Öyle ki her park dönüşünde "çiçek çok sever dede" ile elleri hep dolu geliyor.. Tabi bazen suyunu çıkarmıyor değil ama yine de çok güzeller.

Can sıkıntısından mütevellit

2011-08-13T00:59:00.001+03:00

Yalnızlık başına vurdu artık :) Tüm yılı sosyal sosyal geçirirken ramazanın gelmesi ve yolculuğun yaklaşması ile sekteye ugradı bu sosyallik durumu.. Ne de olsa orucun verdiği dinginlik, sakinlik durumu.. öte yandan ufak tefek işler, evde der top işlerine girip çıkamamak.. Çok sıkılıyor bazen evden. Ben yemek yaparken mutlaka sandalyesini kapıp yanıma koşuyor mesela. İlla yardım edicem modunda akşama kadar. Şu anda yardıma ihtiyacım yok annecim desem de o kendine bi işler buluyor.. Misal ayağımda terliğim yoksa koşup bulup getiriyor, annecim terliklerini giy diye:) Aşağıdaki fotograf da bir can sıkıntısı eseri:) 6 senedir fırının önünde duran, artık yeri orası olduğundan bizim alıştığımız ve dikkatimizi çekmeyen bu tavşancığı alıp kafasına meşrubat şişesinin kapağını koymuş.. Tavşan polis olmuş muş :)

Hava desen süper zaten. Tam evde oturma ve bence hatta dışarıda aylak aylak gezme havası.. Her ikisi de çok keyifli. Bu mevsimde hiç şikayet edilecek bir tarafı yok. Anneanne-dede-dayı da geldiler bu akşam üstü. Gelmelerini beklerken evde dokuz doğurdu:) Gelince de mutluluktan zıp zıp zıpladı. Güzel günler gelicek, daha da zıp zıp zıplayacak biliyorum :) Az kaldı az, tam 1 hafta..

Değişken Huylar..

2011-08-09T01:02:00.000+03:00

Doktora gittik, tahlil yaptı, baktı, hiç bişiyciği yok deyip gönderdi bizi.. Ateş de annaneyi görünce düştü.. Evet bedenen iyileşti.. Fakat ruhen iyileştiğini söyleyemem.. Resmen huy değiştirdi.. Şımardı mı desem ne desem bilemiyorum, Uyumsuzluk, bir türlü mutlu olamama, çok çok ağlama, haykırma hatta böğürme gibi olumsuz bir sürü huy edindi kendine. İdare etmeye çalışıyorum, çoğu kez sabırlı davranmak için içime atıyorum öfkemi ama bazen patlıyorum.. ve üzülüyorum sonrasında... Geçer di mi? Geçsin lütfen.

Haftasonu teyzeydi, anneanne-dedeydi derken hep geç yattı, sabah normal saatinde kalktı-09:30-. Ee öğle uykusu nedir bilmediğimizden akşam yemek saatinde başlıyor mızıldanmalara. Her akşam yemeği, her sabah kahvaltısı kabus oluyor artık. Sadece meyve ile beslesek öyle yaşar gider bir hali var.

Bu fotograf da neyin nesi mi? Bu akşam yemeğe neyse ki hevesle oturdu diye sevinmiştik...Fakat henüz tabagındaki yemegin yarısını yemeden elinde kaşığı ile uykuya dalıverdi. Başta uyumuyor herhalde gözlerini dinlendiriyor sandık.. Gerçekten.. Ama sonra elindeki kaşık yere düştü.. Bir iki seslenmeye de cevap alamayınca anladık uyuyakaldığını.. Hala şu saat oldu yatırdıgımız gibi uyuyor :) Dün iftarda davetli olunca ve bir de dayısı gelince eve döndüğümüzde uyumak istemiyorum diye diye uykuya daldı.Bu kadar uykusuzluk bir yerde patlak verecekti elbet.. Doğdugundan beri hastalıklar hariç hiç bilmem kendi kendine uyuduğunu, uyuyakaldığını ya da uyut beni dediğini.. Demek oluyormuş..

Bir de televizyon seyretmek istiyor son günlerde. Babaannesi ile KaraŞimşek seyretmişler birkaç kere, gelip onu anlattı. Babasına "ben bu arabayı begenmiyorum, dala cimşek al.. Bu araba konuşmuyo" diyor. Konuşturuyoruz, bu sefer de "uçmuyo ama.. hem o denizde de yüzüyo" diyor.. Kafayı takmış. Şimdilerde yine unuttu gibi .. Ama işte babası umrede izler, oyalanır diye telefonuna Kayyu, maisy ve pepee yi yüklemişti, derken onun da müptelası olma yolunda ilerliyor. Neyse ki artık sınır koydukç Her gün 10 dk. İster t.v. de ister telefonda. Her ne hikmetse telefonu tercih ediyor, açması kapaması, kısacası kontrolün elinde olması hoşuna gidiyor zaar. Ses etmiyoruz. Ama bence ister Kayyu, ister Pepee konuşan her türlü çocuk çizgi filmi çok sağlıksız. Hiç onaylamıyorum bu durumu. Bizimki şimdiden "Kayyunun babası huzur evi dedi" ama Pepee de yıkanmak istemiyor" "babacım biz de beyzbol oynıyalım" demelere başladı. Kıyaslama yapmasına ramak kaldı sanırım. Gidelim, hayırlısı ile dönünce herşey yoluna girecek inşallah. Çünkü okula gitmeyen, dışarı çıkmayan çocuğu evde zapdetmeye çalışmak çok zormuş. Zaten kendisi de hiç ama hiç memnun değil bu durumlardan. "Biz ne zaman dışarı çıkıcaz, gezmeye giicez" serzenişlerinde bulunmaya başladı yavaş yavaş.. Haklı da..

Yazmasam olmaz,unutuyorum sonra.. Gecen gün ilk defa ödünç vermek kelimesini cümle içinde kullandı:) Ne oldugunu hatırlayamadığım birşeyi Meryem'e vermeyi teklif etmiştim, "Hayıl annecim vermeyelim.. Öddünç verelim" deyiverdi. Yanlış anladım sandım, bir kez daha sordum. Sonra sanki anlamını bildiğini ispatlamak istercesine, "yani paylaşmak demek annecim.. verelim ama o bize sonra geri versin meselaa" dedi.

Keyifsiz..

2011-08-04T21:53:00.002+03:00

Bu sabah uyandırdım onu, "annecim 5 dakka daha yatiim, oluu mu?" dedi.. Olur dedim sarıldım, hafif ateşi vardı geceden, biraz artmış işte.. Üşüyorum dedi kahvaltıdan sonra. Parasetemolle idare ettik günü.. Yarın doktoru görsün dedim, izinliymiş.. Yahu biz hasta oldugumuzda hep izinli mi olur bi adam.. Nasib.. Burnu akmıyor, öksürük hırıltı yok ki klima çarptı desem.. İnşallah enfeksiyon filan çıkmaz. Bi de almış minişlerini koynuna, kendi kendine yatmış filan. Çok hüzünlü.. Kıyamam..Allahtan genel olarak keyfi iyi..

Anneanne, dede, dayı geldi.. Keyifsiz olunca da cesaret edip gidemedik. Ama gün boyu zıpladı durdu, yupppiii diye. Onlar geldiği için çok heyecanlıymış.. Hey Allahım, lafa bak..

İzleri silinmeyen hafta sonu

2011-08-02T00:56:00.002+03:00

Ne c.tesi idi ama.. Öğlen bir önceki postta yazdığım buluşma, ardından Sapanca'ya hatta Maşukiye'ye doğru bir yolculuk.. Enfes ötesi bir arazide, yoksa bildiğin orman mı demeliydim;) yaşayan en yaşlı umre arkadaşımızın evine misafir olduk. Arabadan iner inmez ciğerlerimiz bayram etti resmen. Çocuklar ise hiç yabancılık çekmeden tereddütsüz attılar kendilerini uçsuz bucaksız bahçeye.. Biz de "içeri mi geçelim yoksa bahçede mi oturalım" sorusuna karşılık ağızbirliği yapmışcasına gülüşerek yerleştik bahçe sandalyelerine.. Babalar az ilerideki çardakta hasbihale başlamışlardı çoktan. Saatler ilerledikçe gülümseyerek sohbet eden insan sayısı da arttı ve ekip toplanmıştı.. Kısmen.. Anneanne ve dede hariç..Onlarla son bir defa başka bir sefere inşaAllah...

Çocuklar salıncagın tepesinden hemen hiç inmediler. İndiklerinde ise ya hamakta sallandılar, ya da kümesteki tavukları seyrettiler. Biz ise bir ara harika bostanın ürünlerini tadmakla meşguldük. O nasıl güzel böğürtlenlerdi Allahım.. Her biri cevizden büyük, mis kokulu, el boyayan cinsten.. Tüm gün herkes umre arkadaşı ile sohbet etti, hazırlıklara dar fikir alışverişi yaptı. Çocuklar ise şimdiden orada nasıl da güzel güzel geçineceklerinin sinyallerini verdiler.Sayılı günler kala güzel yolculuğumuza heyecanlı bir bekleyiş başladı hepimizde.. Hayırla geçsin şu son 18 günümüz...
Pazar mı? Başka planlar vardı.. Ufak diye koyulduğumuz işin tatsızlaşarak tüm gece ugraştırması sebebi ile tüm gün evde iş yapmaya çalıştık.. Bahsetmek bile istemiyorum, zira bugün de ev temizlemeye devam etmek zorunda kaldım..
Ama sabah güzel başlamıştı işte. 6 senedir ilk defa balkona kuruldu kahvaltı sofrası. Gelecek olan Ramazanın hürmetine.. Mütevazi fakat çok keyifli.. SalihaBetül bile ekstra keyif aldı bu durumdan. Öyle ki akşam yemeği için sofra kurma seremonisinde "balkonda mı yicez?" diye sordu.. bir de güzel sofra kurdu ki, öpesimiz geldi sıkana dek.. Artık minik masamız akşamları epey şenlenecek gibi.. Hadi hayırlısı..

Uzaklardan Gelen..

2011-08-01T00:15:00.001+03:00

Bu c.tesi taa Tokat'tan misafirlerimiz vardı. Hoş biz onları istediğimiz gibi misafir edemedik, fakat işte akıp giden hayat, önceden verilmiş sözler, yapılmış planlar.. Yine de görüşebildik diye sevinip avunuyoruz. Öyle güzel öyle sıcak bir aile ile karşılaştık ki yabancılamayı bırakın, sanki yıllardır göremediğimiz arkadaşımızla hasret giderircesine sarılırken buluverdik kendimizi.

Onlara hamileyken başlamıştı arkadaşlığımız. En güzel ve en kötü anlarımızı paylaştık, ne yediğimizden ne içtiğimizden, doktora ne soracaklarımıza kadar herşeyi yazdık, sorduk birbirimize.. Onlara aldıklarımızı, doğmadan gelen hediyelerini, hastane çantalarımız ve hatta fotograflarını bile paylaştık.. Zamanla çok sevdik birbirimizi.. Bazen küstük, bazen alındık ama hep birlikte olmaya devam ettik. Güzel bir bağdı aramızdaki, karşılıksız ama karşılıklı..

Derken Kasım ayının gelmesi ile birer birer doğmaya başladı bizim minikler.. Doğdukça artıyordu heyecanlar.. Aralık ayının gelmesi ile ise heycan artık tavan yapmıştı herkeste ve 38. haftayı doldurmuşken ben de.. Tam 41 hafta 4 günlükken doğdu SalihaBetül. Herkesin şaka ile karışık "bugün de mi doğurmadın yahu sen?" sorularına karşı ailemden sonra destek verip anlayan bi tek onlar vardı. 2008 Aralık Annelerim.. İyi ki vardılar. Öyle çok sevmiştim ki hepsini, doğumdan sonra odamıza çıkar çıkmaz haber verişim, kızımın fotograflarını paylaşmam bundandı.. Ne de olsa sevincimi paylaşıp, üzüldüğümde elimi tutan onlardı..

Zaman geçti işte.. Büyüdü bizim minikler. İlk kelimeler, il adımlar, ilk yaşlar.. derken ilk kardeş olarak minik Ceren'i bile bagırlarına bastılar. Ne heyecan vericiydi O'nun gelişi, nasıl duygulandırmıştı hepimizi.. O bile büyümüş, pıtı pıtı koşan tatlı şeker bi kız çocugu oluvermiş.. Benim minik kızım da onun ablası..

Biraz oturup sohbet ederiz planları ile getirmiştim onları Seka Park'a, ama ne mümkün.. Yemyeşil çimenler ve çok cazibeli park malesef uygulatmadı planımızı.. Biz de hem çocukların peşinden koşup hem de hasret gidermeye çalıştık. Hiç şaşırmadık, herşey beklediğimiz gibiydi, umduğumuz gibi. Beni tek şaşırtan bu kadar hızla geçmesi idi zamanın. Babası "Gitme vakti, yolumuz uzun" dediğinde, iyi ki arabaları biraz geriye bırakmışız, otoparka doğru giderken biraz daha sohbet edebileceğizin derdine düşmüştük.. SalihaBetül'e bile zor gelmişti gidecek olmaları. "Ben de onlarla birlikte gidicem" diye tutturmuştu hatta.. Ama yolcu idiler, yolnda gerektiler.. Elinde pembe çiçeklerle gelen çocuk.. Çok ama çok özleyeceğiz sizi. Gene gelin emi!

Mesaj İçerikli Fotolar

2011-07-27T01:33:00.001+03:00

Ben evin herhangi bir odasında birşeylerle meşgul oluyorkan kendi kendini oyalamasına, oyunlar bulmasına bayılıyorum. Her kız çocugu gibi evcilik oynamaktan, bebeklerine itina ile davranıp beslemekten , uyutmaktan, onlara annelik yapmaktan hiç bıkmıyor. Genellikle annennesinin geçen yıl aldığı pusete bindirir, çantasını da kuşanır parka götürürdü çocuklarını.. Ama bu sefer otomobili tercih etmiş parka götürmek için :) Elinde mutfakta çok kullanışlı buldugum rende setinin bir parçası.. Direksiyon haline getirmiş.. Nasıl da aramış bulmuş, ortası delik.. Demek alet gerçekten çok kullanışlı, çok ergonomikmiş.. Ayrıca bebelerin arkada olmaları ve kemerlerinin bağlı olması da aferinlikti.. Zaten bu sebeple çekmiştim ben de bu fotoyu...

Yanına gelip de sohbete başladığımda babasını işten almaya gittiklerini söyledi. Sonra yemek yeme yerine gidip mercimek çorbası ile enginar yiyeceklermiş. Kendisini köftelerin rahatsız! ettiği kızımın en sevdiği yemek enginarmış.. Gerçekten de çok sevip iştahla yer, çok şükür.. Yemek yedikten sonra da parka gideceklermiş, sahile gidip mısır yiyeceklermiş ve dürbünle uzaklara bakacaklarmış.. Bunlar geçtiğimiz haftalarda bir pazar günü hiç ama hiç dışarı çıkmak istemeyip baba-kız onları evden postaladığım gün yaptıklarından kalma.. O gün ne olduysa artık hiç ama hiç unutmuyor. Haftada en az 2-3 kere benimle gittiği sahil gezintileri hiç ama hiç iz bırakmazken sahil demek babası ile geçirilmiş o günü hatırlatıyor bizim kıza. Artık ne hikmetse.. Biraz sohbet ettikten sonra beni de götürür müsün dediğimde "hayır sen gelme, sen biraz evde dinlen annecim" dedi.. Bu da o güne ithafen kurulmuş bir cümle idi, zira gelmem konusunda ısrar edince ben kurmuştum bu cümlenin aynını.. Neymiş; demek ki yapılan bir minik hata nelere karşı geliyormuş. Nasıl da 1-0 öne geçiriyormuş babayı :) Herneyse, zaten bunlar işin hatırat kısmı.. Yoksa paylaşılamayan ya da yarıştırılan birşey yok, çoğu latife..

Bu da sıcakta gezmekten artık iyice sulanmış ve şaşırmış bir bebenin yoldan çıkması ile ilgili bir fotograf :) Terliklerini çıkarıp cup diye atladı yataga.. O kadar hızlı gelişti ki herşey, koştugumda çoktan yatakta, bacaklar havada pozu veriyordu.. Komedi, tam bir trajikomedi.. Ben bu kareyi çektikten sonra hemen apar topar kaldırmaya çalışırken mağaza görevlisi geldi; suratı bi milyon karış.. Çocuklara karşı sempati beslemeyen, onlara karşı pozitif bir ayrımcılıkta bulunmayan insanları inanılmaz itici bulmakla beraber nefret bile edebileceğimi anladım sayesinde. Keşke tepinmesine izin verip sonunda da mağaza müdürü ile görüşseydim dedim içimden.. Tamam abartmış olabilirm, zira hiç böyle bi insan değilimdir. Genelde sinen, mahçup olan ve telafi etmeye çalışan biriyimdir; fakat bu konuda çok aksi davranmak istedim.. Oldu mu, olmadı elbet. Bu da içimde patladı..

Biz bu hafta sonu,

2011-07-26T02:21:00.000+03:00

Yine çoluk çocuk bir aradaydık.. keyifliydik. Önce evde hopladılar, zıpladılar.. Sonra ev yapımı erişte ile güç topladılar. Ben evden birkaç dakika geç çıkınca -çanta, yedek kıyafet, toparlanma..vs.- bizimki amcasının arabasında Ece'nin koltuguna kurulmuştu bile.. Ömer cik kendi koltugunda, Ece ise ortalarında, elbette hepsinin kemerleri bağlı.. Yol boyu şarkılarla türkülerle devam edip birbirlerinin omuzlarında uyuyakalmışlardı:) Araba durunca gözleri açılan tavşan uykulu Ömer hariç :)

Bizim haylazlar geldiğimiz andan itibaren, ani yagmur bastırana kadar hemen hiç masada oturmadılar diyebilirim. Sipraişler gelmeden masaya gelen köy ekmekleri ile karnını doyurum asıl yemesi gereken yemeğini yemeyen SalihaBetül ise doğrusu çok asab bozucu idi. Paldır küldür idare ettik biz de.. Yağmur da gelince artık onlar kendi evlerine biz ise ikinci bir kapı olarak Teyze nin evine doğru yol aldık. Dönüşte bizi Tarkan konserinin çıkışının oluşturduğu felaket bir trafiğin beklediğini hesaba katmadan epey geç vakte kadar oturduk. Dönüş yolu ise neredeyse 2 saati bulmuştu, çok can sıkıcıydı..

Neyse ki can sıkıntımız bu karelere bakıp bakıp geçti, pek uzun sürmedi. İster üçü bir arada, ister ikisi. Her türlüsü de çok tatlı, çok sevimli..

Ana Fikir:Su

2011-07-22T22:59:00.003+03:00

Neredeyse 1 hafta olmuş yazmayalı. Yine gezdik, eğlendik.. Dar vakitlerin tadını çıkarmaya çalıştık.. En az her güne bir sulu aktivite koyduk:) Bi gün balkonda ilk kez halı yıkadık. Köpüklere büründük. En güzel kim fırçalayacak yarışı yaptık. Ama hiç birbirimizin bölgesine girmedik:) Günün sonunda yorgunluktan yığılıp kalmıştık, e tabi zor bi işi becermiştik...

Elbette havuz... Artık yüzme işini kotarmakla kalmayıp "annecim bak ben şimdi havuzun altından yüzücem" demeler, suya kendi isteği ile girmeler, yorulduysan kucagımda yüzdüreyim seni dediğimde "yaa bırak, ben kendim yüzücem" diye çıkışmalar filan.. çok acaipti. sanırsın olimpiyatlarda yarışan milli yüzücümüz:) Ama en keyiflisi de Meryem ile ablası Meysa ile kikirdemeler... Havuz günleri çok ayrı tatlı geçiyor gerçekten.

Yardım etmeye henüz çok meraklı iken ağaç yaş iken eğilir deyip çocuk çalıştırma istismarına da kulak asmayıp bulaşık yıkamalara merak sardık. Aslında ufak tefek bardak tabak ..vs için uzun zaman önce denemelerimiz olmuştu ama vakitsizlikten, yoğunluktan bir daha hiç teklif etmemiştim, sessizce makineye yerleştirip susmuştum doğrusu. Bugün akşam yemeğinden sonra benim de keyfim yerindeyken teklifime balıklama atladı resmen. Nasıl da hırslı hırslı iki eliyle yıkadı tüm bulaşıkları. Elbette o uykuya daldıktan sonra hepsi tekrar durulandı..

Önlük oldukça büyük malesef. En kısa zamanda anneanneye bir önlük diktirip üzerine bir keçe işlemesi yapmak gerek. Kafamda nasıl olacağını tasarladım bile ama ah bi de dikiş makinesinden anlasam. Aman neyse anlamıyım ondan, işsiz başıma bir iş daha eklemiyim! Anneanneciğin gelmesine az kaldı nasıl olsa, o bize diker.. herhalde.. galiba.. diker diker :)

Havuzda Mutlu Son

2011-07-16T03:41:00.004+03:00

Aslında bu sene ilk havuza geçen hafta gitmiştik. Ama tam bir sinir harbiydi doğrusu.. Zira havuza girene kadar havuz diye sayıklayan çocuk suya girer girmez soğuk da soğuk diye tutturdu. Hatta şaşkınlıktan dumura uğratıp "Eve gideliiiim" yakınmaları ile devam etmişti. Evet hava biraz bulutlu ve su da biraz soğuktu. Hatta ilk kez girdi bu sene deyip hoşlanmamasını da anlayışla karşılardım da.. İşte geçen seneki performansını bilip de bu sene daha çok keyif almasına şartlandırdığım için kendimi bu işte bir yanlışlık var, birşeyi yanlış yapıyorum deyip olaya el atmadan duramadım işte.. Hırs yapmış da değildim de, havuzun dışında havuz hayalleri kurup içindeyken böyle davranması bir garipti doğrusu.. Neden böle davrandığını sordugumda "ama annecim ayaklarım yere değmiyooo, ya suyun içine kaçarsam" cevabını almıştım.. Her neyse, nihayetinde nahoşnut ayrıldıgımız ilk havuz seansını unutmak istedim ben de:)

Bu hafta muhtemelen direkt kolluklarla girmesinin onu olumsuz etkilediğini düşünüp, ayaklarını geçirip oturdugu can simiti ile soktum. Yine gayet endişeli idi ama ümitvar tavırlar da sergilemedi değil; ayaklarını çırpmaya çalışması ve şarkılar mırıldanması motive etti beni. 5 dk kadar simit ile yüzdürüp kolluklarla bir sonraki levele atladık. Nihayet 2 saatlik seansın son 1 saatini kendi kendine yüzerek geçirdi. O mutlu ben de mutlu, rahatladım yahuu! Bir ara abartıp henüz suya alışamayan Meryem'e "Meryem, bak ayaklarını böyle bisiklet gibi yapıcaksın" "Bak Meryem, benim gibi yap bööle bööle" deyip aklı sıra artistlik yaptı:) Aslında kendisi de suda olmaktan çok mutluydu, hatta adeta kendini ispatladı; "Annecim, bunu mutlaka babama anlatmalıyız" filan demesinden belliydi zira.. Sabreden derviş muradına ermiş diyerek mutlu son ile tamamladık günü:)

Bir Dosttan Öte Ne Olur ki Hayatta..

2011-07-12T01:18:00.000+03:00

Plansız gidilen bir sabah çayı, akşam 5 çayına kadar uzayınca, plansız ziyaretimize başka dostlar da eklenince çocukları zaptedemedik.. Ve işte bahçenin ortasında boş boş duran havuzun içine çamaşırlarıyla filan girmelerine engel olamadık.. Zorla çıkardığımızda ise zaman zaman bulutların arkasına gizlenen güneş sebebi ile dudakları morarmaya yakındı.. Neyse ki havuz dışında da yapılacak çok şeyler vardı.. Birbirlerini zaten gerçekten çok seviyorlar -Üçüncü bir kişi geldiğinde onu dışlayıp kıskandıracak kadar:)-, bir de araya hasretlik girince çok tatlı bir gün geçirdi SalihaBetül ve MeryemNur..

Tüm gün evin cici köpeği Pascal'a yanaşıp sevme çabasında bulundu.. Bu en başından beri hayvanlara karşı tedbirli yaklaşımına karşı atılmış en büyük adımdı.. Akşama kadar "köpekler ısırmaz annecim, asla ısırmaz" dedi ve korkusunu yenmeye çalıştı. Sonra ekledi de ekledi "ama ancak kuyruguna basarsam havlayabilir" "canını yakarsam ısırabilir" Pascal havladıgında ise "Annecim bak bana hoşgeldin diyooo . Ben de ona hoşgeldin diycem" Bütün bunları muhtemelen gayet geriden durup temkinle yaklaştığı için evin ablaları söylemişler.

Evin verandasından arada mutfaga geçmek haricinde hiç ayrılmadık neredeyse. Bizim için hep çok muhabbetli, bazen duygulu bazen şen kahkahalı, ama hep gelecekle ilgili umutlu; onlar için ise bol oyunlu, bazen küsmeli bazen barışmalı geçti.. Ama dikkat edilen ortak nokta birbirlerini ne kadar çok sevdikleri ve ne kadar merhametli davrandıkları idi. Hayatları boyunca koruyabilseler bunu, dost olacak kadar iyi anlaşmaya devam etseler.. Ne kıymetli bişey kazanmış olurlar.. Umudumuz da yok değil hani ..

Oksijen Çarpması

2011-07-07T00:58:00.000+03:00

açık hava kahvaltısında 3. gün iken bir de hastane çıkışı arkadaşımın Akmeşe civarındaki doğanın içindeki evine gittik. Şehrin tüm keşmekeşinden uzak, kuş sesleri tarafından ara ara bozulan sessizlik, yasemin çiçeklerinin artık bir süreden sonra insanı sarhoş eden kokuları, yenilen enfees ötesi yemekler ve yemeklerden ziyade sunumları, yenilirken edilen hoş sohbetler... İnsanın konuştugunda seni dinleyen ve hatta anlayan, bir sonraki cümlesini duymak için sabırsızlandığın arkadaşları olması ne iyimiş dedim..

Çocuklar ise harikaydı. Hüsn-i hat öğretmenimizin çocukları ile ziyadesi ile anlaşan ve keyiften dört köşe olan bir SalihaBetül, şahid olunan hayret verici diyaloglar.. Herşey harikulade idi.. Halen depoladığı safi oksijenin verdiği rahat ve huzur ile dolu içim.. Ne güzel bi gündü yaahu :)

Hızla Geçen Son Günler...

2011-07-05T17:26:00.001+03:00

Günler hııızla geçip gidiyor. Bu hafta babaanneyi her sabah hastaneye fizik tedaviye götürüyoruz. 2 hafta sürecek ve biz ana-kız onu beklerken hastanenin bahçesinde ağaçların sakladığı yerde, serdiğimiz örtümüzün üstünde klasik kahvaltımızı ediyor olacağız:) Dün kantinden çay taşıması zor gelince, bugün minik termosuma sallama çay yaptım, deymeyin keyfimize..

Yaparken garip gelmiyor da sonra birine bahsettiğimde ya da buraya yazınca komik geliyor bu hallerimiz. Neyse yaşarken hissettiklerimiz daha önemli kanımca deyip kendimi avutabilirim, öyle değil mi?

Geçtiğimiz haftayı yoğun bel agrısı ile geçirince ben de solugu doktorda aldım. Malesef mi desem ne desem bilemedim, zira "hiçbişiy yok" çıktı sonuç.. Elde kalan yine yoğun ve zorlayan agrı.. Mekanikmiş, geçermiş.. Belki düzenli yürüyüş yaparsam bazı çalışmayan kaslarım çalışırmış, bu tarz mekanik agrılar daha az oluşurmuş.. "Kilo vermen gerek" in hastalara yeni söyleniş methodu bu sanırım deyip içimden kikirdeyerek çıktım hastaneden. Sonra SalihaBetül'ün doktoruna koyulduk. Yolda doktora gideceğimizden bahsetmiştim. "Neden doktora gidiyoruz, ben artık iyileştim ki" diye sorunca da "bakalım gerçekten iyileşmiş misin, doktora soralım.. Hem belki de havuza girmene izin vermez" deyip olası bir mızıldanmayı bertaraf ettim. Kolayca:) Neyse ki artık iyileşmiş, hastalık geçmiş dedi doktor.. SalihaBetül ise hemen lafa karışıp "Artık havuza gidebilir miyim?" dedi. Solugu havuzda aldık, kayıt formlarını alıp güle oynaya hoplaya zıplaya döndük.

Pazar klasik bir maaile toplanması vardı İstanbul'da.. Ece ile kah küsülen kah kahkahalar atılan bir gün geçirdi. SalihaBetül e bir elbise almışlar hediye olarak. İşin ilginç tarafı elbiseyi seçerken Ece annesine "şöyle pek güzel olmayan bişeyler seçelim annecim" demeyi ihmal etmemiş:) Gülmekten alamadık kendimizi.. SalihaBetül ise başta hafif utangaç ama hep temkinliydi.. Bu sefer deplasmanda oldugu apaçık belliydi, hep kırılan, alınan, surat yapıp ilgi bekleyen ve zaman zaman küsen bizimkiydi. Hele sahile inilen birkaç saatlik uçurtma uçurma seansında bizimkinin uçurtması dağılınca suratı iyice düştü. Ne de olsa Bursa'dan yorgun dönmüştü uçurtmacağızı:) Gecemiz ise bizi babadan 24 saatten fazlaca ayrılık yaşatacak bir arıza bildirimi ile noktalandı. Apar topar bitirilen çaylar, eve dönüş ve ertesi gece eve giren kızarmış gözlü yorgun baba ..Ne diyelim daha beterinden korusun mevla bizi..

Hergünlerde.. Ah pardon Bugünlerde...

2011-06-29T01:35:00.002+03:00

Çok sevdiğim, çok güldüğüm kendi uydurdugu kelimeleri var. Duyunca ne demek istediğini anladığımız ama kendi yakıştırdıgı kelimeler. Hergünlerde gibi.. Misalen "bugünlerde ..." diye devam eden bir cümle kuracak diyelim, hergünlerde diyerek başlıyor. Genelde şikayet ederken kullanıyor;
"Annecim, hergünlerde sen bana çok kızıyorsun"
"Annecim, hergünlerde hep köfte yediriyosun yaaa.." gibi..

Bi de yumuşacık yerine yumaşık demiyor mu, gülmekten alamıyorum kendimi..
"Annecim, bu ayıcık ne güzel, yumaşık" ya da ne biliyim sarılınca "annecim sen yumaşıksın" gibi.. Gün içinde kullandığı artık bana normalleşen ama aslında çok komik ve uyduruk kelimeleri var ama yazmazsam unutuveriyorum işte. Henüz unutmamışken ve beni güldürmeye devam ediyorken bunları not almak gerek dedim..

Kabakulak tamamen geçti.. Tabi son bir doktor kontrolü şart uygun bir zamanda. Geçen hafta hiç dışarı çıkarmadık, vesile ile ben de çıkamadım. Sıkıntıdan resmen patladı. Her banyodan sonra giyilen değişik bir kıyafette ya da herhangi bir sebeple değişen üst baş seremonisinde "Nereye gidiyoruz, bi yere mi gidicez?" diye bir umut sordu durdu. C.tesi akşamı markete diye çıkıp babasının sürpriz bir hamlesi ile meşhuuuur dönme dolaba gittik. İğne atsan yere düşmeyecek kalabalıklardan ruhum sıkılıyor artık, ama O'nun için katlandık:) İnanılmaz mutlu oldu, mutluluktan havalara uçtu resmen.. Devasa dönmedolabın içinde gökyüzündeki yıldızları yakalamaya çalıştı. Öncesinde bir de trambolinde zıpladı, dışarı çıkmadığı günlerin acısını çıkardı velhasıl.. Dondurmanın yasak oldugunu artık kabullendi, pamuk şeker istedi.. Afiyetle yedi:)

Bu haftaya ise çook yoğun girdik. Kısmet olur da gidebilirsek maaile Ramazanın son günleri umre yolcusuyuz. SalihaBetül de elbette. Pasaportlar yenilendi, biyometrik fotograflar çekildi.. vs derken 2 gündür tüm bürokrasinin dibine vurduk ailecek. Neyse ki zorlaşsa da zaman zaman, hallettik sayılır. SalihaBetül'e pasaport çıkacak olması, biyometrik fotograflar çekilmesi durumundan kime bahsetsek tatlı bir tebessümle karşılık aldk:) Hele fotograf çekimi gerçekten tam bir komedi idi. Fotgrafçı "çok gülmemelisin, dik dur, başını böyle tut.. "dedikçe onun güleceği tuttu filan. O güldükçe ben de güldüm karşısında..

Yarınki doktor kontrolünden hayırlı sonuçlar çıkar inşallah da yoğun ama güzel başlayan haftamız aynen öyle güzel devam eder..Ağız tadıyla, sağlıkla...

Serbest Çağrışım..

2011-06-24T15:52:00.003+03:00

SalihaBetül : Annecim. Ben dipmacun yicem

Anne : Ne yiceksin annecim, anlamadım?

SB : Dipmacun işteee..

A : O ne kızım yahu..

SB :Dipmacun annecim.. Bak bi dip de..

A :Dip

SB :Bi de macun de..

A :Macun

SB :Annecim bi de dipmacun de.. Birleştir mesela..

A :(Dannngg!!) Hee dişmacun diyosun seeen.. Ama annecim dişmacun yenmez ki.. Dişlerimizi fırçalarız biz onunla..(Bak seeeen, bilmiş şey seni.. cık cık)

SB :Annecim dişmacun deyil. Börek gibi meselaa, ama kiymalı. İçine domates de koyucaz, kıvırıp yicez annecim:P

A : Ahh yaa, lahmacun diyo bu çocuk. Daha nasıl anlatsın.. (Kafaya şaplak, gıcık anne)

Geçenlerde acilen ögle yemegi yememiz gereken bir zamanda lahmacun yemiştik dışarıda. Sen de lahmacun yer misin diye sormuştum da evet der gibi başını sallayıp, böyle gözlerini kocaman açarak bakmıştı yüzüme.. O zaman içine domates koyup yemişti.. Derken aradan günler geçmişti ve yine dışarıda yemek yediğimiz bir günde bu diyalog geçmişti aramızda.. Benim o laf anlatıp da anlayamam da çok komik hani.. vah bana vah vah!

Yine birgün markette dondurulmuş ürünlerin önünden geçerken ev yapımı mantı alan bir bayan gördü. Satıcı minik bir kürekle mantıları torbaya dolduruyordu..

SB : Annecim, bana mantı alır mısın? Akşama mantı yapar mısın lütfen?

A : Alırım tabi annecim ama sen ne zaman yedin ki mantı? (Zira nerde annede öyle maharet, mantı açmak filan, peh! Birkaç kere tanıdık bildik ev yapımı almıştım ama, onu mu hatırlıyor acaba?)

SB : Annecim, okulda Güleser Teyze (mutfak yardımcımız) yapıyo ya bize.. Okulda pişiriyo. Ben mantı çok severim, mantı yersek çok kuvvetli oluruz annecim.. (Alayım diye bi takla atmadığı kaldı yavrunun, yazııık:))

Neyse anne ikna edilir ve mantı alınır. Evde mantı pişerken kedi gibi etrafımda dolanan, iki de bir tencereye bakmak isteyen, pişip pişmediğini kontrol eden SalihaBetül'ün sabırsızlıktan mıdır, açlıktan mıdır bilinmez vidaları gevşemiştir.. Naciddi bir ses tonu ile ve hafif sırıtarak;

SB : Annecim ben mantı yicem..

....

SB :Mantı çok severim.

....

SB :Martı mı yicez biz annecim? Karga gibi mesela..

A : Mantı-Martı-Karga???

Al kucagına öp öp öp işte:)

Fotograğlar nerdeyse 5 gündür devam eden ev esaretimizin(!) ürünleri:) Çiçeklere tohum atan bir kelebek kız işlemeli yastık ile füsun da ve sümeyye de görüp bayıldıgım, denemeye cesaret bile edemediğim, tam denemeye karar verdiğimde evdeki keçe stoklarının azaldığı güne denk gelmesinin bile beni caydırmadığı keçe rakamlar... Dedim ya renk stokları yeterli olmadığından ve benim de beklemeye hiç tahammülüm olmadığından tekrar eden renklerle oldular biraz ama denedim, yaptım. Biraz özensiz görünüyorlar gözüme ama başlangıç için hiç de fena değil bence. SalihaBetül için yaptığımda daha özenlisini yaparım, ne de olsa bunlar okula:

Bursa, Uçurtma, Kabakulak..

2011-06-22T00:20:00.000+03:00

Pazar sabah erkenden düştük yollara yine. İstikamet gayet geciken geleneksel zirvemizi yapmak için Bursa idi. İstanbul'dan ve Adapazar'ndan yola çıkan diğer tayfa üyeleri ile Yalovada buluştuk. 3 araç birlikte Bursa'ya vardık. Hakanlarda sıcacık ve süper bir kahvaltının ardından biz hanımlar piknik hazırlıklarına başladık. Zaten önceden neredeyse herşey hazırdı, bize sadece paketlemek, sepete koymak düştü. Derken çoluk çocuk düştük yollara. İstikamet elbette ki Uludağ'dı.. Hüseyinalan mevkiini seçmişti evsahibimiz. Yine offroadımsı maceralara atıldık. mis gibi oksijeni çektik ciğerlerimize. edik, içtik, eğlendik. Süper vakit geçirdik..

O kadar güzel ve o kadar yeşildi ki.. Tadı damagımızda kaldı. Biz yemekleri hazırlarken babası ile o tepeye gidip birkaç uçurtma denemesi yaptılar fakat pek muvaffak olamadılar. Dönerken bu sefer cümbür cemaat gittik tepeye, uçurtma uçurmaya.. SalihaBetül'ü bu kadar eğlenirken görmek bizi de inanılmaz neşelendirdi. Onunla birlikte tepenin başından uçurtmayla aşağıya koştuk, sonra tekrar tepeye tırmandık.. İndik, tırmandık, yorgunluktan bayıldık. Dönüş vakti geldiğinde hepimiz perişan olmuştuk :)

Tam da İzmit'e girmişken arabaya biner binmez uyuyan SalihaBetül ""Annecim, kulağım acıyo" diyerek uyandı. Bir sefer geçirdiği kulak iltihabı bizi çok üzdüğünden ve korkuttugundan hemen kontrol ettik. Elimize biraz irice bir beze gelince hiç düşünmeden zaten güzergahımızda olan hastaneye ugradık. Kan tahlili, ultrason derken teşhis Kabakulak oldu. Çok başında farkettiğimizden başta bizi ve doktorları biraz yanılttı ama ertesi gün kabakulak olduguna iyice emin olduk. İlk iki gün ateşini düşüremedik. yüzü ise günden güne şişiyor, yüzüne baktıkça üzüyor.. Bugün yüzündeki şişlik ve dokundugumuzda acıması dışında herşeyimiz aynı idi. Umarım daha uzun sürmeden iyileşir...

Ve Perde..

2011-06-17T00:16:00.001+03:00

Omuzlarımızdan büyük bir yük kalktı sonunda. Son hafta yaşadığımız gerilim dolu günlerin ardından çok şükür karne programını atlattık. Programa katılmasına karar verdiğimizden beri hiç ama hiç baskı kurmadık üzerinde. Sadece elinde bir mikrofon olacağını, onu tutarak konuşursa sesinin çok çıkacağını ve bu sayede en arkadakilerin bile onu duyabileceğini anlattım bir kere. Zaten bildiği şiirleri, sözleri okuyacaktı.Sadece karar vermeliydi okumak isteyip istemediğine. Evde tek işi son günlerde eline bir tarak, kalem ..vs alıp mikrofon niyetine kullanıp şarkılarını okumak idi..

Program gününe kadar da hiç itiraz etmemişti ;fakat sahneye çıkınca, tam karşısında babasını ve babaannesini farkederse heyecanlanıp çuvallayacağını düşünüyordum ne yalan söyleyeyim. Öyle mi oldu? Elbette hayır. Sadece 1 kere mikrofonla sahne provası yapabildik. Sonra da sahne sırasının ona gelmesini sabırsızlıkla bekledi. Kuliste öğretmenleri son bir prova istediğinde "hayır böyle okuyamam. Sıram gelince elime mikrofonu alıp okuycam" diye itiraz etti.

Sahne sırası ona geldiğinde ise hiç problem çıkarmayan mikrofonun cozurdaması dışında harikaydı. Toplamda 2 kere bireysel 1 kere de koro görevi vardı. Ben daima sahne arkasında oldugumdan babası çekti fotografları.. Fakat sahne ışıgı gercekten çok ayarsız ve kötü oldugundan sonuç hiç tatmin etmedi bizi malesef. Belki fotografçıdakilerden birşeyler çıkar, bakalım...

Koroda toplam 3 şarkı söylediler. Arkadaşları ile el ele tutuşması, onlara uyum sağlamaya çalışması, sahnede kocaman bir çocuk gibi durup hiç taşkınlık göstermemesi gerçekten takdire şayandı. Kocaman bir kız olmuş da haberimiz yokmuş diye düşündürdü bizi..

Sıra karne almaya geldiğinde ise adının anons edilmesi ile koşarak ögretmenlerine sarıldı. Herşey sanki önceden prova edilmiş gibi oluyordu ve ben gözlerime inanamıyordum. Arkadaşları ne yaptı ise o da aynısını tekrarladı. Gerçekten okulun bir parçasıydı artık benim kızım. Sahne önünde rahat rahat izleyemesem de en azndan gözyaşlarımı tanımadığım ya da az tanıdıgım insanların görmemesi tek avuntum oldu:) Züğürt tesellisi misali.. Mutluluk gözyaşları döktüren güzel kızım benim, daha nice programların, karne törenlerin olsun inşallah!

Ne Çabuk Büyüdünüz?

2011-06-15T02:40:00.000+03:00

Ne kadar da uzun zaman olmuştu görüşmeyeli.. Daha son görüşmelerinde SalihaBetül'ün tripleri, MerveEce'nin paylaşmak istememeleri sorun yapmamış mıydı? Nerden bilirdik bu kadar çabuk büyüyeceklerini. O nasıl muhabbet, o nasıl anlaşma.. Asla unutamayacağımız bir haftasonu yaşattılar bize..

Çok hoş hatırlayacağımız bir gündü kesinlikle. Arabada bile ayrılmak istemediler. Patates kızartmasının, koşup eğlenmenin,dostlugun, paylaşmanın tadını çıkardılar. SalihaBetül günü "Ece Abbaam gitmesiiiin" ağlamaları ile kapattı.. Ece ile "vakit bulursak yine geliriz" diyerek teskin etmeye çalıştı.

Biz de yağmura, onların peşinden koşmalara doyduk bu h.sonu. Yaz gelmeyecek dediklerinde şaka yapıyorlar sanmıştım ama galiba haklılarmış..

Bir Çocuk Nasıl Sevindirilir II

2011-06-12T01:19:00.005+03:00

Yine SalihaBetül uyumuşken, aslında yapacak hayli işim varken fakat canım fena halde elişi yapmak isterken bu at çıktı ortaya.. Yaparken ben de bu kadar ata benzeyeceğini tahmin etmemiştim. Bittikten sonra "e bu resmen at oldu yahu" diye gülümsedim:) Sabah uyandığında yine çok şaşırdı. Çok begendi, sarılıp öptü. Sıcacıktı, yorgunlugumu aldı gitti. Adını ben koydum : FIRAT :) Hemen o gün okula götürdük, arabada sevdi durdu.. At tahmni edeceğiniz üzere çorap.. kulaklar ve gözlerin malzemesi ise keçe. İçinde elyaf, yelelerinde ise yün kullandım.. Gem için ise evde olan bir kurdale iş gördü..Üzerine binip evde tur atmaya yarayan gövdesi ise asıl görevi hamur açmak olan fakat yıllardır kullanılmadan öylece bir köşede duran oklavadan... Yapması da yaptıktan sonra seyretmesi de çok keyifli :)

Bir çocuk nasıl sevindirilir diye aslında uzuuun uzuuun düşünmeye gerek yok. Satın alacağınız en pahalı oyuncak belki de evde onun için yapacağınız basit bir çoraptan at kuklasının yerini tutamaz.

Meraklı Minik ...

2011-06-10T00:15:00.002+03:00

Hangi meslegi seçer acaba diye düşünüyorum bazen; anne-babası gibi teknolojik bi mesleği mi olur, bizim tam aksimiz gibi sözel bir bölüm mü seçer, belki de sanatçı olur, yoksa sanatçı bir ruh taşıyıp teknolojiyi de yakından takip eden bir ev hanımı mı.. orasını bilmem .. ama son günlerde fena halde felsefe yaptıgını söyleyebilirim.

İzmit fuarına gelen "Körfez Güneşi" adındaki büyük dönme dolabı ilk kuruldugunda farketmişti. "Tekerlek mi?" diye tepki gösterdiğinde onun adının "Dönme Dolap" oldugunu ben söylemiştim. Çarşıdan eve dönerken oradan her geçişte "çocuklar, dönme dolaba bakııın!" diye heyecanla bize gösteriyordu. Hatta babam beni dönme dolaba bindirecek diye kendi kendine emr-i vakide bile bulunmuşu.. Dün yine her zamanki gibi eve dönüş yolunda araba ile önünden geçerken, bu kez heyecanla bana göstermek yerine durup derin bir düşünmenin sonucu olarak "Annecim, dönme dolap neden dolap?" diye sordu. Ben tabi hiçbir zaman hazırcevap süper bir anne olamadığımdan "Nasıl yani?" demekle yetindim.. Herhalde izah edemez konu bir şekilde kapanır diye düşünmüştüm ki "Annecim, hani dönme dolap dönüyo ya, dönüyo ama neden dolap oluyo?" deyiverdi. Gel de izah et.. Resmen konuyu kapattım, saçmalamaktansa hiç konuşmamayı yeğledim. Hem olabilirdi canım,annelerin de cevabını bilmediği sorular olamaz mıydı..

Bugün kahvenin yanında bize bu minik cheesecake eşlik etti. Vesile ile ilk kez bir cheesecake tatmış oldu. Ya da hepsini silip süpürdü mü demeliydim? Hatta ileri giderek kahve de içicem dedi bir ara, neyse ki içemeyeceğini bildiğinden çok da ısrarcı olmadı:) Cünkü kremasında peynir oldugunu anlattım. Ben peyniri çok severim diyerek bu pastayı da çok beğendiği arasında bağlantı kurmaya çalıştı, gözümden kaçmadı değil.. Zira tüm gün ben peynirli pasta yedim diye durup durup o konuyu açtı:)

AyrıcaTabagın kenarındaki sakıza dikkat:) Çok eğlenceli birlikte vakit geçirmek, her ayrıntısını farkedip durduk yere gülmek:)

Bir Dinlenme Ödülü Pikniği

2011-06-08T01:45:00.001+03:00

Gittik, gördük, test ettik onayladık ki artık yaz gelmiş buralara. Bütün kış çalışıp yoruldugumuz arkadaşlarımız ile birlikte kendimizi ödüllendirip pikniğe gittik bu pazartesi. Sabah kahvaltı ile başlayıp akşam baba işten gelecek diye kalkılan epey uzun bir piknik oldu. Açık havada edilen kahvaltı, ardından çaylar, çekirdekler derken muhabbet doyumsuzdu. Hem benim açımdan hem de SalihaBetül açısından.. Yine arkadaşlarını bulmuştu biraz aradan sonra. kah paylaşılamayan oyuncaklar, kah birbirini sinir etmeler derken yine hasarsız, gül gibi geçinilen bir gün oldu onun için. Kahvaltıdan sonraki el yıkama seansında neredeyse içine girdikleri çeşmenin ayakkabılarını ıslatması sebebi ile oturdukları o kısa ve zor zaman diliminde çekildi bu piknik güzellerinin fotografı. Onları böyle zapdetmek çok güçtü, neyse ki tatlı sıcak güneş hemencecik kurutuvermişti ayakkabılarını..

Sonra tüm gün az ilerideki parkın tadını çıkardılar. Anneannesi olarak :) arkadaşı Meryem'in bebeği Ebruyu parka götürmek elbette ki bana düştü. Onları parka ben getirdim fakat annesi olarak tüm ihtiyaçlarını o giderdi.. Nasıl da ciddiyetle görevini yapıyor ama.. Ve diyebilirim ki her türlü bebek bugünlerdeki en favori oyun kurma aracı. O bebeklerle oynarken tıpkı kendimi görüyorum, sevmeler, kızmalar, hatta ses tonu.. hepsi aynı.. çok fena...

Parkta salıncağa bile bindirdi bebegini ve sıkı sıkı ellerini bırakmamasını tembihledi. Yoksa düşermiş, kafasını yere çarparmış, burnu kanarmış.. Böyle mi diyorum acaba gerçekten diye paranoyak oldum. Kendimi gizli kameraya çekip sonradan izleyesim geldi doğrusu..

"Annecim Ebru'ya ben bakarım, sen bizim yanımızda dur sadece.. Çünkü sen anneannesin ben annesiyim, anladın mı?"

Anladım evladım, anladım.. İlgilen bakalım. İleride iş başa düşünce kaçacak bir anne kucagı ararsın benim gibi, annen gibi...

Baykuş ve Keçe Sevgisi Bitmesin ...

2011-06-05T03:04:00.004+03:00

Keçe ile birşeyler yapmayı çok sevdim. Daha önce ikinci bebegini yeni dünyaya getiren bir arkadaşım için bir yastık yapmıştım. Birkaç haftadır elime hiç almamış, birşeyler yapmayı planlamamıştım bile.. Dün gece herkes uyumuşken aslında uzun zamandır yapmak istediğim bir başka hediyenin demosunu yaptım.. Şu günlerde en sevdiği kahraman olan Baykuş figürünü kızımın geçen seneden kalma beyaz bir tişörtüne yerleştirdim. Güzel-çirkin bilmem ama inanılmaz keyifliydi.. Bittikten sonra askıya asıp kapısının koluna taktım. Sabah uyandığında elleri agzında mutluluktan uçtu.. "Annecim bu kimin?" deyip durdu.. Kendisinin oldugunu ögrendiğinde ise "Bana baykuşlu tişört yaptığın için teşekkür ederim annecim" demeyi ihmal etmedi. Akşama kadar her gördüğüne tişörtünü ve hikayesini anlattı durdu :) Bundan daha keyif veren birşey olabilir mi? Sanmıyorum...

Okuldaki toplantıdan sonra klasik park ziyaretimizi gerçekleştirdik. Geçtiğimiz haftalarda o kadar pembeli, ışıklı rengarenk scooterların arasından gidip BenTen li scooterı seçerek bizi çok şaşırtmıştı. Üstelik en ucuzu idi aynı zamanda :) Epey ilerletti binme işini.. Büyüdüğünü hissettiren gelişmelerden biri işte bu scooter da...

Günler güzel geçiyor bunlar dışında.. Okul kapanacak, anneanne-dede gelicek, havuz sezonu başlayacak.. Çok heyecanlı, herkese anlatıp duruyor.. Hadi Hayırlısı...

Detayları İle Binef At Çiftliği ve Yedigöller Macerası..

2011-06-03T10:05:00.001+03:00

Pazar sabahı erkenden uyanıp da evimizden çıkıp, Derya Teyzeleri de alıp Düzce'ye doğru yol almayı göze alamadığımızdan c.tesi akşam Sakarya'ya doğru düştük yollara.. Gece teyzede konaklayıp sabah da bir Pazar gününe nispetle erken kalktık. Vardığımızda kimsecikler yoktu. İlk gelen bizler idik. Önce bir zemin etüd çalışması yaptık:) SalihaBetül daha önce tecrübe ettiği hamağı görünce hemen sallanmak istedi. Kırmadık.. O gün yanında getirmek için seçtiği oyuncağı da günün anlam ve önemine binaen pek manidardı.

At arabasından bozma tahta bir masaya geçtik. Kimselerin ellemediği açık büfeden kahvaltılıklarımızı alıp kahvaltılarımızı yaptık. Mönü çok zengin değildi. Fakat bizim gibi aslında açık büfe sevmeyen, ziyan olmasından hiç hoşlanmayanlar için ideal. ayrıca sanırım açık büfeyi oluştururken şarküteri ürünlerinin ekseriyatından kaçınmışlar. Doğal olmasına ekstra gayret gösterilmiş gibi geldi bize. Klasik birkaç çeşit peyniri, domates,salatalık, zeytin, yeşillik, tereyag, reçeller, bal ve meyveden oluşuyordu..Enfes birkaç çeşit el apımı oldugunu düşündüğümüz ekmekleri vardı. Sonradan masaya ikiser kişilik olarak servis edilen dondurulmamış, yamuk yumuk kesilen gerçek patates kızartması -ki bence makbulü budur- sucuklu yumurta ve katmer geldi.. Dediğim gibi bizce gayet hoş, sade ve yeterli idi. Uzun uzun sohbetler eşliğinde kah oturarak, kah yukarıdaki fotodaki çekmeli arabayı çekerek ve etrafı izleyerek devam ettik kahvaltımıza..

Derken bizden sonra gelen 3-4 ailenin ardından 2 otobüs geldi. Zonguldaktan geldiğini otobüsün plakasından tahmin ettiğimiz bu grup çoluk çocuk sayısına bakıldıgnda okul izlenimi veriyordu. Nitekim taşkınlık yapan çocukları uyaran bir ögretmen sayesinde kesin karar verdik. Birden o sessiz yer klasik bir kalabalık açık hava tesisine dönüştü. Ama alan geniş ve ferah oldugundan ayrıca birkaç açık büfe standı oldugundan çok da rahatsız oldugumuzu söyleyemem. Etrafa bakınca gerçekten doğal hayatı muhafaza etmeye çalışıldığını görüyorduk. Ortalık yerde gezen ördekler, köpek ve yavruları, keçi ve yavruları, midilliler.. Hatta bir ara masa sahiplerinin at binmek için terkettiği masada kahvaltı yapmaya karar veren bir midilli bile gördük:) O kadar doğal ve içiçeydik yani..

Kahvaltımızı bitirip at binmeye karar verdik. Önce babası, sonra Harun.. Derken sıra Teyzeye gelmişti. O da kendi turunu tamamladıktan sonra, inmeden at hareket halinde değil iken önce ata dokunduk SalihaBetül ile.. Sonra da teyzesinin önüne oturdu. Atın seyisi yaşı küçük oldugundan ve atların ruh hallerinin bir yabancıyı taşırken değişip da huysuzlaşma ihtimalinden dolayı SalihaBetül'ü midilliye bindirmemizi önerdi. Kırmadık :) midilliye yöneldik.. Fakat midilli de o kadar çok sıra vardı ki. Neyse ki hemen geldi sıramız ve şaşırtıcı derecede sakin ve kendinden emin oturdu midilliye. hiç itiraz etmeden ve istekle üstelik. Sanırım öncesinde bizimkileri izlemek motive etti..

Tıpkı eğlence parklarında trene bindiğindeki surat ifadesi ile el salladı bize. At ile tur atarken babası refakat etti hep, cünkü küçük oldugu için denge kontrolünü pek sağlıklı sağlayamadı. Poposu bir sağa bir sola kaydı arada, babası da düzeltti.. Fakat ilkine göre gayet şaşırtıcı bir performanstı, hayvanlara ısınma konusunda çok uutlandırdı.. Çiftlikte bir de şapka nal gibi at binme ile ilgili ve bazı antik görünümlü eşyaların satıldıgı bir bölüm vardı. Şapkaları denemeden olmazdı.Anlayacağınız tesis bizden yüksek not alıp gidilebilecek yerlere bir de at çiftliklerini eklememize vesile oldu. Yalnız Düzce'de olup bize hayli uzak olması sebebi ile belki tekrar gelmemiz zor olabilir ama yol üzerinde iken tekrar ziyaret edilmeli diye düşündük.. Tavsiye ediyoruz..

Daha kahvaltı masasında iken sonrasında nereye gidebilirizin sonucu Yedi Göller Milli Parkı oldu. Fakat gps in tarif ettiği sağlıklı yoldan gitmek yerine doğal yaşamın içinden ulaşmak istedik.. Enfes güzel manzaralı yollardan geçip, hayatımızda ilk defa bir bal ormanı gördük. Göl kenarında göle cupp! diye atlama hayalleri kurup ayak üstü manzarayı seyredaldık.. Neticede bizi 1-1,5 saatlik bir yol bekliyordu, yolumuz uzundu.. Yola devam etmek gerekiyordu zira böyle güzel manzaralara doyacaktık ne de olsa.. Öyle de oldu gerçekten. Ormanın içine ilerledikçe bizi minik şelaleler karşılamaya başladı. İlkinde hemen heves edip durduk. Ayaklarımızı soktuk, çaglayan su ile serinledik. Teyze, SalihaBetül ve ben kücük bir gezintiye çıktık patikada. Bu sırada baba ile Harun şelalede serinlemeye devam ediyorlardı. Derken kartal gözlü teyze bu minik dağ çileklerini buldu. SalihaBetül daha önce hiç yememesine ragmen görüntüsü ve adı yabancı gelmediğinden hemen yemek istedi. Pirinç lapası ve Küçük Ejderha kitabında minik farenin topladığı dağ çileklerini hemen hergün okuyorduk ne de olsa.. Zaten o minicik dalda iki çilek vardı, birini o yedi.. Digerini de nasıl olsa bir daha buluruz ümidi ile düşünmeden biz kardeş payı yaptık.. Dişimizin kovuguna bile yetmedi özdeyişinin ne demek oldugunu anladık.

Dağ çileğine bayılan SalihaBetül için otların içinde itina ile dağ çileği arama maceramız başlamıştı. ama mamafih bulamıyorduk. Ya tam mevsimi değildi, ya aramasını bilmiyorduk ya da bizden önce biri gelip çoktaaan bitirmişti tüm çilekleri. Kim bilir belki minik mavi yaratıklar toplamışlardı diye de gülüştük:) Hava o kadar güzeldi ki, ne sıcak ne serin.. Güneşli ama kavurucu ve bunaltıcı değil. Manzara da öyle.. Mis gibi tertemiz havada, bir tarafın ağaçlar bir tarafın da gürül gürül akan nehir tarafından süslendiğini görünce ne kadar yol yürüdüğünü bilemiyor insan. Zira ani bir korna ile irkilmemiz bundandı. Babacık ile Harun arabaya binip yetişmişlerdi bize .. Yolumuz uzundu tekrar yola koyulma vakti idi.. Ayrıca iyice ormanın içlerine ilerlemiştik. Bunu yolların asfaltının bozulmasından ve artık hiçbir tabela işaret görmeyişimizden anlıyorduk..

Ormanın içinde seyrederken artık navigasyon gps sinyalleri de almıyordu. Ve baktık ki cep telefonları da yalnızca acil aramalar için çalışıyordu. Dert etmedik, kaybolacak değiliz ya diye düşündük. Yine her gördüğümüz güzel şelalede durup serinledik, fotograf çektik ve mütemadiyyen dağ çileği aradık.. Bulamadık:) Bu arada yaklaşık 1,5 saati doldurmak üzereydik orman yolculuğumuzda. Bıcır bıcır konuşan SalihaBetül e gülmekle ve dağ çileği bakınmakla devam etti yolculuğumuz. Yolumuza bir de GoogleMaps ten bakmaya karar verip de önbellekteki haritadan daha nereden baksan 2 saatlik daha yolumuz oldugunu ögrendik. suratlar düşmeye başladı. Nerede oldugumuzu ögrenmeye çalışıp bulamamak, karınlarıımızın acıkmaya başlaması, arabadaki tek yiyecek olan SalihaBetül'ün atıştırmalık cevizlerinin de artık bitmesi, gerilen sinirlerle birlikte rahatsız etmeye başlayan tuvalet ihtiyaçlarımız ve biraz önce ince ince yagan yagmurun bardaktan boşalırcasına dönen hali.. Sık agaçların arasından geçip epey zorlu bir saat yolculuk neticesinde gercekten de pilimiz bitmişcesine ulaştık YediGöller sapağına.. Ve yine hedefimizi gerçekleştirelim hırsı ile rotamızı değiştirmedik. Biz yukarı çıkarken milletin aşağı inmesine aldırmadık da yağmurun artması ve tahammülleri aşan derecedeki virajlı yollara dayanamadık. Hedefe 20 km kala bir U dönüşü ile medeniyete kırdık direksiyonu:)

Yedigöllere bu kadar yaklaşmışken ve gidememişken açıkçası biraz keyfimiz kaçmıştı. Neyse ki uykusundan uyanan bir minik SalihaBetül ve Bolu Dağındaki Cafer Ustanın köfteleri çok geçmeden keyfimizi yerine getirdi. Yemekleri yiyip de tekrar yola koyuldugumuzda ise bizi yine bir sürpriz bekliyordu.İçinde fotograf makinem, telefonum ve cüzdanımın oldugu çantamı bırakmıştım. Neyse ki aldıgım kurutulmuş domateslerin poşetinden telefon numarasını bulup arayarak bilgi verdik. Onlar da çok çok ilgili davranıp bana çantamı gönderdiler. Takdirimizi kazandılar doğrusu..

Macera dolu günün sonunda evde olmak gibi yoktu gercekten...

Macera Benim Göbek Adım:)

2011-05-31T23:56:00.001+03:00

Evet gerçekten benim normalde minicik bir kediye bile dokunamayan minik kızım yine kendi sınıfına göre minik olan bu midilliye bindi.. Hem de inmek istemezcesine, dakikalarca tüm ciddiyeti ile.. Pazar günü teyze ve Harun'un daveti ile Binef At Çiftliğindeydik.. Çok keyifli bir uzun kahvaltı, sonrasında ailecek at gezintileri ve son olarak bol maceralı ve offroad bozması bir yolculugun ardından YediGöllere ulaşamama..

Anlatacak çok şey var aslında ama fotograflarla renklendirerek bir sonraki gönderide anlatacağım inşallah:) Fotograflar nerede mi? Bolu Dağında unuttuğum çantamın içinde ve muhtemelen şu an bir kutunun içinde buraya doğru seyir halinde:)

Yine Çocuk Oldum :)

2011-05-27T01:08:00.001+03:00

Şu okul da olmasa..

Yine birlikte boyalara büründük, üstümüzü başımızı batırdık, kağıtlarla beraber ruhumuza, gönlümüze önce ince bir astar çektik, sonra cıvıl cıvıl renklendirdik..Hayatımda ilk defa soğan, havuç ve mor lahanayı farklı bir amaçla kullandım.. Ortadan kesip parmak boyası ile renklendirip baskı yaptık.. Parmaklardan minik arılar, kelebekler, elmalar, kuşlar, bulutlar ve çiçekler yaptık. Çok yorulduk ve fakat çok eğlendik..

Günün sonunda bir küs bir barışık arkadaşı Alperen ile "biz bu işte ustayız" pozu verdiler.. Yaşı kendisine en yakın Alperen oldugundan aslında en iyi anlaştığı arkadaşı.. Fakat bazen yine yaşlarının çok yakın olmasından kaynaklı birbirlerini anlayamama, tahammül edememe durumu da var ki, çok vahim.. Olsun yine her arkadaşı gibi çok kıymetli, her ne kadar yemekte sürekli "LeylaBetül" deyip minik kızımı sinirlendirse de..

3.Geleneksel Kocaeli Kitap Fuarı

2011-05-23T22:43:00.000+03:00

Yine bir kitap fuarı geldi, geçti.. 1 hafta açık kalan fuarı 2 kez ziyaret edebildik. Daha çok olsun isterdik, ama keyifsizlik mani oldu malesef. İlkinde doktor kontrolünden çıktıktan sonra gittik. SalihaBetül'ün ilk tepkisi "vuavv, anne ne çok kitap var"dı. Standları tek tek gezdik, dokunarak kitap seçtik, aldık, satıcılarla sohbet ettik.. YKY deki Feridun Oral'lardan arılması biraz zor oldu. Hemen hemen hepsi mevct olan Feridun Oral kitaplarını tek tek "Benim bundan var, ben çocuklara bu kitapları okuyorum" diye diye açtı..

Fuarı bir de son gün ailecek ziyaret ettik. Daha önce arayıp bulamadığımız Kır Çiçeği Yayınlarını gördük.. Zaten SalihaBetül'ü bi de buradan toplamak zor oldu:) Babasının elinden tutup tutup Elmer'ı göstermek istedi. Kitap fuarından her seferinde elimiz kitap dolu çıktık, ama o kokuya doyamadık..

Tadı Yok Bu Baharın..

2011-05-21T01:05:00.001+03:00

Erikler oldu, ama hem miktar olarak çok değiller, hem de tadı güzel olsa da yemesi tatsız.. Bi güneş açıp da çoluk çocuk bile saldıramadı ki.. Her sene acaba bu sene erik kalır mı bize muhabbeti yapardık, bu sene elimizi bile süremedik, içimizden gelmedi.. Geçen hafta hava biraz daha aydınlıkken bir avuç topladık. Artık eve girdiğimizde bahçe kapısını açar açmaz başını ağaca doğru cevirip erik arıyor gözleri :)
Ama işte öksürüyordu birkaç gündür. Doktor ciğerlere henüz inmemiş bir hırıltı var dedi. Neyse ki ateşi yok diye avutmuştuk kendimizi fakat dünden beri o da var malesef. İştah ara ara gelip gidiyor.. Düzelir diye umud ediyoruz. Biraz tadımız kaçtı işte, kitap fuarına bile 1 kere gidebildik. Onu da bi ara yazmak gerek.. Bu arada Kütahya'daki 5,9 luk deprem dolayısı ile babaannecik de tedavisini yarıda kesmek zorunda kaldı. Dün geceden bu yana sıklaşan artçılar sebebi ile apartları boşaltmışlar.. Neyse ki sağlıkları sıhhatleri yerinde geldi evine.. Allah daha beterinden saklasın..

Hmmm...

2011-05-18T15:02:00.000+03:00

İlk kez biri için bir el emeği yapıyor değilim elbet.. Ama bu malzemeler ile tanışmam ilk.. Yaptığım şeyi durup durup seyretmemiz de:) Buldumcuk olduk ana kız.. Du bakalım, belki eline ulaşmıştır ve gülümsetmiştir gittiği yeri:)

Afiyetle...

2011-05-17T00:33:00.004+03:00

Hafta sonu dinlenmesi mi, o da ne? Bi gönülde iki sevda olmuyor işte.. Hem gezeyim evde durmayayım hem de dinleneyim deyince haftaya enerji depolayarak girmek pek kolay olmayabiliyor. Tabii bunun yapılan aktivite ile de ilgisi yok değil. Örneğin kardeşin evine gidiyorsan SalihaBetül Harun ile oynarken, zavallı kardeş mutfakta yemek hazırlarken köşe koltuga kurulup mis gibi bi şekerleme yapabiliyorsundur, bu durumda o gezme aktivitesi enerji depolama olarak geri dönebiliyor. C.tesi benim için işte böyleydi. Biz öglen vaktinde babacık ise iş çıkışı geldi. Ben akşam üzerine doğru aslında uyunmaz denilen saatlerde o minik tatlı kestirmeyi yaptım. Gerçi uzun zamandır gitmeyip de sohbet etmek yerine içeride uyuyunca birazcık ayıp oldu sanki ama kardeş evi değil miydi ya.. Güzel bir gündü, sohbet muhabbet her zamanki gibi harikaydı. Allah bozmasın :))

Pazar ise İstanbul yollarında idik.Anne ile babanın nikahında gelin arabasını kullanan abinin düğünü için.. Üşendik evde kahvaltı etmeye, toparlandık kahvaltı için sahile gittik. "Açık büfe yemek istemiyoruz arkadaşım sadece 2 tost yiyip çay içicez, olmaz mı?" dedik. Olmazmış. Aç bil aç sahilin öbür ucundaki kafetaryaya gittik: Baba,kız hoplaya zıplaya ben ise yakınlara park edebilmek için araba ile.. Neyse ki yedik tostlarımızı, içtik çaylarımızı.. Güneşin güzelliğine esir olarak iki çift muhabbetin belini bile kırdık :) Yolumuz uzun, yapılacak çok iş vardı. Hava güzeldi ama İstanbul işte bazen trafik demekti, işkence demekti. Nitekim Üsküdar Evlendirme Dairesine gidebilmek için yarım saatten fazla Harem,Üsküdar arası yol tuttuk. Üzerine arabayı parkedebilmek için civarda birkaç tur attık. Neyse ki yarım saat rotarla vardık.. Böylece zaten yarım saat rotara ugramış olan nikaha tam vaktinde ulaşabilmiş olduk. Tatlı Ömer'i güzel Ece'yi gördük, hasret giderdik.. Geline hayran hayran bakıp alkışlayanların başını tuttuk:)Ağzımızın tadı bozulmadan evimizin yolunu tuttuk. Ama işte neydi yolunda gitmeyen bilemiyoruz. Eve gelir gelmez attık kendimizi koltuğa. Ben bu sabah daha iyice kalktım da eşim için aynı şeyi söylemek pek mümkün değil.. Yenice girdik evimize: acilden.. Serum takviyeleri ile açabildi gözünü.. Neymiş, sadece baharın gelmesi de yetmezmiş, sağlık olmazsa olmazmış, Allah sağlık, sıhhat, afiyet versinmiş.. Hepimize efenim..

Ayrıca akşam üstü gelen bi mail bile babacığın gözünü açtıramadı yazık:) Arabamız geliyormuş, yoldaymış.. 1-2 güne kadar bitecekmiş bu hasret.. Allahım ne uzun sürdü..

Sanat Sever..

2011-05-14T00:14:00.003+03:00

Bu sabah sözleştiğimiz üzere evden çıkmıştık, tam da arabaya binerken iptal olmak zorunda kaldı. Ama arabaya binmiştik bi kere.. geri dönmek olmazdı.. Kalktık sinemaya gittik.. Ne alaka değil mi? Ama gerçekten ne zamandır denemeyi istiyor, türlü senaryolar kurup dile getiriyordum fakat mamafih babayı bi punduna getirip ikna edememiştim. Bugün madem anne-kız günü olmuştu ne yapılacağına birlikte karar verecektik. Hemen seanslara baktık, uygun bir salon bulup biletlerimizi aldık. Filmin adı: Rio idi. Aslında 3 boyutlu seçeneği de varmış filmin fakat bizim sinemada 3D yoktu, olanların ise seansları çoktan geçmişti. Bahtımızda bu varmış deyip patlamış mısırımızı da alıp geçtik salona..

Oturup filmin başlamasını beklerken etrafı iyice kolaçan etti SalihaBetül. Bense çok ayrıntı anlatıp onu telaşlandırmak istemiordum. ama kısa kısa bahsetmemin uygun olacağını da düşünmüştüm. Sadece şimdi ışıklar kapanacak; filmi daha iyi izleyebilmemiz için. Ayrıca film başladıktan sonra konuşmamamız gerekli, tamam mı dedim. Başından sonuna kadar eğlenceli müzikleri ile kah oturdugu yerden dans ederek, kah ise sessiz sessiz gülümseyip el çırparak izledi filmi.Bir ara dönüp "Annecim nasılsın, eğleniyor musun?" diye sorayım dedim, hemen eliyle sus işareti yaptı ve "Annecim sinemada konuşmamalyız" dedi, beni dumur etti. "Peki" dedim arkama yaslandım:)

Herşey gayet güzel ve olması gerektiği gibi ilerliyordu. Sadece kuşları kafese koyup kötü davrandıkları sahnede ağlamaklı oldu, kucagıma gelmek istedi ve "Annecim film bitsin artık" dedi.. Sakinleştirmem ve ikna etmem uzun sürmedi. Nemo yu izlerken de böyle yapmıştı. Nemo kaybolup babası ardından aglayınca oturup o da ağlamıştı. Kime çekmiş bilmem, burcu da balık değil ki:)

Film bitip de ışıklar açılınca da "Bu bitti, şimdi de Nemo başlasın" dedi :) Beyaz perdeyi de sevdi velhasıl.

Sonra bir kahve molası verdik çekirdek aile.. Çok sevdiğimiz "dayıcım" da.. Eve gelip neredeyse 2,5 senedir çalışmayan küvetin jakuzisinin çalışması ile köpük banyosuna dönüşen yıkanma seansı uyku ile tatlı bi şekilde sonlandı .. Çok şükür..

Şanslı bir anneyim..

2011-05-09T02:50:00.001+03:00

Şanslı bir anneyim; cünkü güne çook güzel bir kahvaltı ile başladım.. Baba-kız ben uyuyorken bir olmuşlar enfes bir kahvaltı hazırlamışlar. Pek aşina olmadıklar mutfaktan ne buldular ise... Sıcacık güneşin ısıttığı odamıza gelip yine sıcacık öpücükleri ile uyandırdı tatlı kızım beni; "Annecim hadi kahvaltı hazır" diye..

Kalkmamak mümkün müdür? Duvara elektrik bantı ile yapıştırılan not eşliğinde yine sıcacık ettik kahvaltımızı.. Babaannemizi, anneannemizi başta olmak üzere anne olarak aklımıza gelen yakın dostlarımızı, büyüklerimizi arayıp sohbet ettik, anneler gününü kutladık.

Getirdiği cuma gününden beri biri t.v. sehpasında digeri de duvarda olan okulda ögretmenlerinin yaptırdıgı faaliyetini tekrar verdi bana SalihaBetül. Yine ilk defa görmüşüm gibi sevinip heyecanlandım, hem de tüm samimietimle. Zaten her baktığımda da öyle oluyordu:)Çok sıradan ama çok özel bir gün oldu benim için.. SalihaBetül'ün büyümesi ile daha da keyiflenen bir anneler günü oldu benim için. Onun "bugün anneler günümüş annecim" heyecanını görmek bile başlı başına bir mutluluk sebebiydi. Akşam üzerine doğru ise bir kahve molası verdik, en deniz manzaralısından, en keyiflisinden.. Ama içtiğim en berbat filtre kahve idi, bi daha tövbeler olsun dedirtti:) Olsun ağzımızın tadını bozmaya yetmedi, baba-kız sevgisinin aroması daha baskındı...

En Şirin Baykuş

2011-05-06T02:20:00.001+03:00

Araba elimizden uçup gittiğinden beri, yenisi bize gelmeye pek de gönüllü değilken biz alıştık şehir içi minibüslerinde yolculuklara.. Vesile ile minibüs durağına kadar yürümelere.. Henüz bahar gelmiyorken, gelmediği etmezmiş gibi yağmurları sokaklarımızda minik gölcükler yapmışken... ve SalihaBetül gayet tiyatral gözlerini süzüp boynunu büküp, "suya girebili miyim annecim, cup atlayabili miyim?" diye sorarken...elbette izin vermemek mümkün değil. Sadece derin sulara girmek yok anlaşması ile.. Arada "annecim, annaşmayı bozdum, ıslandım" dediğinde bile kızamadan geçiyor hayat. Bazen yorucu, çokça keyifli, herseferinde mutlaka şaşırtıcı ve güldürücü işte..

Dün yine bir minibüs yolculugu esnasında bizim koltugun demir tutamaklarını tutan genç bir kızın uzun ojeli tırmaklarını görüp :"Annecim abba tırnaklarını kesmemiş, hem de boyamış" dedi.. Tabii ojeli tırnakların sahibi de dahil olmak üzere herkes konudan haberdar oldu malesef. Biraz utandım başta, ama neyse ki abla bu yorumu gayet sempatik buldu, gülüştüler filan.. Sohbeti ilerletip Aydın'da anneannesi oldugundan girip, akşama onun yaptıgı sarmaları yiyeceğimizden bahsetti. Öyle olmamasına ragmen mercimek çorbası ve ıspanak yemegini de ekledi mönüye.. O yapacakmış, bense okula gidecekmişim.. Aaah nerdee, keşke:)

Velhasıl nerede ne diyeceği belli olmuyor bu yukarıda gördüğünüz baykuşun.. Bolca izlediğimiz 3 minik baykuş videosundan sonra "baykuşlar nasıl bakar?" sorusuna aldığımız yanıt bu..

...Piyangodan Aydın Çıktı

2011-05-04T00:40:00.001+03:00

Uzun aranın özetini veremeyeceğim. Cünkü her nedense gercekten sebebini bilemediğim bir şekilde kayıtları hazırlayıp hazırlayıp yayınlayamadım. Ya sonunu baglayamadım, ya girişi nasıl yapacağımı bilemedim. Velhasıl olmadı işte. Şimdi ne durumda mıyız? Yavaş yavaş eski düzenimize girmeye çalışıyoruz. Paldır küldür .. Evindeki tadilat sebebi ile babaanne 3 haftadır bizimle kaldı..Babası gectiğimiz C.tesi O'nu Kütahya'ya kaplıcaya götürecekti ki birden plana bizi de dahil ediverdi. Zira gitmesine son 1 hafta kala 2 kere babaannesine, 1 kere babasına ve defaatle bana dudaklarını uzata uzata ve gözlerini ise kısa kısa "Biliyo musun, ben ananemi çok özledim, Mustafa Dedemi de çok özledim" dedi SalihaBetül. Bu dramatizasyonda en ufak bir etkim olmadı, yemin ederim:)) Velhasıl kelam bir ekstra Aydın gezisi çıktı bize piyangodan:) Hatta o piyangodan Derya Teyze ile birlikte bir Aydın gezisi çıktı :))

Yola epey erken çıktığımızdan dolayı yolculugun ilk saatlerinde ilk fotografta görüldüğü üzere resmen agzı açık uyudu SalihaBetül.. Ama yine de Kütahya ya kadar iyi sabretti, pek üzmedi.. Aydın'a çok geç kalmayalım diye babaannemizi yerleştirip çıkacaktık ki koca küveti gören SalihaBetül "ben de yüzücek miyim, içine giricek miyim?" diye sordu.. 5 dk izin verdik, cup cup oynadı, keyfi yerine geldi iyice:) Sonra yolumuza devam ettik. Güzergahta önce Kütahya olunca Aydın'a her zamanki yoldan değil Uşak-Denizli üzerinden gittik. İnanılmaz güzel köy yollarından geçtik, görmediğimiz kadar kepçe ve iş makinası ile envai çeşit hayvan sürüleri ile karşılaştık. Ege ye bahar gelmişti, gelincikler, henüz yeşil ekinler... Herşey enfesti ve görülmeye degerdi. Nihayet geldiğimizde ise sürpriz yaptıgımızı sandığımız anneanne ve dede gayet hazırlıklı karşımızdalardı. Meger Harun biz yola çıkmadan 1 gün önce sürpriz yapacağımızı bilmeden agzından tüm planı kaçırıvermiş. Biz bir sürpriz yaşadık yani:) Gerci hoş bu durum bize taze asma yapraklarından sarılmış mis gibi sarmalar ve mis gibi yemekler olarak geri döndü, fena olmadı hani:)

Akşam üzeri saatlerinde varmıştık Aydın'a ve SalihaBetül ile dedesi solugu büyük nine nin bahçesinde aldılar. Bezelye topladılar, erik yediler, yeni doğmuş yavru kedilere yoğurtlu ekmek verdiler. Elleri çiçeklerle geldi her seferinde bahçeden. Çok sevdiği, halinden memnuniyeti her seferinde bahçeye yönelmesinden belliydi..

Ertesi sabah kahvaltıda bahçeden toplanan ıspanaklar ve taze soğanlarla yapılmış saç böregi vardı. Hamurun birazı da tepsiye girip enfes bir börek olmuştu.. Tek kelime ile harikaydı anneciğimin börekleri. SalihaBetül afiyetle yedi.. Hatta kurabiyeye benzettiği hamur bezelerinden birini alıp üzerini una bulayıp açmaya çalıştı. Olmadı yuvarladı, yine açtı.. Anneannesi arada merdanesini aldığında bozuldu:) Sonra da afiyetle yedi ekmegini.

Günler ne de çabuk geçivermişti. Dayının artık hiç ama hiç çalmadığı gitarını sanki anasının karnından virtüöz doğmuş gibi çaldı.. Bir de ayagının birini hafif kaldırması yok muydu:) Öldük gülmekten.. Gün kah balkondaki salıncakta, kah Ceren'le oynayarak günün sonunda da teyzoştan kitap dinleyerek geçti. İznimiz yoktu, ekstradan bir tek pazartesiyi dahil etmiştik.. Pazar günü zaten amcanın büyük arabası ile çıkmışlıgın verdiği rahatlıkla kollarımız dolu geldik pazardan. İkişer üçer taze taze pazar alışverişimizi de yaptık.

Çok güzel çok keyifli bir Aydın gezmesiydi velhasıl.. Ayrılık vaktinde dolmaya meyilli gözleri de güldüren O'ydu.. "ağlama annanecim yine gelicez" dedi. "Ama sen de gel" demeyi ihmal etmedi.. Dönüş yolunda biraz koltugunda oturmakta mızıldanan SalihaBetül'ü İzmir otoban çıkışında radara yakalanan anneyi durduran polis aracı biraz teskin etti. Elinde Maisy ile uyuyakaldı. Ve şükür sağsalim yine evimize döndük:)

Özledik...

2011-04-29T00:58:00.002+03:00

Hem de çoook.. Hem blogumuzu, hem kameramızı, bir türlü gelmek bilmeyen baharı, arkadaşlarımızı, herkesi, herşeyi.. Hiç niyetimiz yokken minik bir ara kocaman bir terkediş gibi oldu.. Ama uyandık uzuuun uykumuzdan, pijamalarımızı çıkarıp geliyoruz inşallah :))

Bu Nasıl Bahar? Islak Bahar

2011-04-04T21:54:00.001+03:00

Evde temizlik var iken sıkılan bebe ne yapar sorusunun cevabıdır bu:) Bi de odasından çıkıp gelip marifetmiş gibi göstermiyor mu.. "Annecim fotografımı çek" demesi de cabası:)

Hafta sonu ise baba yine işteyken, çok yoğun çalışıyorken biz dışarlardaydık. Sabah doktor randevumdan çıkıp biraz mecburi! Önce karnım acıktı deyince bir çorbacıya girdik. Kara lahana çorbasını gösterip "ıspanak çorbası istiyorum" dedi, tabureye oturup hiç üstüne dökmeden yedi çorbasını. Çok eğlenceliydi; çorbalarımızı içerken, bir yandan sohbet edip mısır ekmeklerimizi yemek:) Sonra dışarıdaki havaya bakmadan çıktık çorbacıdan.. Çıkmaz olaydık:) Çılgınlar gibi yağan yağmura, sabah evden çıkarken "annecim gene kış gelmiş; şemsiyemi alcak mıyız?" diye sorduğunda kıyamayıp almasına izin verdiğim SalihaBetül'ün şemsiyesi eşlik etmiş olsa da ıslanmaktan koruyamadım kendimi.. O ıslanmasın diye elinde şemsiyesi ile kucagımda biryerlere sıgınmaya çalıştık. Mamafif biriken minik su gölcüklerinin içine cup diye zıplayan SalihaBetül'ün pantalon, botları da dahil olmak üzere tüm alt takım gitti. Yanımızda yedek eşofman vardı ama ayakkabı yoktu elbette.. Kısa günün karı mı desek zararı mı desek ayakkabılandık mecburen:)

Bahar geldi güya biraz ıslak bir bahar:) Olsun yağmur dinmişti ya, gezmeye mani değildi.. Yagmur dinip sokaklarda gezmemize devam ederken bir sokak çiçekçisinde yine frezyaları gördük.. bi kere aldık ya, tamam artık. Zıplayıp durdu "babama çiçek alalım, nüffeeeen" diye. Ee aldıkk mecburen. Çiçekçi ile ayak üstü "kime alıyorsun bu çiçekleri?" muhabbeti çevirdi :) Babasını çok seviyormuş, o yüzden alıyormuş bu çiçekleri. Zaten doğum gününde de almış.. Allahım anlattıkça anlatıyor, çok komik:) Babası bir ayrı özel bugünlerde. Zaten sürekli cebinden hayali cep telefonunu çıkarıp babasını aradığını söyleyip durmuştu tüm gün. Babası gelene dek hep kendisi taşıdı çiçeklerini. Bir an için bile vermedi çiçekleri bana. Babası geldi ve pabucum direkt dama atıldı, hoş bu iş de benim işime gelmedi değil:) Yaşasın hafta sonu saltanatı..

Okullu Günler...

2011-04-01T01:22:00.004+03:00

2 gündür artık ciddi ciddi sabah servisle okula gidip akşam servisle eve dönüyor minik kuş.. Sabah keyifle, kahkahalarla kahvaltımızı yapıyoruz. Sonra servisin kornasını duyup ayakkabılarımızı giyiyoruz.. Bıraksam merdivenlerden yuvarlanacak kadar aceleci davranıyor evden çıkarken.. Apartmanın kapısından çıkınca bahçe kapısında onu bekleyen ögretmeninin kucagına öyle bir atlıyor ki, kıskanmyorum desem yalan olur. Arkasına bile bakmadan, bir el sallamadan sohbete giriyor serviste. Bense mahsun, "galiba bana hiç böyle sarılmadı bu çocuk" diye iç geçire geçire evin yolunu tutuyorum. Üzülüyorum yahu, kıskanıyorum. Hani o okuldayken ögretmeni arasa da "SalihaBetül sizi istiyor" dese sevinecekmişim gibi.. "Deliliğin sınırlarında dolaşmaktır annelik bazen, bazen de tam ortasında yer almaktır delilik çemberinin" diye boşuna demiyor kadın aylardır:)) İşte biz de bir deli bir mantıklı devam ediyoruz birlikte büyümeye..

Ayrıca o çanta illa ki takılıyor.. İçinde ne var diyecek olursanız da oyuncak bir telefon-babasına her gittiği yeri, her yaptıgı şeyi rapor edercesine anlatıyor-, bir adet saç fırçası ve minik havlu. Çok komik ya ... Ben de sabahları o okula gittikten sonra çayımı içip biraz evde takıldıktan sonra yürüye yürüye toplamda 45 dk da filan okula varıyorum. 45 gidiş 45 geliş gayet tempolu yürüyüp günlük spor aktivitemizi de tamamlamış oluyorum. Aferin bana!

Bazen ögle yemegine kadar yüzünü göremiyorum. Sınıftan hiç çıkmadan derste duruyor, aman maşallah diyim:) Ama gel gör ki beni görünce bizim kızın "Hey anne okulda" mode on oluyor durumu. Ben yokken beni arayıp sormayan, artık alıp başını gitmeler yapmayan SalihaBetül ben varken "annecim yemegimi sen yedir, ben üstüme dökerim" demelere başlıyor. Elbette yedirmiyor, ikna ediyorum. "Bak yemek yerken arkadaşlarının yanında kimse var mı, kendi kendilerine yiyorlar. şimdi ben sana yedirirsem diğer arkadaşların anneleri yanında olmadıgı için üzülüp ağlayabilirler. Hadi sen yemegini bitir, ben de senin yemegini bitirmeni burda bekliyim" diyorum. Gözlerini kocaman açıp gözlerime bakıyor, arada minik minik yutkunarak kafasını sallıyor ya, bayılıyorum tek kelime ile. Okulda yemek performansı süper, yemediği ne varsa herşeyi yiyor -buna da bi maşallah- Ögretmenleri ile arkadaşları ile uyum içinde. Ögretmenine göre çoğu büyük yaş çocuklarından daha uyumlu ve keyif alıyor. Bu durum beni de keyiflendiriyor doğrusu.. çok şükür..Ben okuldan ayrılırken benimle gelmek isteyip istemediğini soruyorum; cevaben servisle gitmek istediğini söylüyor. Ögretmenlerinin anlattıgına göre de serviste bir an bile susmuyormuş. Tüm aile sırlarımızı anlatıp duruyormuş; nitekim bugün tüm ögretmenler babasının doğum gününden haberdar olmuşlardı:) Herkes sabah sabah okula girdiğimde gülümseyerek eşinizin doğum gününü mü kutladınız diye sordu. Fesubhanallah:)

Akşam üstü servis gelip de beni görünce sabah ögretmenine gıpta ettiğim koşarak sarılma sahnesini yaşatıyor bana. Öyle özlemiş oluyorum ki onu, hemen öpmek daha uzun sarılmak istiyorum. Ama o bir an önce kollarımdan kurtulup anlatmaya başlamak istiyor. "annecim ben okulda hiç aglamadım" "hiç annemi istiyorum demedim, hüngür hüngür ağlamadım" "okulda şu oldu bu bitti"...vs. Hoplaya zıpllaya eve dönüyoruz. Hayat böyle de güzelmiş diye düşünmeden edemiyor insan ;)

Nerdeydiniz Ey Sevgili Bahar?

2011-03-29T01:20:00.003+03:00

Hafta sonu hava ne güzeldi. C.tesi bizden beklenmeyecek performansla erkenden uyanınca, babası yine işte olunca e bize de dışarı çıkmak düştü:) Ya aslında hava gerçekten tam da temizlik havasıydı ama babası o kadar ısrar etmişti ki, dayanamadık:) Alttaki fotografta pek anlaşılamasa da küt saçlı bir SalihaBetül var:) MeryemNur'un annesi bizim kızın saçlarını kesti cuma akşamı. Arkalardan topladı, biraz da yanlardan, önlerden aldı, aynı hizaya getirdi hepsini. Makasın ensesine değmesinden hiç hoşlanmadı ama yine de gıkını çıkarmadı canım..Böyle, bi boynu ortaya çıktı sanki, eli yüzü bi değişik göründü. Bir tutam saçı da alıp peçeteye sardım saklamak üzere:) Bilmiyorum biz begendik işte, bu da tarihe geçsin...

C.tesi anne-kız günü idi. Arabasız yine minibüslerde gezdik, yedik içtik, koşturduk güldük eğlendik. Annesi kılıklı, az yerden yüksek bir basamak neyim görmesin. Hemen oradan yürümek istiyor. Yine fotograftaki gibi olan basamaklar mantıklı olabiliyor da bazen hiç olmayacak bi yerde yürümek isteyince ufak bir kriz yaşanıyor.. Ellerden ve kumaşlardan yıkanınca geçen boya kalemlerinden aldık, akşam eve gelince aksi gibi, sanki biliyor gibi test edercesine koltugun üzerinde denedi SalihaBetül.. Sonuç: Çıkmadı. Gıcık oldum. Benim elimden de çıkmadı ayrıca. Belki de ıslak mendille değil deterjanlı su ile silmek gerekiyordu, bilmiyorum. Ama işte üşengeç ben nasıl olsa cumaya temizlik var deyip deterjanlı bez hazırlamayıp öylece bıraktım. Hala boyalı oturuyoruz işte:) Memnunuz, problem yok.. Gene çıkmazsa ne yapmalı ki, gidip aldığım yere "çıkmıyor kardeşim bu!" deyip iade mi etmeli. Aman ne biliyim çıksa bari.

Pazar günü ise İstanbul günü oldu bize. Teyzenin İpek Annesi hastanede yatınca, ona geçmiş olsun dilemek için arabasız arabasız çıktık yollara. Biz daha önce yine bir İstanbul yapmıştık otobüsle ama babası ile birlikte bir ilk oldu. 1 saatlik şuncacık yolda yapmadığı kalmadı. Bizi otobüsle Aydın'a gidilir mi fikrinden kaçarak uzaklaştırdı. Ama sonra acaba, gece uykusu, gece yolculugu ..vs olur mu? muhabbeti yapmadık değil. Harem de indik, vapurla karşıya geçtik. Vapurda ayaklarını bizim gibi uzatma istedi. Martılara simit almayı akıl edemediğimizden diet bisküvi attık. Tombul İstanbul martıları yüzlerine bile bakmadı bisküvilerin. Oysa burada dayısı geldiğinde kapışmışlardı bizim zavallılar..Taksiye binip trafiğe takıldık derken hastaneye ulaştık. Dönüşte otobüse bindik, otobüste SalihaBetül uyudu. Kabus gibiydi Allahım:) Neyse ki hemen vapura bindik yine de kucagımızda uyudu gene.. Bebek arabasını almadığımıza pişman olduk, alsaydık uyumaya devam edebilirdi dedik. Sonra bişiyler yemek için bi avm ye girdik. Girer girmez bizimkinin gözleri parladı. Yemek bölümündeki şekerciyi gösterip yemegini yersen alabiliriz koşullanması yaptık:) Yedi:) Hem yemeğini hem de numarayı..

Sonra hemen taksiyle Kadıköye geçtik. Otobüs bileti bulamadık,babası sinir oldu, telaşlandı biraz ve offladı pufladı.. Bense güldüm, eğlendim, severim böyle sokaklarda kalmayı :) SalihaBetül ise yağan yağmurun oluşturdugu gölcüklere girdi yazlık kaçan spor ayakkabıları ile. O da en az benim kadar mutluydu:) Babası sonra "tren!" dedi. Yaşasın mobile internet deyip saatlerine baktık. Bu kez yürüyerek HaydarPaşa ya vardık. Hem de hafif başlayan yağmurun "its raining cats and dogs" şekline bürünmesi ile. Babasının omuzlarında onun kulaklarından tutarak agzıyla yagmur damllası yakalamaya çalışan SalihaBetül görülmeye degerdi. Dijital kamera ile yakalayamayacağım pozlar çekti zihnim. "Ah ah dedim bir DSLR makinem olsa idi.."

HaydarPaşa da fotograf çekimi yapan bir grup DSLR cihazlı insanları görünce "var bu işte bir iş" dedim kendi kendime. Bu minik sergide biz de dijital makinemiz ile karınca kararınca bu fotografı çektik işte. Umut dünyası:)

Güzel değişik tatlı bir hafta sonu oldu bizim için. Uzun zamandır tren yolculugu yapmamıştım. Sanki araban ile gittiğinden daha çok sohbet ediliyor toplu taşımada.. Ayrıca trafik bizi daha az strese soktu, insanları gözlemlemek çok keyifliydi, park yeri aramak gibi dertler yoktu. "Ev sahibinin 1 evi, kiracının bin evi olurmuş" özdeyişi gibi arabasızken İstanbul'un tüm taksileri senin oluyormuş deyip tadını çıkardık.. Yedik işte gene koca haftasonunu, darısı önümüzdeki günlere:)

Bana Mutluluğun Fotografını Çeker misin?

2011-03-25T01:44:00.001+02:00

Çektik, biraz üstünde oynadım; bu çıktı ortaya..

Ev Tiyatrosu iftiharla sundu....

Bi Cumartesi; Evde Olmaktan Kim Sıkılmış

2011-03-24T01:22:00.001+02:00

Geçen hafta C.tesi den kalma kareler bunlar. Babası işyerinde, ben mutfakta mesaide olunca kendisine sessiz sessiz odasında oynamak düşen SalihaBetül'ün sessizliği rahatsız edici boyutlara gelince odanın kapısından şöyle bir süzülmeden edemedim.. Doğrusu saçlarımı diken diken edecek ve dişlerimi sıkarak sabır dileyeceğim bir manzara bekliyorken; bu manzara ile karşılaşmak kafaya bir şaplak atma hissimi artırdı :) Kuzum bir tonton nine mi desem, anaokulu ablası mı desem, ne desem bilemediğim bir "ögreten adam" edası ile yatırmış bebelerini kendince elleri kolları bi şekil şemallere sokarak masal okuyordu.. E tabi illa ki en favorisi Feridun Amcasının! Kırmızı Elmasını okuyordu. Sonuna kadar bekledim, elmayı koparabildiklerindeki heyecan dolu ses tonunu dinleyebilmek için.. Ellerini ağzına götürüp kahkaha attığını duyabilmek için..

E tabi beni görünce büyü bozuldu. Güzel güzel kendi başına oynayan SalihaBetül yivitti yani :) Anne bana masal okusana ile başlayan, gittiğimi görüp gitmee diye çığrınma ile devam eden kafama ikinci kez şaplak atmama vesile olan sinir harbi yaşadık. Sonra bebeklerini gösterdi bana bir bir, oynadık, okşadık filan. Biraz yatakta kikirdedi, nihayet mutfaga birlikte gitme kararı alarak mutlu mesut halimize geri döndük.

Evde geçirilen hafta sonları "arada iyi geliyor caaaanım, biz de seviyoruz evde olmaı yani :) Yoksa hep gez hep gez nereye kadar yani..

... Büyümeyi Beklemek

2011-03-21T23:44:00.000+02:00

Evet erken biliyorum ama "bir an önce büyüme hastalığı"na yakalandı.. Bir an önce büyümek istiyor çünkü eger büyürse babası ona dinazorlu saat alacakmış. -Bu dinazor sevdası da nereden çıktı, hi. bilmiyorum. Gecen markette dinazorlarla ilgili bir çıkartma dergisi aldırdı, hepsi odasının kapısında.. Valla gece aniden görsem ben korkarım, bizimkine sevimli geliyor.. -Geçen gün de kulağımda küpelerimi gördüğünde üzgün bir ifade ile "Ama benim küpelerim yok annecim, ben büyüyünce sen bana küpe al, olur mu?" deyiverdi.. E şemsiyeyi de böyle almamış mıydık zaten:) Kimden duyuyor bu lafları, nasıl kurguluyor o kücük beyninde, anlayabilmiş değilim. gün geçtikçe şaşırtıyor, gün geçtikçe bağlıyor kendine. Misalen artık okuldayken o sınıfta ben çalışma odasında olunca böyle kalbim pır pır oluyor, kapı açılıverse de görsem ne yaptığını diye düşünmekten alamıyorum kendimi..

MerveEce'de gördüğü, malesef paylaşılamadığı için çok içerlediği ve birkaç defa hatırlatarak istediği MyLittlePonny adındaki at mı desem, ne desem bilemediğim bir yaratığı oyuncaklar arasına ekledik.. Bir gün biri bir oyuncak mağazasında kendi öz iradem ile bu yaratığın nerede oldugunu arayacaksın dese inanmazdm:) Ailecek alıştık varlığına, benimsedik, hatta sevdik bile denebilir. Adını da Poni koyduk:) SalihaBetül ise beraberindeki steteskopla srtımızı, gögsümüzü dinleyip öksürmemizi istiyor.. ona verdiğimizi her cevabın sonuna da ""Doktor Hanım" eklememizi istiyor. Sonra sevkatle tedavisini uygulamaya koyuluyor. "Şimdi sana minnacık bi aşı iğnesi yapıcam, şurup içiricem..vs" diyor:) Hayatımıza oldukça renk kattı caanım:)

Aslında son haftalarda belli etmesem de çok sevindiğim bir davranışına da bu Poni bebek vesile oldu diyebilirim. Aldığımız ilk gün MeryemNur lara giderken götürmek istedi, ben de izin verdim. Ertesi gün yine birlikte katılacağımız bir düğüne giderken çok tatlı şu sözleri dudum SalihaBetül'den.. "Annecim, Meryemin Poni si yok ya, ben Poniyi alyım, Meryem oynasın:)" tabi sonunda "Eve gelirken geri vericek ama" diye de eklemeyi unutmadı. Ve gercekten de aynen dediği gibi yaptı, düğün salonuna girer girmez Ponisini Meryem'e verdi ve gidene kadar da hiç elinden almadı.. Paylaşmayı mı seviyor yok sa Meryem'i mi bilemedim:)

Makasla kesme işini çok ilerletti. Verilen çizilmiş bir projeyi kesmeye çalışıyor, şekli çıkartmaya çalışıyor. Artık öğretmenleri onun yaptığı şeyleri gösterdiklerinde ilk tepkim illa ki "Nassı yani?" oluyor. Bugün gerçekten kendi neler yapıyor görebilmek için eline makası verdim ve kagıda da büyükçe bir daire çizdim. Hadi kes bunu şimdi dedim? Yüzüme bakıp "çizgilerden mi ?" diye sordu. Sarsarak sarılmamak için zor tuttum kendimi diyebilirim, dişlerimi sıkarak "Evet" diyebildim yalnızca.. Basbayağı kah çizgilerin içine girerek kah çıkarak çıkardı daireyi.. Şaşkındım ama alıştım, geçti :)
Şekiller, şekil çizmek, oluşturmak da çok sevdiklerinden. Üçgen yaptım deyip duruyor. Kimi zaman tutturuyor, kimi zaman yapamayıp silgi istiyor :) Ama bugün halının üstünde boya kalemlerinden üçgen yapmayı keşfetmiş. Çok şaşırttı beni ve acaba şu çocuklugumuzun favorilerinden renkli fasulyeler ve sayı çubuklarından alsam mı dedirtti.. Var mı acaba hala onlardan ki :)
Görüldüğü gibi ucubik! resimlere devam. Bu çocuklar mutsuzmuş cünkü uçurtmayı yakalayamamışlar:)) Turuncu olan uçurtmaymış:) Allahım ya bu resimlerin ne manaya geldiğini bilmek, kestirmek bir yandan iyi bir yandan da iyi değil be günnük; çok dertliyim bu ilk kreş heyecanlarını yaşayamama konusunda..

Geçtiğimiz hafta içinde Dayıcım'a gitmiştik. Anne-kız minik bi kaçamak için :) Oradaki abla bıcır bıcır konuşan her bi şeye laf yetiştiren SalihaBetül'e eşantiyon olarak verilen sindy bebeklerden verdi. Sonra muhabbet koyulaştı, ikincisi geldi:) Kutusundan çıkarıp karşısına oturttu bebekleri ve ilk dediği söz şuydu:"Vuav, anne ne güzel bebekmiş, m*meleri bile var":)) Garson abla ile öldük gülmekten:) Sonra ablası laf değiştirmek istercesine "ay bak saçları da pek güzelmiş, ne güzel ayakkabıları bile var, değil mi?" dedi. Sıradaki bombası ise "onlar ayakkabı diil ki, boooot". Garson abla dayanamadı, işime bakmalıım deyip gitti yanımızdan:)

Bu hafta sonu da MerveEce ablasgillerdeydik :) Pek sık görüştüklerinden midir yoksa büyüdükçe daha iyi anlaştıklarından mıdır bilinmez birlikte iken çokmutlular. Paylaşma problemi dışında pek problem yaşamıyorlar ve birbirlerini özlüyorlar. Ece İstanbul'da anne-babasına SalihaBetül ise burada bize, canı sıkıldıkça "bana Saliha / Ece Abba masalı anlatsana" deyip birbirlerinin serüvenleri ile avunuyorlar. Bu cumartesiye yolda uyuyup Ece'yi görürgörmez sanki hiç uyumamış gibi sevinç kahkahaları atan SalihaBetül ve onu çok özleyen gelmesini bekleyen MerveEce'nin birlikte uyumak istemeleri damga vurdu. birlikte yataga girip önce ışıkl projektörü izleyip kikirdediler, sonra ise SalihaBetül Ece'yi uyutup yanımıza geldi ve muhabbete devam etti malesef. O gece onu tekrar uyutmak inanılmaz zor ve sıkıcıydı. Pazar bir düğüne katılmak için erkenden uyanabilmesinin sebebi de muhtemelen uyanık gördüğü Ece abbası idi.. Düğün maceramız da çok keyifliydi, geline hayran hayran bakmalar, gelinliğini seyretmeler filan derken çok begendi gelini çok. Daha yazacak çok ayrıntı var bu konu ile ilgili ama daha fazla uzatıp da kaydı sıkıcı bir hale sokmak istemem.. Şimdilik bu kadar bizden, e daha ne olsun...

Aslında En Güzel Armağan...

2011-03-19T01:02:00.002+02:00

Mis gibi taze frezyalardır diyeceğim ama benim tatlı dilli geveze kızımın yanında sönük kalacak, biliyorum:) Ama galiba en alası babasının güzeller güzelinden mis kokulu bu çiçekleri almak, en mis kokulusundan öpücükler eşliğinde... Görev tamamlandı anlayacağınız ;)

Birgün öncesinde yine bir Hüsn-i hat gününde hava inanılmaz güzel olunca erkenden düştük yollara.. Her gün garaja yönelip dışarı çıkmaya alışkın SalihaBetül alıp başını giden bana "Arabayı almayacak mıyız?" diye sordu.. Ben de "Hayır hava çok güzel bugün, gel bugün biraz minibüse binip gidelim" dedim. "Hava çok soğuk değil mi, ilk bahar mı gelmiş, güneş parıl parıl parlıyoo" diye hoplaya zıplaya yürüdü yanımda. Kahkahaları mahallede balkondan bakan komşu teyzeleri ona el sallamaktan alıkoayamadı:) Bu arada ilkbaharı okulda ögrettiler oradan biliyor, içgüdüsel bi tepki değil yani:))

Güne çok pozitif çok güzel başalamıştık, tüm günümüz süper geçecekti velhasıl:) Çok şükür geçti de:) Minibüste önce babasını aramak istedi ilkbaharı müjdelemek için, toplantıda oldugundan telefonu açamayan babasından sonra yine derste oldugundan dolayı telefonu açamayan teyzesini aradı.. Neyse ki imdadımıza anneanne yetişti de anlattık güneşi, kuşları rahatladık:)) Sayesinde gayet pozitif geçen günün anısına yılın ilk dondurmasını bile yedik :) Nasıl konsantre oldu yerken, nasıl canı çekercesine hapur hupur yaladı ki gülümsemeden duramadım.. Zaten güneşli günlerde insan ister istemez gözlerini kısınca gülümsiyor gibi olmuyor mu, bana hep öyle oluyor vallahi. Güneşimiz solmasın, bizi artık biraz terketmesin yüzümüzde gülümsemesi hep kalsın ne diyim :)

Perşembenin Gelişi Çarşambadan Belli Olurmuş:)

2011-03-17T00:38:00.001+02:00

Böyle miydi bu atasözü? değildi sanırım ama bizim perşembenin gelişi aynen böyle oldu.. Sevgili eşimin bugün doğum günü, ama tabii SalihaBetül sayesinde 3 gündür vukuatlarla kutladık biz :)

Eşime doğum günü için bi eşofman almıştım. Alırken de SalihaBetül'e anlatmıştım işte bu babanın doğum günü armaganı, perşembe onun doğum günü...vs. diye. Eve gelince de portmantoya sakladım gününde verebilmek için.. SalihaBetül ne yaptı dersiniz; akşam babası eve geldiğinde merdivenlerden çıkarken yukarıdan: "Babacıııım, annem sana doğum günü armaganı aldı, ama senin doğum günün perşembe, şimdi verebilemeyecek" diye avaz avaz bağırdı..Babası da elbette bu durumu kullanarak konuşturdu zaten pek geveze olan kızını.. "Ne aldı kızım?" "Eşofman adı babacım, ama perşembe verebilecek"ohoo dedim, bu muhabbetin sonu pek hayırlı olmayacak. Susturmaya çalıştım her ikisini de fakat mamafih başarılı olamadım:) Eşim ısrarla "hani nerde, hani nerde" diye sorunca bizimki açtı portmantoyu, soktu kafasını içeri ve eliyle koymuş gibi aldı paketi ve "İşte burdaaaa" dedi.. güler misin, ağlar mısın.. Çocuktan al haberi demişlerdi, evet biliyordum ama bebeğim diye sevdiğim minik insanın artık bir çocuk oldugunu kendime hatırlatmayı unutuyorum galiba:) Bir daha daha dikkatli olmam gerektiğini biliyorum artık, inşallah unutmam:))

Velhasıl geçen sene böyle seslenmişti minik kızım babasına.. Bu sene neler hissettiğini sarılarak, kendi dilince bişiyler söyleyerek anlatacak...

Seni Yerim Minik Domates

2011-03-16T01:07:00.001+02:00

Kış ayında eve kahvaltılık domates almayı sevmiyorum. Aslında mevsimi dışında meyve sebze almayı sevmiyorum desem daha doğru olur. -Misafir ya da babanın sandviçleri hariç ..- Anne kız kahvaltıda hiç domates yemedik desek yeridir.. Yemeklik zaten yazdan hazırlanan mis gibi domates rendesi stoklarımız vardı, anneannecik sağolsun:)

Ama haftasonu kahvaltıya misafir olunca bu domateslerden almıştım, hala henüz mevsimi değil ama öyle güzel kokuyorlardı ve öyle lezzetliydiler ki biz de yedik. SalihaBetül çok sevdi. Bu akşam üstü yemek hazırlığı yaparken tezgahın üstünde duran domateslerin doğranmamış halleri onu şaşırttı. Görür görmez "hiii annecim, minik domatesler" dedi.. Ben o esnada buzdolabına gömülmüş bişiyler arıyordum ve "hmm evet" demekle yetindim.. Sonra ondan şu tatlı sözleri duydum: "Ayy yerim seni minik domates, kırmızı domates" baktım uzandı tezgaha aldı paketi eline. "Dur kızım etme eyleme, yıkayalım da öyle ye" dememe kalmadan attı agzına bi tanesini. Sonra bir iki oldu derken üç:) Babasını bu plastik! sepetteki domatesler ile karşıladı bu akşam:)

Yeni Yeni Huylar

2011-03-14T02:35:00.002+02:00

Bu hafta lapa lapa kar yağma haftasıydı derken ani bir geçiş ile bahar geliverdi.. Oysa ne de sevmiştik pencere önünde ıhlamur ve kek ikilisini. Havalar ısınsın erin başka güzel kombinasyonlar da buluruz elbet.. C.tesi gayet güneşliydi ve biz de arkadaşlarla dışarılardaydık, sezon sonu alışverişi için eşlik ettik, birlikte çok güzel vakit geçirdik.

Günler geçtikçe, büyüdükçe benden daha çok sıkılır oldu zaar ki; birini görünce artık hiç benimle ilgilenmiyor. C.tesi de öyle oldu; çarşıda dolaşırken yürümekten yoruldugunda arkadaşımın kucagına gitmek istedi, yemek yerken onun yedirmesini istedi ..vs. Zaten cuma akşam gelen misafirler gittiği için de çok üzülmüştü.. Kucağıma alıp sakinleştirmek çok zor oldu. Kıyamadığım gözyaşlarını bile gittikleri için akıttı.. Bu yeni huylar inşallah fazla uzun sürmez, cünkü artık çocugum beni sevmiyor diye kıskanan anne modunda dolanmaya başlamam yakındır..

Pazar günü ise uzunca bir aradan sonra babaanne evimize ve kendi evine geldi. Sabah kahvaltı ile başlayıp akşam yemeği ile sonlanan çok güzel keyifli bir aile günü oldu bizim için. MerveEce ile yaramazlık, eğlence.. artık ne derseniz, yine çok mutlu idiler. Parmak boyası yapmak istediler, kağıtlardan ziyade heryeri boyamak sureti ile yaptılar da.. Sonra parka gittiler. Kısa bir süre sonra önce MerveEce tuvaletim geldi diye geldi, muhtemelen ondan etkilenerek sonra da SalihaBetül geldi.. Etkilendi diye düşünüyorum çünkü evde sıkıştığı bariz görülen ama bir türlü oyunu bırakıp da tuvalete gitmek istemeyen SalihaBetül'ü tuvalete götürmenin tek yolu babasının ya da benim onun duyacağı gibi "Ay çok yuvaletim geldi, bi tuvalete gidip geliyim ben" demektir:) Hemen yarışa girer ve "senden çnce ben gidicem, çok çişim var" deyip koşa koşa tuvalete gider:)
Velhasıl MerveEce'den çok etkileniyor ve o ne yaptı ise hemen tekrarlamak ya da daha ilgincini yapmak istiyor. Mesela bugün kahvaltıda salam yediğini gördüğü SalihaBetül sofrada ses etmedi ama onlar gittikten sonra "Annecim sen benim tabağıma sucuk koymadın, ama yenge Ece abbama koydu" dedi. Çok etkilenmiş demek, ben de üzüldüm sonra. Keşke o anda istediğini anlayabilseydim bir lokma tattırsaydım diye hayıflandım.. Öğlen karışık meyve tabağı hazırlamıştım. SalihaBetül önce MerveEce'yi takip etti, hangi meveden başladığına baktı ve o nasıl yediyse aynı onun gibi yedi:) Akşam üstü de park dönüşünde Jelibon almışlar. "Bu nee?" diye tepki verince adını bilmeyi bırak daha önce tadına bile bakmadığı jelibon için başladı anlatmaya "biz onu küçük marketten aldık, önce yemeğimi yicem sonra da bunu" diye.. Neyse ki söz verdiği gibi yemeğini bitirdi. Yine "Gözlerime bak, parıl parıl parlıyor" diye gözlerini kocaman açarak ve sımsıkı sıktığı yumrugunu "Annecim kaslarıma da bak, çok güçlüyüm" diyerek... Günün son komik olayı ise söyle oldu: MerveEceler ile gitmek isteyince "Onlar şimdi evlerine gidiyorlar ya, biz de haftaya gidicez, tamam mı" diye teselli vermeye çalıştım, hemen kandı yavrum. Ama ne oldu ise eve çıkarken babasının kucagında "eve gitmeyelim, haftaya gidelim" diye ağlamaya başladı.. Meğer "haftaya" deyince bi yere gidicez sanmış benim komik kızım:)

Pencere Önü Çiçeği

2011-03-10T16:30:00.002+02:00

Ha geldi ha gelecek, bugün değil yok bu akşam, hayır yarın gece... hep bekledik gelsin de bir yagsın diye, hep inat etti. Sonunda bahar geldi artık derken Salı günü dayanamayıp geldi, yüzlerimizde yarım bir gülümseme bıraktı.. Şimdi de gitmek ister gibi, bir yagıyor lapa lapa, bir sulanıyor yerdekileri eritiyor.. O da ne istediğini bilmiyor işte:)

Kar yağmaya başladığı akşam üstü okuldan geldiğimizde hemen kendime bir yeşil çay, ona da ıhlamur yaptım.. O kadar güzel yağıyordu ki, hemen açtık perdeleri, kaloriferin önüne de çektik sandalyesini, sıcacık ıhlamurunu hüplete hüplete, bir dilim kek eşliğinde izledi karı.. Garaja koymaya üşendiğimiz araba çok geçmeden bembeyaz oldu, bunu gören SalihaBetül ise heyecandan yeinde duramaz olmuştu:)Heyecanla "anne bak, arabamız bembeyaz oldu" deyip yerinde duramadı.. Çok geçmeden evlerin çatıları, sokak lambalarının üstü, karşımızdaki yeşill park da bembeyaz olmuştu.. Koşarak Karlı bir gün kitabını getirdi, okuduk.. Bolu'da nasıl kartopu oynadığımızı, babası ile bir olup bana attıkları kartopunu ve kardan adam yaptıgımızı anlattı durdu.. Aynı seremoni babası geldiğinde de aynı şiddetle devam etti.. O akşam kar izleme bahanesi ile 2 büyük çay bardağı ile ıhlamur içti:) Kısa günün karı hanesine yazıldı:)
Gece kar şiddetle yağmaya devam ediyordu, hatta tipi şeklindeydi diyebilirim. Sabahki dişçi randevuma gidemem hehalde diye düşünüyordum ki sabah yollarda kar kalmamıştı , hala yagmaya devam etse de dışarı çıkılamaz gibi değildi. Önce dişçi sonra Hüsn-i Hat atolyesi..

Bu fotograf da atolyede çekildi. O gün atolyemizi ziyarete gelen turist ögrencilere sürrealist çizimlerini gösterirken:) Aslında ögrenciler bizim Hat Ögretmenimizi izleyeceklerken nasıl oldu ise bizim kız tüm ilgiyi üzerine çekmeyi başardı. Rus turistimiz dikkatle SalihaBetül'ün çalışmalarını takip ederken, SalihaBetül de ona itina ile "Sen de tut kalemi, bak böyle yapıcaksın" diye anlatıyordu. Belki sanat atolyelerinde sanatla yoğurula yoğurula içinde birşeyler filizlenir, kim bilir?

Nihayet Dostlar Yine Bir arada

2011-03-09T01:24:00.001+02:00

Derin bir ohh! çekiyorum.Zira son posttan beri ne yaptıysam ne ettiysem asla fotograf ekleyemedim. Fotografsız yazmam abi! modunda olduğum için de yazacaklarımı yazamadım.. Mesela yine Derya'a gittik, mesela SalihaBetül şaheserlerini konuşturmaya devam ediyor, mesela hava çok soğuk ve mesela bugün heryer bembeyaz:) Neyse ki picassamın web albümüne ekleyip bloga aktarabilmeyi bu gece başarabildim:)

Deryacığıma gittik yine bir c.tesi akşamı, eksik kadro ile de olsa çok keyifli ve güzel bir akşamdı.. Tüm akşam eski arkadaşlarımla hoş sohbetin dibine vuran ben ve AyşeNur ile oynamanın tadını çıkaran kırmızı yanaklı SalihaBetül keyiften dört köşe idik. Görüldüğü üzere enfes ötesi şeyler yedik, bol bol çay içtik -Semracığım sağolsun:) canım benim- en çok da özlem giderdik.. Bir dahaki ay bizde buluşmak üzere ayrıldık, zor da olsa:))

Fotografları yok ama geçen gün biraz oynaması için annesinin ısrarları ile SalihaBetül'ü EbrarNisa'lara bırakmıştım. Giderken "Ama ben seni özlerim, bi kere daha sarılayım" diye cilve naz yapmak istemiştim ki bir an önce kollarımdan kurtulup oyuna geri dönmek isteyen SalihaBetül'ün lafı ile dumura uğradım.. "Özlersen beni telefona ara annecim, tamam mı?" Oldu canım, ararım!

Minik Ressamım

2011-03-06T01:32:00.001+02:00

Duvarındaki bana göre en kıymetli eseri.. Sadece 1 kere anne nasıl çocuk çizilir diye sorduğunda buna benzer uyduruk bir çöp adam çizmiştim. Sonra çantamdan ajandamı alıp benim kalemimle onun tabiri ile "anne kalemiyle" bu resmi çizmiş.. "Anne bak ben bebek yaptım" diye getirdiğimde inanılmaz şaşırdım.. Evde benden başka birisi olsa o yapmış sanacaktım.. Bize de duvara asmak düştü..

Gel-Gitler..

2011-03-04T21:38:00.003+02:00

Geçen hafta c.tesi başlayan ve tüm haftasonumuzu esir alan kulak ağrısı, ortakulak iltihabı olmasını ögrenmemiz ile sonuçlandı. Neyse ki antibiyotik tedavisi sonuç verdi, dünkü doktor kontrolü neticesine göre artık iyileşti.. Bu sefer de benim gribim faranjitim artık adı her ne ise yeniledi. Hatta şu iki satır yazıyı hapşurmaktan 10 dakikadır yazamıyorum.. Bir de üstüne blogspotların kapatılması, benim blogumuzu wordpress e taşımam fakat nedense bir türlü fotograf ekleyemeyip bir post yazamamam.. Daha çok sevdim sanki bu wordpress i derken,amaan taş yerinde ağırdır deyip tekrar blogspotuma dönmem... Artık senkronize bi şekilde aktarır dururum,ne yapayım..

Merak edenler olur belki diye biz de buradayız,haber verelim istedim..

www.salihabetul.wordpress.com

Çocuk Olmayı Sevmek

2011-02-25T02:30:00.003+02:00

Çocukları sevmek mi yoksa çocukluğu sevmek mi benimki bilemem. Kızımı çok sevdiğim su götürmez bir gerçek fakat özellikle de kendisi bir evlat sahibi olduktan sonra kadınların diğer çocuklara karşı daha merhametli, sevgi dolu yaklaştıklarını düşünüyorum. Ben okulda okulun minik insanları ile vakit geçirmekten çok keyif alıyorum. Onlar proje, etkinlik ..vs. yaptıklarında kendimden geçiyor, genelde ben de dahil olmak istiyorum. İnternette gezinirken mutlaka etkinlik sitelerine gidiyor elim, sokakta gezinirken, alışveriş paketlerini yerleştirdikten sonra atacağım her kutuya potansiye geri dönüşüm etkinliği gözüyle bakarken buluyorum kendimi. Bilmem belki çocukluğu sevmektendir benimkisi, kim bilir:)

Bugün önlükler kuşandı, parmak boyaları çıktı meydana:) Önce o minik eller boyandı bir bir, sonra koridordaki kartonla kaplanmış duvara bastırıldı.. Günün sonunda o kadar keyifli, o kadar mutluyduk ki anlatamam. Herkesin ağzı bir kaşık açık, gülümsüyorduk biraz şaşkın, biraz aptalca :) Ve ben, o kadar eğlendim ki bir an kendimi onların yerinde hayal ettim. Hiç anaokuluna gitmemiş, hatta ilkokul,ortaokulda iş eğitimi tarzı dersler almamış biri olarak anladım ki bu durum içimde yer etmiş. Olsun yaşın kaç olduğu önemli değil, o okuldaki konumun, ünvanın da önemli değil deyip yıl sonunda sergilenmesi ve velilerin görecek olmaları muhtemel bu projenin içinde adımın yer almasından hiç ama hiç rahatsız olmadım, bilakis tadını çıkardım. Ayrıca; aslında içleri benim gibi kıpır kıpır olan ama dışa vuramayan öğretmenlerime de vesile oldum. Onlar da benimle birlikte mesud oldular:)

Yukarıda yaprağın üzerinde gezinen maviş tırtıl benim başparmaklarımın eseri, minnak uğur böcekleri ise SalihaBetül'e ait.. Proje de bir de kırmızı bir el baskısı çiçeği mevcut SalihaBetül'ün. bkz. ilk fotograf, en sağdaki kırmızı çiçek:)

Karmakarışık :)

2011-02-23T23:50:00.002+02:00

Aylar sonra evet geçrekten de aylar sonra benim eski işyeri arkadaşlarımdan Derya ile görüşebildik. Neredeyse her hafta "aman bu akşam gelicem, yok bu hafta kesin" diye diye aniden pat diye karar verdim ve çıktık yola. Yolda bıdır bıdır biz nereye gidiyoruz diye sorunca ben de "Bak biz şimdi Derya Teyzene gidicez, orada Efe abin var, onunla oynarsın, hiç sıkılmazsın..." dedim. Bu sefer kafası epey karıştı. "Derya Teyzeme mi gidicez, Harun da gelicek mi" dedi. Ben "yok kızım bu Derya Teyze başka biri, o benim arkadaşım olan Derya" dedim. Harunun Deryası değil yani" deyince gene kafası karıştı sanırım. Bu sefer de "AliEfe de gelicek mi?" dedi. Haydaa buyur burdan yak. Efeler Deryalar birbirine girdi, karman çorman oldu:) Hayır annecim, AliEfe Leyla Teyzenin oğlu, Derya Teyzenin oğlu Efe, sadece Efe " dedim. Pek anlamamış gibi göründü önce sonra tekrarladı kafasnı aşağı yukarı sallayarak: "Biz şimdi Derya Teyzemlere gidiyoruz, ama Harunun Deryasına diiil. Efe de gelicek ama AliEfe diil."

Çok güzel, sıcacık bir akşam oldu. Özlem giderilen, zamanın nasıl aktığı farkedilmeyen, tekrarlanası... EfeCeyhunum kocaman adam olmuş. Güzel ötesi maviş gözleriyle, ağır touraklı halleriyle beni benden aldı. Şimdi böyle büyüdüklerine sahit olunca insan; eskiyi düşünmeden duramıyor. Düşününce de duygulanmadan... Ne de olsa elimizde büyümüştü bir dönem, Anneciği onu bırakıp işe geldiğinde az ağlamamıştı ardından.. Şimdi büyümüş de bebek gibi fotograf çektirmek bile istememiş. Bu fotograf da Efe çizgi film seyrederken ağzı pastalı SalihaBetül ile birlikte bir an için t.v.ye kitlendiklerinde gizli kapaklı çekildi.

Bolu: -Abant - Mudurnu - Gölcük

2011-02-22T01:14:00.032+02:00

C.tesi Kartepe'den sonra hızımızı alamayıp uzun zamandır gitmek istediğimiz ama birtürlü sıra gelemeyen Bolu'ya doğru yol aldık. Henüz Sakarya'ya gelmemişken aradığımız 1 otel dolu oldugunu söyleyince biz de karda kışta riske girmemek için evimize geri dönüp sabah erken yola çıkmaya karar verdik. Ve karar verdiğimiz gibi sabah erkenden sabah simitlerimizi alıp düştük yollara.. İlk durağımız Abant'tı.. Daha tabelayı görür görmez mis gibi ormanların içinden geçerken hava sıcaklığı da 1 er derece şeklinde tatlı tatlı düştü. En son 1 derece civarındayken minik minik karlar atmaya başladı. Biz İzmit'te kısmen yağışlı da olsa pek de karlı kışlı bir hava bırakmadığımızdan sevinç ve şaşkınlıkla kar hayalleri kurmaya başladık.. Neyse ki göl bölgesi bizi yanıltmadı:) Minik minik uçuşan kar taneleri birden artmaya başlamıştı. Önce araba ile bir tur attık. Gölün yarısı buz tutmuştu ve insanlar gölün ortalarına yakın üzerindelerdi. Ben korkarım asla gidemem demiştim ama dışarı çıkıp da ilerleyince insan donmuş bir gölün üzerinde olduğunu bir an için bile olsa farketmiyor.

Manzara gerçekten de enfesti. Her bakımdan; orman, bir tarafta yapraklarını döken kuru dallı ağaçlar diğer tarafta inatla yapraklarını dökmemiş sık çamlar.. Çoluk çocuk kayan insanlar da görülmeye değerdi.. Eger yukarı çıkaran bir telesiyej neyim olsa biz bile kayalım diye niyetlenmiştik, ama sıcak arabadan çıkan ve soğuğun da etkisi ile gitgide üşengeçleşen vücutlarımız çocugunu eğlenirken izleyen bir anne-baba kıvamındaydı. Suratta üşüyen ve sırıtan bir ifade/ifadesizlik:) Komikti halimiz doğrusu.. SalihaBetül arabada uyuyakalmıştı, onu arabadan çıkarmadan biz biraz bakındık, sonra soğukta daha fazla durmak istemediğimize karar verip sıcak bir mekan aradık..

Mamafih bulamadık:) Biz de mis gibi yağan karın tadını bir güzel karan adam yapalım diyerek çıkaralım dedik. Artık kar gördüğünde kardan adam ile bağdaştırıyor SalihaBetül. Yerden kendine karları toplayıp babası ile işbirliği yaptılar ve bu sevimli kardan adamı ortaya çıkardılar.. Bu kez illa atkı takıldı, minik kafasına ise babasının şapkası:)

Kardan adam bitti ve katur kutur karda yürüyüp kartopu atmaca oynadık. Oynamaya doyamadı resmen öyle sevindi ki anlatamam. Babası onu pamuk gibi karların üstüne işte böyle yatırdı. Bizimki pek tabii hiç hoşlanmadı bu durumdan. Neyse ki babası ile birlikte yuvarlanmak hoşuna gitti ilerleyen dakikalarda...

Artık paçaları iyiden iyiye ıslanmaya başlayınca Abant'a veda etmee karar verdik. Baharın uyanışında bir kez daha gelelim mutlaka diyerek... Teyzenin tavsiyesi ile Mudurnu'ya vardık. Bizi tavuk fabrikalarının berbat ötesi kokusu karşılaınca "Allahım bu bir kabus mu" diyecek kadar oldum. Ama neyse ki şehrin içine girdikçe koku bitti:) Kerpiç ahşap evleri, meşhur oldugu söylenen ama bizim hiç göremediğimiz bakrcıları ile -Belki de Pazardı diye bilemedim- ama en çok da minik, sempatik, dar sokakları ile güzel bir yerdi Mudurnu..

Öğle yemeği için belki de 3-4 lokantadan biri olan tam adını hatırlayamadığım ama Mudurnu Lokantası gibi bişey olan o lokantada yemek yedik. Geleneksel olarak tarhana çorbası içtik, keşli cevizli Kaşık Sapı-bizim eriştelerden- yedik. Bir de fasulyesi meşhurmuş fakat biz kendi siparişlerimizin üstüne fazla olur diye tadına bakamadık. Erişte hayatımda yediğim en güzel erişteydi desem gerçekten de abartmamış olurum, enfesti.. Evde SalihaBetül'e pişirmek için 1kg aldık hemen.

Sokaklarıyla, insanlarıyla çok mütevazi, çok bildik bir yer gibiydi Mudurnu.. Şirin sokaklarında gezerken ordan oraya koşan SalihaBetül'e şeker uzatan bir dede işte böyle sevindirdi Onu.. Şehirde daha fazla yapılacak birşey yoktu. Biz de henüz vakit varken Gölcük'e doğru yola koyulduk..

Neredeyse 2 saat süren bir yolculuğun ardından varmıştık Gölcük'e. Varır varmaz buz gibi bir hava ve lapa lapa yapan bir kar eşlik etti bize. Üşümesin diye bu kez SalihaBetül'ü arabasına koyup üstünü örttük. Ama kar o kadar güzel yağıyordu ki "inmek ister misin- yürümek ister misin?" tacizlerime daha fazla dayanamadı yavrucak:) Ama gerçekten tam da bir önceki postta lapa lapa yağan kara olan özlemimden bahsetmişken ve biz gerçekten kara hasret kalmışken onun oturup bir naylonun ardından izlemesine gönlüm el vermedi:)

İniş o inişti zaten bir daha da oturtamadık. Gölün etrafını boylu boyunca yürüyerek, enfes göl manzarası eşliğinde devam ettik gezimize. Ormanın içerlerine ilerlerken kar epeyce yağmaya devam etti. Doya doa kartopu oynadık, kahkahalarımızla ve neşemizle ormanı inlettik. Öyle ki o anlara dair tek bir kare fotograf bile çekemedik. Bu senelik kar nefsimizi doyurduk:)

Sonrasında ise eve nispeten vakitlice dönüp dinlenmeyi tercih ettik. Tüm gün boyunca epey yorulmuş olsa gerek ki SalihaBetül arabadaki uykusuna eve gelince de devam etti, maşallah! Ne diyeyim, hareketli ve bir o kadar keyifli, eğlenceli, güzel bir hafta sonu oldu bizim için... Darısı diğer güzel şehirlerimize..

Karlar Erimeden...

2011-02-20T02:39:00.004+02:00

Bu kış neredeyse hiç kar yağmadı desem yeridir. Ne lapa lapa yağdığını seyredebildim elimde bi fincan kahve ayağımda patiklerim... ne de tepeden tırnağa ıslanana kadar oynamayabildik.. Hatta oynamayı bırak arabanın üstüne bile birikmedi ki.. Anca soğuğu geldi yokladı ara sıra.. Bugün de neredeyse 17 dereceye yakın bi sıcaklık vardı.. Babasının ve benim birkaç doktor randevularımız için dışarı çıkmıştık ki bu çıkış amaçsız olmasın diye planlar yaparken buluverdik kendimizi.

Ne yapalım ne edelim diye düşünürken uzunca zamandır gidelim deyip gidememişken hem de kar görmeyen nefsimizi biraz köreltmek için tuttuk Kartepe'nin yolunu.. Üstelik saat akşam saatine yaklaşmışken, aldırmadık, çıktık..

SalihaBetül'e sıcacık arabadan inmesi pek zor geldi bu sefer. Bir matmazel edası ile parmak uçlarında pek rahatsız oldu karda yürümekten.. E biraz da sıcağın verdiği mayışıklıktan needeyse 3 derece soğuğa çıkınca şaşırmışlık da var.. Neyse ki kısa sürede alışıverdi, sevdi, bana gelip "babaya kar atalım,hadi" babasına gidip de "anneye kar atalım,hadi" bile dedi:) Karlar küründüğünden ve uzun süredir yerde buzlaştığından kardan adam yapamadık bu sefer.. Oysa yavrukuş tüm yol boyunca "kardan adam yapıcam, gözlerina siyah moncuk takıcam, ağzına da böyle böyle siyah moncuklar takıcam, burnuna da havuç takıcam.....vs" diye diye hayaller kurmuştu..

Vakit akşam vaktine yakın olduğundan dolayı hem pek güzel sessizceydi. Zaten çıkarken belliydi böyle olacağı, millet dağdan inerken biz çıkmaya çalışıyorduk:) Olsun, iyi oldu, güzel oldu; ama bi aşağıdaki piste giremeden, bi telesiyej neyim yapamadan döndük, o içimizde uhde kaldı.

Daha bitmedi... Yeni rotalarımız ile yine yeniden yollarda olacağız inşallah...

Diyalog

2011-02-19T12:16:00.002+02:00

Anne: -O gün içinde artık 3. kez altına çiş kaçıran SalihaBetül'e kızmaktadır-: Neden vaktinde söylemiyorsun annecim, neden altına kaçırıyorsun?
SalihaBetül: -Salağa yatmaktadır- Neden kaçırdım annecim?
A: Bilmiyorum, ben de sana soruyorum ya yavrum.
SB: Çünkü ben Ömer olmaya karar verdim annecim. Bebek olmaya karar verdim.
A: Sıkıldım ama artık bana annecim deme, istemiyorum.
SB: Annecim, baba mı diyim?
A: -Anne daha da sinirlenmektedir.- Hayır baba da deme, anne de deme. Hiç konuşma benimle en iyisi
SB: -Dudaklar bükülür- Öp beni anne öp beni
A: -Güya kararlıdır, gülmeyecektir ve yumuşamayacaktır. Zira bu artık içinden çıkılmaz bir kısı döngü olmuştur.- Öpmek istemiyorum. Sana kızgınım doğrusu. Biraz öpüşmeyelim ve sarılmayalım. Sen en iyisi yatagında otur, yaptıgın hatayı düşün. Şimdi ben odandan çıkacağım, işlerim var, tamam mı?
SB: Tamam annecim. Benim babamı beklemem gerekli. Çünkü babam bana sarılsın babam beni öpsün. Sen git işlerini yap, mutfağa git, bulaşık yıka. Kevser Teyze gibi bulaşık yıka (Kevser Teyze okuldaki yardımcı bayan, söylememe gerek var mı bilmem)
Anne kopmuştur, artık tutarlılık, kararlılık, kendine saygıdan bahsedilemez.. Gülse midir, ağlasa mıdır, kızsa mıdır.. trip yapsa uzatsa o bir bebektir... İki ucu pis değnektir işte..

Bana yakıştırdığı sıfata bak. Çok bilmiş!

Dramatik Maisy

2011-02-18T12:21:00.002+02:00

Faranjit ve grip beni de vurdu be günnük:) Bakmayın güldüğüme, hala ara ara yokluyor, pek toparladım sayılmaz. İnşallah SalihaBetül'e bulaşmaz zira zaten heyheyleri üzerinde olan, akşama kadar mızıldayıp sebepsiz saçma ağlamaları tavan yapan yaramaz bir çocuk olup çıktı.. Bir de bunların üzerine iştahsız, burnu akan, canı yanan hele bir de ateşli sıfatlarını çekmek çok ağır gelir bünyeme..

Doğdugundan bu yana hiç çizgi film ..vs izlemeyen SalihaBetül'e birkaç ay önce Maisy diye süper İngiliz aksanıyla konuşan bir adamın anlattığı çizgi filmi izletmiştim. Herhalde ilk defa bir çizgi filmi başından sonuna izlemişti. Sonra da arkası geldi zaten. Şimdi ara sıra "Mayizi aç annecim" deyip gelir yanıma:) He niye anlatıyorsun ki diyecek olursanız anlatayım; şimdi bu çizgi filmdeki karakterler Timsah Charley, Sincap Cyril, Civciv Tallulah ve Fil Eddie.. Fil dışındaki tüm karakterleri seven, onlarla pek işi olmayan SalihaBetül Fil çıktığı zaman başlıyor ağlamaya. ""Ben bu fili sevmiyorum annecim, kapat" deyip hemen yanıma geliyor. Defalarca izledim, bir terslik mi var, ne yapıyor bu zavallı fil de bizim kız gıcık kapıyor dedim ama ı-ıh bulamadım. Ayrıca bir de bu Maisy ve arkadaşları bir gün balona biniyorlar ve bir gezintiye çıkıyorlar. Eddie yok balonda. sonra aşağıda Edie'yi görüyorlar ve balona almaya karar veriyorlar. E tabi fil iri cüsseli bi hayvancağız, birinin inmesi gerekiyor. Kimler tam hatırlamıyorum ama ikisi inince balona sığabiliyor Eddie efendi. İşte tam da bu sırada SalihaBetül e bir telaş bir panik geliyor, hemen koşup yanıma gelip "Annecim, onlar balona binip gökyüzüne çıkmasınlar, insinler annecim"" diye sızlanıyor. Hatta bazen kendimi tutamayıp gülüşlerime dayanamayıp gözyaşlarını akıtıyor. Neden böyle oluyor hiç anlamıyorum. Bugün de gelip "Ben Mayiziyi çok seviyorum, timtah Çayliyide seviyorum ama fili hiç sevmiyorum" dedi. He bi de "Fil igrenç, iyyk" dedi:)) Haha ama o seni çok seviyormuş deyince ise hiç görmediğim şaşkın bir ifade ile "hıı?" diye sormadan edemedi:)) Pek dramatik pek duygusal oluyor bu çizgi filmi izleyince canım...

Son 3 Güne Sıkışmış Sömestre

2011-02-14T00:43:00.003+02:00

Karne aldık, tatile çıktık diye gezdk tozduk sanmayın. Okul-ev arasında gittik geldik. Arada üçgen oluşturduğumuz birkaç marketimiz, bir Hüsn-i Hat dersimiz ve bir de Havva Öğretmene ev ziyaretimiz oldu, o kadar:)) Ha bir de perşembe akşam teyze geldi. Harun İstanbul'da çalışmak zorunda olunca 2 gece misafirimiz oldu da bol bol hasret giderdik. Birşeyler içmek için oturduğumuz bu kafede tam anlamıyla burnumuzdan getirdi. Çok fenaydı, hatırlamak istemiyorum. İmdadımıza vtrindeki pastalar yetişti neyse ki, bir minik pasta ile oyalarken biz de iki satır muhabbet ettik. Ama hava öyle güzeldi ki, yine de çıktığımıza değdi doğrusu..

Akşamı ise daha da eglenceli idi. Bu pembe kulaklar elbette ailemizin yaratıcı öğretmeni teyzeye ait. Hiçbir çizgi filmini izlememesine rağmen gördüğünde birkaç kez ismini söylediğimiz için Miki Fare'yi tanıyor, çok

seviyor. Babası gelene kadar o kulaklar kafasında takılı kaldı,bol bol şımardı, çok çok mutlu oldu.

C.tesi teyze İstanbul'a gidince biz de çekirdek ailemiz ile attık kendimizi dışarı. Hava gerçekten de çok güzeldi, kendimizi gezmeye öyle kaptırmıştık ki İzmit'in yıllardır gezmediğimiz arka sokaklarında gezerken bulduk. Benim gençken pek sevdiğim bu merdivenlerde poz vermesini istediğim SalihaBetül o kadar güzel ve komik pozlar verdi ki hangisini koysam bilemedim.

Günün sonlanmasına yakın haftalık alışveriş işlerini yapmak için NCity'nin yolunu tuttuk. Daha önce algımızın seçmediği bu miki Fare'nin önünde pozlandık bu kez:)

Yine benim pek sevmediğim ama nedense bu kez pek sevimli ve güzel buldugum yüz boyaları ile haşır neşir olduk. Önce minik burnuna bir çilek ve tabii ki kendi isteği ile yanağına kelebek.. Günü ağzımızda güzel bir aromalı filtre kahve ile sonlandıralım dedik. İyi de etmişiz...

Garson yamağı bu minik surat ise elbette kahve içmiyor. Kahvesini hep çok sert seven annesinin kullanmayı tercih etmediği sütü hüpletiyor:))

E Hayat Güzel!

2011-02-08T22:24:00.001+02:00

Karne aldık dedik, detayları yazmaya vaktim olmadı.. Karneleri verdik vermesine de nefes almadan çalışmaya devam ediyoruz. Karne gününden 2 gün önce SalihaBetül yine bir geliyor musun- gelmiyor musun çatışmasında nereye gideceğine karar veremeyip kendini hırsla yere atmayı tercih etmiş ve karanlıkta "yumuşak düşüş"ü hesaplayamayıp evin biraz pütürlü olan dış cephesine sol kaşını ve yanağını vurdu.. Bişiy olmadı herhalde deyip kaldırmıştık ki apartmana girip de ışığı açınca durumun vehametini anldık malesef. Hemen yakındaki hastaneye götürüp temizlettik. Eve gelince de soğuk kompress yaparak devam ettik. Neyse ki SalihaBetül çabuk alıştı yarası ile yaşamaya, hiç koparmdı, kaşımadı, acıyor deyip sızlanmadı.. Ayrıca yanağına ne oldu diye soranlara "Annemin sözünü dinlemedim, babamın da. Elini tutmadım pat düye düştüm, gözümü duvara çarptım. Sonra doktora gittik, doktor hiç bişey yapmadı. Sadece krem sürdü, böyle böyle temizledi, bant yapıştırdı." diye uzun uzun anlattı:) Şimdilerde iyi çok şükür, kabuğu kalktı, görüntüsü kötü hala ama umarız geçer.. Düşe kalka büyüyecekler ama işte yine de dertleniyor insan.. Aşağıdaki foto da okulun afacanlarından Tunahan ile koşturmacalarından ara verip durdukları bir anda çekildi:) Ne kadar da neşeli!

Karne günü deliler gibi koşan, oynayan, dans eden SalihaBetül o gün o kadar mutluydu ki, onun mutluluğu bize bile sirayet etti:) Sonrasında oldukça yoğun bir hafta sonu geçirdik. Hiç fotografımız yok ama her iki gün gelen misafirlerimizle inanılmaz güzel anlar geçirdi. C.tesi öğretmenlerimiz ile, pazar ise eksik de olsa gelenekselleştirmeyi planladığımız grubumuz ile.. Pazar akşam üstü de babaanneyi görmeye İstanbul'a doğru yola koyulduk. Yine klasik MerveEce ile çok eğlendiler. Babaannesiyle, amcasıyla, yengesiyle de sohbetler edip, bol bol kucakladı durdu. Çok özlemiş:) Karne hediyeleri olan yapıştırmalı Cemile kitapların yaptılar, birbirlerininkilerde gözleri kaldı..

Şimdilerde keyfi yerinde. Hergün boş okulda MeryemAzra ile ZeynepBerfin ile okullarının tadını çıkarıyorlar. Boyamalar yapıp, kesiyorlar yapıştırıyorlar:) Ayrıca onu da fotograflayamadım ama bugün ilke kez bir yuvarlağın içine birbirine çok yakın iki göz ve tam ortalarında aşağıda agız yaptı.. Eger yarın kağıt ığınlarının arasında bulabilirsem mutlaka fotografını da çekeceğim.. Böyle işte; bugünlerde Hayat güzel bize!

...Heyecan...

2011-02-05T16:54:00.001+02:00

Karne aldık dün.. Çok duygusalım be günnük :) Büyüyor...

Nihayet Kar :)

2011-01-31T00:19:00.002+02:00

Geçen haftayı o kadar yoğun geçirdik ki zorlu ama hızlı geliverdik haftasonuna..Bu hafta 2 kere toplantı ve çarşı koşturmalrım olunca 2 gün servisle gidip servisle geri geldiği tüm gün okulda kalma macerası yaşadı yine:) çok eğlendiğini söylüyor ama arada mızıldamamış değil.. Bana "annecm sen gelme, anneler okula gelmez" deyip, okulda ise arada çantasını kuşanıp "ögretmenim, ben şimdi gidiyorum, sonra gene gelicem" diye girişimleri de olmuş :) Olsun; hala ögretmenlerinden ve okulundan bahsederken sevgi dolu,istekli ve heyecanla bahsediyor.Ayrıca okulda bıraktığım günlerden birinde çarşıda koşturuken birden gözüme çarpan şu elma şekerlerinden alayım dedim SalihaBetül için. Bu kadar seveceğini hiç tahmin etmezdim, bayıla bayıla yedi:) Nitekim Pazar günü avm de görünce yine alalım dedik.. Fotograf da Pazar gününe ait..

Hafta sonu babası çalışacağı için biz de kısmen evde tünedik.. C.tesi akşam doğru artık "annecim ben çok sıkıldım" dedi. Ben de sıkılmıştım doğrusu am hava gerçekten çok soğuk oldugundan ve arabamız da babasında oldugundan evden dışarı çıkamadık malesef. Akşama doğru teyzesi ile telefonda konuştuktan sonra ise "annecim teyzem gelsin, Harun gelsin, babam da gelsin, biz çok mutlu olalım, böyle birbirimize sarılalım." dedi, beni benden aldı:) Akşama kadar boyma, kitap okuma, ev derleyip toplama, biraz Maisy izleme biraz dans derken geçti bitti. C.tesi böyle geçti ama Pazarın da böyle olmasına izin vermedik:) Hazır şehir merkezinde lapa lapa kar yağarken bu fırsatı kaçırmayalım dedik.

Biz sabah biraz gezindikten sonra akşam babası ile buluştuk.. SalihaBetül de bol bol karların içinde gezindi.. İlk başta çok heyecanlanmasına ragmen biraz endişelendi ama alışması çok uzun sürmedi.. Bir ara babası ile bir olup bana kar topu bile attılar..

Yemek için restorana girdiğimizden hemen sonra Teyze ile Harun da İstanbul dönüşü bize katıldılar. Harun bir süre sonra bahçeden elinde kartopu ile dönünce, masada bu minyatür kardan adamı yaptık:) Gözleri pul biber, burnu rendelenmiş havuç ve süpürgesi de kürdandan:)Çok sevdi kardan adamını biz de dayanamayıp bi tane de bahçede yapmaya karar verdik.

Babası ve Harun kollektif olarak çalıştılar ve bu gözleri iç bademden, burnu ve agzı kuru dallardan saçları ise yeşil yapraklardan yapılma kardan adamı ortaya çıkardılar.. SalihaBetül çok ama çok sevi kardandamı, ama bir süre sonra nerede gördüyse, "hadi yıkalım" dedi. Yıkmaması gerektiğini anlatıp ikna edip ayrıldık. Ama bu sefer de teyzemlere gidicem diye bir yagara koptu. Biz de pijamaları olmadığı için gidemeyeceğini anlattık. Yol boyu "pijamaları alıp teyzeme gidicem" deyip durdu:) Kim bilir belki bir gün kalır;)

Ayrıca Maisy izlerken ve birkaç defa tekrarlamam sonunda, berbat bir telaffuz ile de olsa one..two...diye 10 a kadar arada four u atlayarak sayabiliyor son günlerde.. ve 10 dan 20 ye kadar sıralama mantıgını kurarak sayabilmeyi başardı, her ne kadar yirmiye geldiğinde "onyirmi" dese de;)